ზუსტი დამთხვევა
ორიგინალის ენა
ქვეკორპუსები
ჯგუფები
კრებულები
ტიპები
ჟანრები
დარგები
გამომცემლობები
ავტორები
მთარგმნელები
გამოცემულია
წლიდან
წლამდე
თარგმნილია
წლიდან
წლამდე
წინა შემდეგი
841.
აველუმი | თავი XV
მთავარია, ამ ომს ისიც არ გადავაყოლოთ, რაც არ იყოფა, ანდა განუყოფლად არსებობს მხოლოდ.
The important thing is not to sacrifice to war what can’t be shared, or what can only exist if it isn’t shared.
842.
აველუმი | თავი XV
ისიც (აველუმი), გამხნევებული, გულმიცემული, ოფლისგან გაბრწყინებული სახით, კიდევ უფრო ჯიუტად მიაპობდა წყვდიადს, როგორც გუთანი - მიწას და ეუმოციოდ გუნებაშიც არ შეეძლო აღენიშნა, თუ რა დიდი იყო მსგავსება რეალურად არსებულ ცარიელ ქუჩასა და წარმოდგენილი ლაბირინთის ტალანს შორის.
And him (Avelum), encouraged and heartened, his face shining with sweat, cleaves the darkness even more stubbornly, like a plough the earth; even in his thoughts he could not help noting with emotion how much the real, existing empty street resembled passages of an imaginary labyrinth.
843.
აველუმი | თავი XV
ერთხელ კიდევ ნათლად დაინახა ის პატარა ზღაპრული მღვიმე, სადაც ოდესღაც, უხსოვარ დროს, ბავშვობისას აფარებდა თავს (უფრო სწორად, სცადა თავის შეფარება) და ალბათ მაშინ უფრო ახლოს იყო საერთოდ მიზანთან, რომელიც მაშინ ჯერ კიდევ ყალიბდებოდა და რომელიც დღეს, ადვილი შესაძლებელია, აღარც კი არსებობდეს.
He saw once again clearly the little fairytale cave where once, too long ago to remember, in childhood, he had hidden (or rather tried to hide) and was probably much nearer a goal which was then still unformed and today, very likely, no longer even existed.
844.
აველუმი | თავი XV
მაგრამ, საბედნიეროდ, მღვიმე მაინც არსებობს, სადღაც, თუშეთის მთებში, ანდა სულაც ერთი კაცის წარმოდგენაში, ზღაპრულ, არარსებულ სამყაროში (სხვებისათვის არარსებულ სამყაროში).
But fortunately the cave still exists somewhere in the mountains of Tushetia, or in a man’s imagination, in a fairytale, non-existent world (non-existent to others).
845.
აველუმი | თავი XV
და ისიც (აველუმი), ამდენი ხნის მერე, ისევ ბრმად, ისევ ალალბედზე მიიკვლევს გზას, ისევ საკუთარ წარსულში აპირებს შებრუნებას, თუნდაც იმიტომ, მხოლოდ იქ რომ არის შესაძლებელი ამგვარი რწმენისა და ოცნების არსებობა, მხოლოდ იქ იპოვის წართმეულსაც, გაჩუქებულსაც, დაკარგულსაც.
And he (Avelum), after all this time, will make his way, just as blindly, as much at random, trying again to get back to his past, if only because this was where these dreams and beliefs could exist and what was stolen, given away or lost could be found.
846.
აველუმი | თავი XV
წარსულის ეკლიანი, გაფარჩხული ტოტები სცემენ სახეში, თითქოს აფხიზლებენ, გონში აგდებენ, ახსენებენ დროის დინებას, აჩვენებენ დროის მიმართულებას, ანდა, მისი სიჯიუტით, მიუხვედრელობითა და გულუბრყვილობით გაღიზიანებულნი, უკან დასახევ გზას უკეტავენ, სინამდვილეში უპირებენ დატოვებას, არსებულს სთავაზობენ არარსებულის ნაცვლად.
Thorny, splayed branches of the past hit him in the face, as if to warn him, bring him to his senses, remind him of the passage of time, show him the direction time moves in, or, annoyed by his obstinacy, stupidity and naivety, cut off his line of retreat, try to keep him inside reality, offering him what exists instead of what doesn’t.
847.
აველუმი | თავი XV
არც წინ, არც უკან, მხოლოდ მაღლა, რადგან მაღლაა, რაც სინამდვილეში არ არსებობს, ან აღარ არსებობს.
Not forwards or backwards, only upwards, for what doesn’t exist, or exists no longer, is up there.
848.
აველუმი | თავი XV
ამავე დროს, არც ისაა გამორიცხული, ადამიანობის შესანარჩუნებლად გამოვლენილი სიმტკიცე და სიჯიუტე, ერთ მშვენიერ დღეს, ჩვეულებრივი საარსებო საშუალება აღმოჩნდეს მხოლოდ, ვიღაცისთვის მაინც, ცხოვრების არსად კი არ ჩაითვალოს, არამედ წესად, რაც ყველაზე დიდი უბედურება იქნება შენთვის და უფრო მეტიც, საერთოდ დაეკარგება ყოველგვარი აზრი და მნიშვნელობა შენს არსებობას.
Yet it is not impossible that the firmness and obstinacy needed to remain human will one fine day, for some people at least, be just another way of life and will be considered not the essence of life, but just a lifestyle, that will be the greatest misfortune for you: in fact, your existence will lose all its sense and meaning.
849.
აველუმი | თავი XV
დასაცინი კი ნამდვილად არის: დანარჩენებისთვის არარასებული, დანარჩენთა გადარჩენას ცდილობს, ანუ, ათვისებული წიაღისეულივით, ერთხელ და სამუდამოდ ამოწურული გრძნობების აღდგენას აპირებს, მაგრამ მაინც ვერ მოიქცევა სხვებივით, დანარჩენებივით.
And there is cause for mockery: he doesn’t exist for others, but he tries to save others: he intends to restore permanently exhausted feelings, as if they were exploitable seams in a mine, but he will still not behave like others, like the rest.
850.
აველუმი | თავი XV
მაგალითად, ვერც ბარიკადის აქეთ დადგება და ვერც იქით, რადგან არც აქეთ სჭირდება ვინმეს და არც იქით, აქეთაც და იქითაც ერთნაირად ჰგონიათ (ასე ჰგონია თვითონ), მაინცდამაინც, მათ გასამტყუნებლად, მათ დასანამუსებლად რომ არსებობს საერთოდ.
For instance, he can’t stand on either side on the barricade, because he’s of no use to anyone on either side: both sides are equally sure (so he thinks) that he exists only to accuse them and remonstrate with them.
851.
აველუმი | თავი XV
შენი სიმართლე ვიღაცისთვისაც სიმართლე უნდა იყოს, ანდა, ვიღაცამაც უნდა იცოდეს მისი არსებობის შესახებ, სწორი წარმოდგენა რომ შეექმნას შენზე.
Your truth has to be the truth for someone else too, or someone has to know about its existence to get a correct idea of you.
852.
აველუმი | თავი XV
და აი, ისევ აქოშინებული მიუყვება დაუსრულებელ გზას, ერთი ცივილიზაციიდან მეორეში, საუკუნეებზე გადავლით, სიძულვილის უდაბნოში, სიყვარულით დამწვარი გულების ფერფლში, თითქოს არარსებულ, თითქოს გამონაგონ დროსა და გარემოში, უკაცურობის, უგულობის, უგრძნობლობის თოვლით (არადა წელსაც უთოვლო ზამთარია) გადათეთრებულ სივრცეებში.
So here he is again, out of breath, walking an endless road, from one civilisation to another, overcoming centuries, in a desert of hatred, the ash of hearts incinerated by love, through non-existent, apparently imaginary times and places, over spaces whitened by unpopulated, unmerciful, unfeeling snow (yet this year winter was snowless).
853.
აველუმი | თავი XV
ისიც მიდის - აველუმი - თავისუფალი, სრულუფლებიანი მოქალაქე არარსებული სახელმწიფოსი.
He, Avelum, goes on, free, a full citizen of a non-existent state.
854.
აველუმი | თავი XV
კატოს აღარ შიოდა, რადგან აღარ არსებობდა.
Kato wasn’t hungry any more: she’d stopped existing.
855.
აველუმი | თავი XV
რამხელა პასუხისმგებლობას აკისრებდა, არა მარტო ახლახანს შობილი სიცოცხლის, არამედ ყველაფრის მიმართ, რაც მისი თანდასწრებით, მასთან ერთად, თუნდაც მისი სურვილის გარეშეც არსებობდა და არსებობის უფლებას ინარჩუნებდა, მიუხედავად ცხოვრების სისასტიკისა და დაუნდობლობისა - მოჟივჟივე, ბრიყვი ჩიტები იქნებოდა ეს, აცახცახებულ ფოთლებზე გულუხვად გადაღვრილი მზე, სრულიად უცხო ადამიანთან თამაშით დაქანცული ძაღლები თუ მოასფალტებულ ბილიკზე სულისშემძვრელად მომღიმარი დედა (აველუმს ასე მომღიმარი, ადრეული, არარსებული ბავშვობის მერე, აღარც უნახავს ის), რომელიც ადვილი შესაძლებელია, მართლა მისი დედა კი არ იყო, არამედ ქუჩაში მოკლული ბიჭისა.
What responsibility it confers, not only for new-born life but for everything that has existed, and has kept its right to exist in his presence, with him, even if against his wishes, despite life’s harshness and mercilessness — whether the silly chirruping birds, the sun generously shining on the quivering leaves of the trees, the dogs exhausted by playing with a complete stranger, or his mother with her heart-rending smile on the tarmac path (Avelum hadn’t seen her smiling like that since his nonexistent early childhood), so that she might easily have been not his mother, but the mother of the lad killed in the street.
856.
აველუმი | თავი XV
მის ხელებში კი ახალი სიცოცხლე ფეთქავს, სუნთქავს, ჩხავის, იჭინთება, იბრძვის, სიბრაზისგან სახედაჭმუჭნული, დამდუღრულივით კანალაპლაპებული და პატარა, ლორწოვანი მუშტებით იგერიებს ცხოვრებას, ესწუთია სამოთხიდან გამოძევებული, დამცირებული, უგულებელყოფილი და მაინც უდიადესი, უკეთილშობილესი შედეგი აველუმის უაზრო, უმიზნო და უმნიშვნელო არსებობისა...
But new life, with a face wrinkled by anger, skin that seems to have been scalded, and little slithery fists, pulses, breathes, howls, strains, struggles, fending off his life, only just expelled from paradise, a humiliated, rejected, yet magnificent, most noble result of Avelum’s senseless, aimless and insignificant existence…
857.
აველუმი | თავი XIV
პოეტების ცოლებს პატარა, ლეღვის ფოთლის მსგავსი წინსაფრები ეკეთათ და ენის ჩლექვით ურჩევდნენ საპატიო სტუმარს (ძირითადად რუს, ანდა რუსეთზე გამოვლილ უცხოელ მწერალს), ძმრიანსა და ნიგვზიანს, ცხარესა თუ მწვავეს, იქნებ ღმერთი გასწყრომოდა იმ მამაცხონებულს და ერთი-ორი ტკბილი სიტყვა წამოსცდენოდა ჩვენზეც, ჩვენი არსებობაც გაეგებინებინა ქვეყნისთვის.
Poets’ wives thought it was good to put on tiny aprons the size of a figleaf and talk baby-language as they offered an honoured guest (usually a Russian or a foreign writer passing through Russia) something in vinegar or walnut sauce, spicy or bitter, hoping God would move this honoured guest to utter a few warm words about us and remind his country of our existence.
858.
აველუმი | თავი XIV
ერთმანეთს მოუღეს ბოლო; რაკი თავად ტახტი აღარ არსებობდა, აღარც მეფისა და აღარც მემკვიდრის არსებობას ჰქონდა გამართლება.
They’d finished each other off: once the throne ceased to exist, there was no justification for a king or crown prince to exist.
859.
აველუმი | თავი XIV
რაც მთავარია, ადამიანი ყველაფერს იოლად ითვისებს და ეგუება კიდეც, რაც მისი არსებობის გასახანგრძლივებლად არის აუცილებელი.
And, above all, man easily gets used and adapts to whatever he needs to prolong his existence.
860.
აველუმი | თავი XIV
ასეთი რომ იყო, იმიტომ შევირთე და მას მერე ერთხელაც არ წარმომიდგენია ჩემი თავი უიმისოდ.
That’s what she was like, so I married her, and since then it never occurred to me that I could exist without her.
წინა შემდეგი