ზუსტი დამთხვევა
ორიგინალის ენა
ქვეკორპუსები
ჯგუფები
კრებულები
ტიპები
ჟანრები
დარგები
გამომცემლობები
ავტორები
მთარგმნელები
გამოცემულია
წლიდან
წლამდე
თარგმნილია
წლიდან
წლამდე
წინა შემდეგი
921.
აველუმი | თავი III
ხოლო, მელანია, თავის მხრივ, არა მარტო ადასტურებდა დანარჩენი ორის სტატუსს, არამედ აუცილებლადაც მიაჩნდა საერთოდ სიყვარულის იმპერიაში ამ სტატუსის არსებობა.
Indeed, Melania, for her part, not only confirmed the status of the other two, but recognized the undeniable existence of this status in the empire of love.
922.
აველუმი | თავი III
ერთი საერთო ჩაუწყნარებელი შიმშილი იყო, პირველ რიგში, ერთმანეთისა და მერე ყველაფრისა, რაც მათ გარშემო არსებობდა ან არ არსებობდა საერთოდ, რასაც იმ წუთას განიცდიდნენ ანდა მომავალში უნდა განეცადათ, ჯერჯერობით, მხოლოდ მათ წარმოდგენაში არსებული, მაგრამ ისევე მძაფრად სასურველი, როგორც ქუჩის ნათურის შუქზე გადათვლილი ხურდა ფულით ნაყიდი ცხელი პური და ნივრიანი ძეხვი.
It was just a continuous, insatiable hunger, primarily for each other, and secondarily for everything that existed outside them, or which didn’t exist at all, what they felt at that moment, or would feel in future, existing for the time being, only in their imagination, but as intensely desirable as the hot bread and garlic sausage they bought for a few coins, counted out in the light of a street lamp.
923.
აველუმი | თავი II
მაგრამ, პირველად იყო მელანია! მელანია იყო ყოველთვის და იქნება, ვიდრე აველუმი იარსებებს ამ ქვეყანაზე.
But the first one was Melania! It was always Melania and always will be, as long as Avelum exists on earth.
924.
აველუმი | თავი II
სონიას წყალობით, მართლაც ისეთ „განზომილებებში“, ისეთ „სფეროებში“ (სონიას სიტყვებია) იმყოფებოდა, სადაც ასაკის ცნება ძალიან პირობითია, ანდა საერთოდ არ არსებობს.
He inhabited "dimensions", "spheres" (Sonia’s words) where the concept of age was very relative, or even non-existent.
925.
აველუმი | თავი II
ის სიტყვა ქართულში არ არსებობს, უაღრესად რუსული, უფრო ზუსტად კი, მოსკოვური სიტყვაა და ისეთ ქალზე ითქმის, ყველაფერს რომ იღებს და არაფერს იძლევა.
This word doesn’t exist in Georgian, but it does in Russian, or to be exact, it’s a Moscow word and it applies to a woman who takes everything and gives nothing.
926.
აველუმი | თავი II
„უცნობი“ ცნობილია. კაცობრიობის არსებობის მანძილზე, ათადან და ბაბადან მოყოლებული, ჯერ არ ყოფილა შემთხვევა, ამოუხსნელი დარჩენილიყოს.
The "unknown" is known. All the time that humanity has existed, from time immemorial, there’s never been a case of the problem remaining unsolved.
927.
აველუმი | თავი II
ერთი პატიოსანი კაცი ამბობს, სანამ მე ვარ, სიკვდილი არ არსებობსო.
One estimable man said, "So long as I exist, death does not".
928.
აველუმი | თავი II
სანამ სიყვარულია, ღალატი არ არსებობს, წარმოუდგენელიცაა „გულმა სხვისკენ გაგიწიოს“.
So long as love exists, infidelity does not, it is unimaginable for "your heart to fancy someone else".
929.
აველუმი | თავი II
კი მაგრამ, სად უნდა გამქრალიყო ამდენი რამე ასე ერთბაშად, ასე უკვალოდ, ასე უიმედოდ?! თითქოს არც ყოფილაო. არადა, იყო. მე ხომ ვიცი, სხვამ თუ არა?!
But where could so many things have vanished to, and all at once, without trace, so irrecoverably? It was as if they had never existed. but, they had existed: I know that, if others don’t.
930.
აველუმი | თავი I
მაგრამ მაინც დაბეჯითებით მინდა განვაცხადო, რომ აველუმი მთელი თავისი ცხოვრების მანძილზე ყველანაირად ცდილობდა სწორედ თავისუფალი, სწორედ სრულუფლებიანი მოქალაქე ყოფილიყო თუნდაც მარტო მის წარმოდგენაში არსებული ქვეყნისა.
But what I want to get over to the reader is that all his life Avelum has tried in every way to be just that — a free citizen with full civic rights of a country, even if that country only exists in his imagination.
931.
აველუმი | თავი I
მხოლოდ სიყვარული ანიჭებდა თავისუფლებისა და უფლებამოსილების შეგრძნებას და ისიც თავგანწირულად და უსასრულოდ, გნებავთ, უაზროდ და უშედეგოდ იბრძოდა იმის გადასარჩენად, რასაც ჯერ კიდევ სიყვარულს ვეძახით და რაც ადამიანთა მიწიერ არსებობას ცხოვრებად გარდაქმნის ხოლმე, თუკი საერთო, საყოველთაო, მით უფრო, სავალდებულო მოთხოვნილებად კი არ იქცევა, არამედ ბოლომდე დარჩება ცალკეული, თავისებურად დამთხვეული პიროვნებების სწრაფვად, აჩემებად, ოცნებად.
Only love enabled him to feel freedom and civic entitlement, and he fought selflessly and endlessly — senselessly and futilely, you might think — to salvage what we call love, what transforms human beings’ earthly existence into life, even if it doesn’t actually amount to a general, universal, let alone obligatory requirement, but remains to the end an aspiration of separate individuals who have gone mad, an urgency, a dream.
932.
აველუმი | თავი I
რისი უმნიშვნელო, საცოდავი ნამცეცები ალბათ ყველა ჩვენგანის ხსოვნაშიც და ყველა ჩვენგანის გულის მიყრუებულ კუნჭულებშიც არის ჩარჩენილი, როგორც საფანტი ნადირის კუნთსა თუ სახსარში და, ამდენად, თითქმის არც არსებობს.
Insignificant, pathetic crumbs of these feelings can probably be detected in the memories and in remote corners of the hearts of every one of us, like shotgun pellets in the muscles or joints of a game animal, so that they might as well not even exist.
933.
აველუმი | თავი I
არც არსებობს-მეთქი, ვწერ და ჯერ თვითონვე არ ვიცი, როგორ, რანაირად შევძლებ ამ „არარსებულის“ სიტყვით გადმოცემას.
As for not existing, here I am, writing without knowing how on earth to use words to convey non-existence.
934.
აველუმი | თავი I
ასე რომ, ეპისტოლური ჟანრის საუკეთესო ნიმუშები, მოურჯულებელ მეოცნებეთა და თავისუფლების დაუოკებელ მოტრფიალეთა მსგავსად, ძირითადად კოცონზე ამთავრებდნენ სიცოცხლეს - კვალი კი არ რჩებოდა მათგან, არამედ ფერფლი.
That is why the best examples of the epistolary genre, like uncurbed dreamers and unbridled freedom-lovers, end their existence by being incinerated, so that no trace of their existence, except ashes, remains.
935.
აველუმი | თავი I
ეშმაკი გატრუნული, თვალებმოჭუტული უთვალთვალებს ყველაფერს, რა დროც არ უნდა იყოს საათზე, ვიდრე არარსებულ მომავალში არარსებულ ადრესატამდე მიაღწევდეს ჩემი წერილი.
With baited breath and eyes tight shut, a devil surveys everything, whatever time the clock may show, until my letter reaches a non-existent addressee in a non-existent future.
936.
აველუმი | თავი I
ჯერ არარსებული მომავლისგან მოვითხოვ ყურადღებასა და თანაგრძნობას, როცა დღევანდელობისგან ისიც არ მომითხოვია (გინდაც მომეთხოვა, მაინც არაფერი შეიცვლებოდა), რაც ყველა ადამიანს ეკუთვნის.
For demanding from a non-existent future the attention and sympathy. that I wouldn’t demand of the present (and if I did, nothing would be altered in the slightest), a demand which is normal for any human being.
937.
აველუმი | თავი I
არადა, თუ იმ აბსტრაქტულ ცნებასაც არ მოსპობდა, ვერც თავს ჩათვლიდა ზესახელმწიფოდ, ქვეყნიერების ბატონ-პატრონად, რადგან ისიც კარგად მოეხსენებოდა, რომ სწორედ სიყვარულია ერთადერთი მარადიული იმპერია, რომელსაც ნებაყოფლობით, საკუთარი სურვილით ემონებოდნენ, ემონებიან და მომავალშიც დაემონებიან, თუკი საერთოდ გადარჩება ბატონი ადამი.
Otherwise, if it can’t even destroy an abstraction, it can’t call itself a superpower, a master of the universe, because it can’t forget that love happens to be an everlasting empire which people freely, voluntarily, have let, still let, and will always let themselves be enslaved by, as long as humanity continues to exist.
938.
აველუმი | თავი I
ფეხები ისე აუკანკალდა, ვერაფრით გაიჩერა, თითქოს მისი სხეულის განუყრელი ნაწილები კი არ იყვნენ, არამედ მისგან დამოუკიდებლად არსებული და რატომღაც მის საწოლში მოხვედრილი ცხოველები, რომლებსაც, თავისთავად ცხადია, დიდხანს არ შეეძლოთ უჰაეროდ გაძლება, მით უფრო საბნის ქვეშ, და გამწარებულნი ხტოდნენ, ძაგძაგებდნენ, იკრუნჩხებოდნენ ამ ყოვლად მოულოდნელი, ყოვლად გაუთვალისწინებელი სიკვდილის მოლოდინში.
His legs had begun to tremble, uncontrollably, as if they were not part of an indivisible body, but sharp-witted animals that existed independently of him, were for some reason in his bed, obviously unable to survive without air, especially under a blanket, and were desperately leaping about, trembling, curling up, as they faced a completely unexpected and unforeseen death.
939.
აველუმი | თავი I
ყველანი დამნაშავენი ვართ ყველაფერში. აი, არსი ჩვენი არსობისა!
We are all guilty of everything. This is the essence of our existence!
940.
აველუმი | თავი I
იქით საქვეყნოდ ცნობილი ბოროტების იმპერია იცვლის კანს, აქეთ კი აველუმის საკუთარი, უფრო სწორად, მარტო მისთვის არსებული, მის გულში დამალული სიყვარულის იმპერია ინგრევა თვალსა და ხელს შუა, რომლის შესაქმნელადაც, ვინ იცის, რამდენ ცეცხლში გავლა, რამდენ ყულფში გაძვრომა, რამდენი ხვრელისა და სოროს მონახვა დასჭირდა თავის დროზე.
On the one hand a worldfamous Empire of Evil is shedding its skin; on the other hand Avelum’s personal empire of love, to be precise an empire that exists for him alone, which is hidden in his heart, is disintegrating in his hands, an empire whose creation in its time needed who knows how much walking through fire, how much wriggling out of nooses, how much seeking of holes and burrows.
წინა შემდეგი