მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
68181.
აველუმი | თავი XV
მაგრამ, არ იცოდა, როგორ უნდა დაეჭირა „იმასთან“ თავი, რა ეთქვა, რა არ ეთქვა, ეთქვა თუ არა საერთოდ რამე.
But he hadn’t known how to behave with "him", what to say, what not to say, whether to say anything at all.
68182.
აველუმი | თავი XV
ამის თაობაზე არასოდეს არავითარი „ინსტრუქცია“ არ მიუღია ქალიშვილისგან, არც მელანიასგან.
He’d never had "instructions" from his daughter on the subject, from Melania, either.
68183.
აველუმი | თავი XV
თვითონ კი (რასაკვირველია, ფიქრებსა და წარმოდგენებში), უაღრესად რთული, არაერთსახოვანი დამოკიდებულება ჰქონდა შვილიშვილის მამასთან - ხან ამტყუნებდა, ხან ამართლებდა.
Personally (in his thoughts and imagination, of course) he had an extremely complex and ambiguous attitude to his grandchild’s father — he found him sometimes blameworthy, sometimes blameless.
68184.
აველუმი | თავი XV
ხან მოსაკლავად დასდევდა, ხან იმასთან ერთად იჯდა საბრალდებულო სკამზე უხილავი მსაჯულის წინაშე.
Sometimes he was stalking and killing him, sometimes sharing the dock with him, facing an invisible judge.
68185.
აველუმი | თავი XV
უფრო მეტიც, ამ არანორმალური, მხოლოდ და მხოლოდ ფიქრისმიერი ურთიერთობის წყალობით, ძალაუნებურად გაიგივებული იყო იმასთან, რაც იგივე თვითგვემას, თვითკრიტიკას, თვითმკვლელობას ნიშნავდა და სხვა არაფერს.
Moreover, because of this abnormal, purely abstract relationship, he couldn’t help feeling he was no better than him: this amounted to nothing more than self-mortification, self-criticism and suicide.
68186.
აველუმი | თავი XV
ამდენად, აღარც ეგონა მართლა თუ არსებობდა ბუნებაში ასეთი ადამიანი, მისგან დამოუკიდებლად - საკუთარი ცხოვრებით მცხოვრები, საკუთარი სახისა და სახელის მატარებელი.
In fact he no longer thought that anyone existed in nature independently of himself, living their own life, with their own appearance and name.
68187.
აველუმი | თავი XV
ახლა კი წინ ეჯდა და უტიფრად უღიმოდა.
Now he was sitting in front of him, smiling arrogantly.
68188.
აველუმი | თავი XV
უკანონოდ და, ამავე დროს, აშკარად, მოურიდებლად იკავებდა აველუმის ადგილს, როგორც მისი „კანონიერი მემკვიდრე“, როგორც მისი „შემცვლელი“.
He was illicitly, yet brazenly usurping Avelum’s place, as a "legitimate heir", as a "replacement".
68189.
აველუმი | თავი XV
„სხვათა შორის, მე ამ ბავშვის მამა ვარ და დროა ყველამ იცოდესო“ - განაცხადა წარბის შეუხრელად, როცა აველუმი მთელი სიცოცხლე ცდილობდა ამის თქმის უფლების მოპოვებას, კედელს აქეთაც და კედელს იქითაც.
"Anyway, I’m the child’s father and it’s time everyone knew it", he’d announced without a twitch of the eyebrows, whereas Avelum had tried all his life to earn the right to say the same thing, on either side of the wall.
68190.
აველუმი | თავი XV
იმას არ სჭირდებოდა ამგვარი უფლება, უფრო სწორად, თვითონვე აძლევდა თავს უფლებას, ასე იოლად, ასე მარტივად, „ამოეხსნა“ ეს ურთულესი, უიდუმალესი გამოცანა თუ საიდუმლო ადამიანთა ურთიერთობისა, საფუძველთა საფუძველი საერთოდ სიცოცხლის მარადიულობისა.
He didn’t need that right; rather he asserted the right himself, solving so breezily and so simply this most complex and secret problem, the secret of human relationships, the very fundament of life’s eternity.
68191.
აველუმი | თავი XV
აველუმისათვის კიდევ უფრო გულსატკენი ის იყო, არავითარი მნიშვნელობა რომ არ ჰქონდა მის აზრს ამ საკითხთან დაკავშირებით, აღარც შინ და აღარც გარეთ, განსაკუთრებით, იმ ბიჭისათვის.
Avelum found it even more hurtful that his own thoughts on this question were now treated both at home and outside as totally insignificant, especially by this lad.
68192.
აველუმი | თავი XV
იმ ბიჭის თვალში აველუმს ბევრი არაფერი მოეკითხებოდა და აქაც, საკუთარ სახლში, შემთხვევით შემოხეტებულს ჰგავდა, დაღლილი, დაბერებული, სიკვდილამდე ნებაზე მიშვებული ცხენი რომ შეეხეტება სადღაც და ან კისერზე ჩამოუსვამენ სიბრალულით ხელს, ან დაუტატანებენ.
In this lad’s eyes, Avelum counted for very little and even here, in his own house, he seemed like a casual intruder, a tired old horse, abandoned to die, which wanders in somewhere and has its neck stroked out of pity, or is chased out with a shout.
68193.
აველუმი | თავი XV
გაწუხებთ ხერხემლის დეფორმაცია? მოძრაობის შეზღუდვა? სახსრების ტკივილი? მაწუხებს, ძალიან მაწუხებს, ბატონო ვანთუთრი.
"Do you suffer from curvature of the spine? Restricted movement? Pain in the joints?" — "I do, a lot, Mr Onetwothree".
68194.
აველუმი | თავი XV
ჩვენი კოოპერატივი ყველაფერს გააკეთებს, რათა... და ასე შემდეგ.
Our cooperative will do all we can to… etc.
68195.
აველუმი | თავი XV
თქვენც სცადეთ, რა გენაღვლებათ?
Give it a try, what have you got to lose?
68196.
აველუმი | თავი XV
თქვენ არ დაგაკლდებათ, ჩვენ კი სულს მოვითქვამთ, ვიდრე დაგვხურავდნენ...
You won’t lose a thing, and we can get a break before we’re closed down.
68197.
აველუმი | თავი XV
თავისებურად „გაესაუბრა“ გაზეთის კორესპონდენტს გუნებაში და მისთვისაც მოულოდნელად, მარი ლუიზას რუსი მეგობარი დაუდგა უცებ თვალწინ.
He had an imaginary "chat" in his way with a newspaper correspondent: to his surprise, he suddenly visualised MarieLouise’s Russian friend.
68198.
აველუმი | თავი XV
თვითონაც რომ არ ელოდა, ისე ღრმად, ისე მტკივნეულად შესძრა ამ მართლაც რომ მოულოდნელმა, თითქოს ყოვლად უსაფუძვლო ჩვენებამ, რამდენადაც არასოდეს გახსენებია ადრე და არც თავის დროზე მიუცია, მაინცდამაინც, დიდი მნიშვნელობა ტყვეობაგამოვლილი, ნაციმბირალი, ხელაკანკალებული და ყბაჩამოვარდნილი კაცისათვის, რომელსაც დაცინვით თუ დაუძახებდა ვინმე შეყვარებულს და რომელიც მაინც პაემანზე იდგა, სასტუმროს წინ, თუჯის მასიურ ლამპიონთან, პიჯაკის უბის ჯიბიდან ყვავილგამოჭყეტილი და ოცდახუთი წლის უნახავ სატრფოს ელოდებოდა, ოღონდ წარსულის აღსადგენად კი არა, წარსულთან სამუდამოდ გამოსამშვიდობებლად.
He hadn’t expected to be moved so deeply and so painfully by this sudden, apparently unwarranted hallucination, for he had never before recalled, or even attributed much importance to this man with shaking hands and drooping jaw who’d been through POW camp and Siberia, who could only in joke be called a lover, and yet was standing at a tryst in front of the hotel under a massive iron outdoor light, with a flower sticking out of his jacket pocket, waiting for his beloved whom he had not seen for twenty-five years, whom he was waiting for, not to bring back the past, but to say goodbye to it for ever.
68199.
აველუმი | თავი XV
თავი ისე იგრძენით, როგორც საკუთარ სახლში - თქვა აველუმმა თავაზიანი ღიმილით და ხელი ჰაერში მოატარა.
"Make yourself at home", said Avelum with a polite smile and waved his arm in the air.
68200.
აველუმი | თავი XV
მერე ბნელ ქუჩაში მიძუნძულებდა სიცივეს აყოლილი, აუცილებლად უნდა მოენახა ეკაეკატერინეკატო და აუცილებლად უნდა დაებრუნებინა შინ, მკვდარი ან ცოცხალი, ვიდრე მისი შვილიშვილი გაიღვიძებდა და ქვეყნისკენ გადმობრუნებულს, შამპანურის სმისგან სახედალაქავებული უცხო კაცი დახვდებოდა დედის ადგილზე.
Afterwards, he was jogging down a dark street, colder with every step; he absolutely had to find Little Katie and get her home, dead or alive, before his grandchild woke up and, coming back to earth, found not its mother but a strange man with a face blotchy from too much champagne.
წინა შემდეგი