ზუსტი დამთხვევა
ორიგინალის ენა
ქვეკორპუსები
ჯგუფები
კრებულები
ტიპები
ჟანრები
დარგები
გამომცემლობები
ავტორები
მთარგმნელები
გამოცემულია
წლიდან
წლამდე
თარგმნილია
წლიდან
წლამდე
წინა შემდეგი
2201.
შედარებითი კონსტიტუციური სამართლის საწყისები | ხელისუფლების სტრუქტურა
მუდმივმოქმედი ანტიკორუფციული ორგანოს შექმნა ორ სირთულეს უკავშირდება: პირველი, მისი თანამშრომლები ეცდებიან საკუთარი არსებობის გამართლებას კორუფციული შემთხვევების გამოვლენის გზით.
The permanent anti-corruption agency faces two difficulties: One is that its staff will ordinarily try to justify its own existence by finding and exposing instances of corruption.
2202.
შედარებითი კონსტიტუციური სამართლის საწყისები | ხელისუფლების სტრუქტურა
დღესდღეობით აღნიშნული სახელმწიფო ინსტიტუტები ეროვნულ კონსტიტუციებში სხვადასხვა ფორმითაა წარმოდგენილი: სპონტანური იმპროვიზაცია, როგორც წესი, კონკრეტული კრიზისის საპასუხოდ; სახელმწიფო უწყებების არაფორმალური დაჯგუფება კონსტიტუციაში, რასაც თან ახლავს დამოუკიდებლობისა და ანგარიშვალდებულების დიდწილად მსგავსი დებულებები და ხელისუფლების მეხუთე შტოს ცალსახად შექმნა, თუმცა, როგორც მარკ აკერმანი აცხადებს, "აღნიშნული უწყებები არაკომფორტულად ჯდება მოქმედ კონსტიტუციურ ჩარჩოში“.
At present these institutions are integrated into constitutions in several ways: ad hoc improvisation, usually in response to specific crises; informal grouping of the institutions in a constitution, with a great deal of common language dealing with independence and accountability and the explicit creation of a fifth branch, yet, as Mark Ackerman puts it, “the existing agencies normally fit uncomfortably into the existing constitutional framework”.
2203.
შედარებითი კონსტიტუციური სამართლის საწყისები | დასკვნა
აშშ-ში სიმდიდრის განაწილების მხრივ არსებული მდგომარეობის ფონზე შეიძლება ითქვას, რომ გამოხატვის თავისუფლების ასეთი განმარტება, პოლიტიკური სტატუს-კვოთი უკმაყოფილო პირებს უზღუდავს შესაძლებლობას, ზეგავლენა მოახდინონ სახელმწიფო პოლიტიკაზე.
Given the existing distribution of wealth in the US, it might be that this interpretation in turn limits the effective ability of those who strongly dissent from the status quo distribution of wealth to have an effective voice in shaping public policy.
2204.
ჰანა არენდტი: სიცოცხლე ნარატივია | თავი I
მხოლოდ ამ უნარის სრული განცდით ენიჭებათ ადამიანურ საქმეებს რწმენა და იმედი, ორი ნიშან-თვისება ადამიანური არსებობისა, რომელსაც ბერძნული ანტიკურობა საერთოდ არ იცნობდა.
Only the full experience of this capacity can bestow upon human affairs faith and hope, those two essential characteristics of human existence which Greek antiquity did not know at all.
2205.
ჰანა არენდტი: სიცოცხლე ნარატივია | თავი I
ქმედების ნათელი ხასიათი, ისევე როგორც ამბების შეთხზვისა და ისტორიულად ქცევის უნარი, ერთობლივად წარმოქმნიან იმ წყაროს, რომლიდანაც საზრისიანობა აღმოცენდება და გააშუქებს ადამიანურ არსებობას.
The revelatory character of action as well as the ability to produce stories and become historical, together form the very source from which meaningfulness springs into and illuminates human existence.
2206.
ჰანა არენდტი: სიცოცხლე ნარატივია | თავი II
თუმცა კი, არენდტი მათ გამოყოფს მათივე ეგზისტენციალური კონტექსტიდან და პოლიტიკურ დონეზე გადააქვს.
But Arendt separates them from their existential context and transposes them into a political context.
2207.
ჰანა არენდტი: სიცოცხლე ნარატივია | თავი II
არენდტი უბრუნდება „ადამიანური არსებობის სიღრმეთა განზომილებებს“, რომლებიც წარმოდგენილია მეხსიერების მეშვეობით.
Arendt comes back to this 'dimension of the depths of human existence' represented by the memory.
2208.
ჰანა არენდტი: სიცოცხლე ნარატივია | თავი II
უკვე მრავალგზის აღინიშნა, რომ არისტოტელეს წაკითხვამ ჰაიდეგერს დაანახა, თუ როგორ დაჰპირისპირებოდა ცნობიერების ჰუსერლისეულ პრიმატს პრაქტიკული არსებობით და დაემკვიდრებინა ეგზისტენციალური ანალიტიკა (ფუნდამენტური ონტოლოგიის პირველი ნაწილი).
It has often been shown that reading Aristotle allowed Heidegger to oppose Husserl's primacy of consciousness with practical existence, and establish existential analytics (the first part of fundamental ontology).
2209.
ჰანა არენდტი: სიცოცხლე ნარატივია | თავი III
მაგრამ დაწყვილება გამართლებულია მაშინ, როცა არენდტი ხაზს უსვამს ისააკ დენისენის აზროვნების არსს, რომელსაც ის იზიარებს კიდეც: „წარმოსახვაში სიცოცხლის განმეორების გარეშე ვერასოდეს იქნები სრულად ცოცხალი; „წარმოსახვის ნაკლებობა“ ხელს უშლის ადამიანებს, ,იარსებონ’.
But the twinning is justified when Arendt emphasizes this essence of the thought of Isaak Dinesen, which she shares: 'Without repeating life in imagination you can never be fully alive, "lack of imagination" prevents people from "existing".
2210.
ჰანა არენდტი: სიცოცხლე ნარატივია | თავი III
„ბავშვობიდან მოყოლებული არასოდეს შემიტანია ეჭვი ღმერთის არსებობაში,“ აღიარებს ის ერთ-ერთი თავისი მეგობრის, ალფრედ კაზინის წინაშე, რომელმაც გამომცემლობა „ჰარკორტ ბრეისს“ რეკომენდაცია გაუწია მისი წიგნის ტოტალიტარიზმის საწყისების გამოცემისათვის.
'I have never, since a child, doubted that God exists,' she admits to one of her friends, Alfred Kazin, who recommended the publication of The Origins of Totalitarianism by Harcourt Brace.
2211.
ჰანა არენდტი: სიცოცხლე ნარატივია | თავი IV
ჩვენ არ შეგვიძლია გავიაზროთ არენდტის პოლიტიკური მოქმედების ცნების ორიგინალურობა იმის გათვალისწინების გარეშე, რომ მისთვის ეს არის აქტუალიზაცია ვინ-ისა, რომელიც უფრო ჰიპოთეზური, საშიში და იმედზე დამოკიდებულია, ვიდრე მისი არსებობის არარეალისტურ მტკიცებაზე დაფუძნებული.
We cannot grasp the originality of the Arendtian concept of political action without taking into account the fact that she sees it as an actualization - of a who that is hypothetical, dangerous, and dependent on hope rather than based on an improbable claim for its existence.
2212.
ჰანა არენდტი: სიცოცხლე ნარატივია | თავი IV
მიუხედავად იმისა, რომ იგი შეიძლება „წყაროდ“ მივიჩნიოთ, „ვინ“ საკუთარ თავს ქმნის, უპირველეს ყოვლისა, განუსაზღვრელი გზით, და ფაქტის შემდეგ: „ვინ“ შეიძლება გაიშიფროს ჰერაკლიტური ნიშნების მსგავსად, იმისდა მიხედვით, თუ რას ჰყვება სხვადასხვა მოწმე იმ დროს, როცა quid აღარ არსებობს.
Although it can appear as a 'source,' 'who' creates itself above all in an indefinite way, and after the fact: 'who' can be deciphered, in the way of a Heraclitian sign, according to what many different witnesses recount when quid no longer exists.
2213.
ჰანა არენდტი: სიცოცხლე ნარატივია | თავი IV
სხვა სიტყვებით, ადამიანის არსი – არც ადამიანური ბუნება ზოგადად (რაც არ არსებობს), არც ინდივიდში თვისებებისა და ნაკლოვანებების ერთიანი ჯამი, არამედ არსი იმისა, თუ ვინც არის მავანი – არსებობას იწყებს მხოლოდ მაშინ, როცა სიცოცხლე განეშორება, არაფერს ტოვებს რა უკან, გარდა ამბისა თვით აქილევსიც დამოკიდებულია ამბის მთხრობელზე, პოეტზე, ან ისტორიკოსზე, რომელთა გარეშეც მისი ქმედებები ამაო იქნებოდა.
In other words, human essence - not human nature in general (which does not exist) nor the sum total of qualities and shortcomings in the individual, but the essence of who somebody is - can come into being only when life departs, leaving behind nothing but a story Even Achilles remains dependent upon the storyteller, poet, or historian, without whom everything he did remains futile.
2214.
ჰანა არენდტი: სიცოცხლე ნარატივია | თავი IV
და იგი უნდა წარმოგვიდგეს თუნდაც „პულსაციის“ ან ლტოლვის (აუცილებლად სქესობრივის ან შემზარავის) „უგვანობის“ სახით, რაც ანალიტიკოსისათვის მხოლოდ მაშინ არსებობს, თუკი მავანი მას რაიმენაირად გამოხატავს ან წარმოთქვამს.
And it is to be represented even to the point of the 'ugliness' of the 'pulsion' or drive, necessarily sexual or deadly, which for the analyst exists only if someone has expressed or said it in a certain way.
2215.
ჰანა არენდტი: სიცოცხლე ნარატივია | თავი V
მოკლედ მიმოიხილავს რა მიტევების უზარმაზარ პრობლემას, არენდტი არ უარყოფს მიუტევებლის არსებობას.
In succinctly tackling the immense problematics of forgiveness, Arendt does not deny the existence of the unpardonable.
2216.
ჰანა არენდტი: სიცოცხლე ნარატივია | თავი V
დაპირება არის ასევე ანტიკური მემკვიდრეობა და არსებობდა რომაელთა შეთანხმებებისა და ტრაქტატების ხელშეუხებელ ბუნებაში (pacta sunt servanda), მაგრამ მის ფესვებს ჩავყავართ აბრაამამდე, „ვისი მთელი ისტორიაც, როგორც ბიბლია მოგვითხრობს, ვნებიანი ლტოლვაა შეთანხმების მიღწევისაკენ“, თითქოს მან საკუთარი ქვეყანა დატოვა ერთადერთი განზრახვით − ეგემა ურთიერთდაპირების ძალა ამ უზარმაზარ სამყაროში.
Promise is also ancient heritage, and it existed in the inviolate nature of the Romans' accords and treaties (pacta sunt servanda), but it really goes back to Abraham, 'whose whole story, as the Bible tells it, shows such a passionate drive toward making convenants' that we might believe he left his country with the sole intention of testing the power of mutual promise in the vast world.
2217.
ჰანა არენდტი: სიცოცხლე ნარატივია | თავი V
სანამ იშველიებს სიყვარულს მიტევებისათვის, და კანონმდებლობას დაპირებისათვის, არენდტი საკუთარ თავს მოსთხოვს აზროვნებას „არქიმედეს“ ღერძის მიხედვით, რომელიც საჭიროა იმისთვის, რომ მავანმა დააფუძნოს იმის გარკვეულობა, თუ ვინ არსებობს.
While evoking love for forgiveness, and legislation for promise, Arendt does not spare herself the requirement of thinking according to 'Archimedes' fulcrum,' which is needed if one is to establish the certainty that the who exists.
2218.
სოციალური ცხოველი | წინასიტყვაობა
თუმცა, ის არის პასუხისმგებელი მის არსებობაზე.
He is, however, responsible for its existence.
2219.
სოციალური ცხოველი | თავი 1
ცხადია, მე იმას არ ვამბობ, რომ ამქვეყნად ფსიქოზი არ არსებობს ან რომ ფსიქოზური დარღვევების მქონენი არასდროს უნდა იყვნენ ინსტიტუციონალიზებულნი.
Of course, I am not saying that psychosis does not exist or that psychotics should never be institutionalized.
2220.
სოციალური ცხოველი | თავი 1
არ აქვს მნიშვნელობა, კონკრეტულად რა ხატები გვაქვს თავში, მთავარი აქ ისაა, რომ ეს ხატები ჩვენში არსებობს და უმეტესობა ჩვენგანი დარწმუნებულია, რომ პატიმრები და მცველები ხასიათითა და პიროვნული თვისებებით ჩვენგან საკმაოდ განსხვავდებიან.
No matter what specific pictures exist inside our heads, the point is that there are pictures there—and most of us believe that the prisoners and the guards are quite different from us in character and personality.
წინა შემდეგი