მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
68201.
აველუმი | თავი XV
ქვეყნისკენ გადმობრუნებულ ბავშვს აუცილებლად დედა უნდა დახვდეს, თუნდაც მკვდარი, რადგან მკვდარი დედის დუმილი გაცილებით მეტის მთქმელიცაა და მნიშვნელოვანიც, ვიდრე უცხო კაცის (გინდაც მამად გეკუთვნოდეს) გაუთავებელი ლაქლაქი უფლებამოსილებაზე...
Coming back to earth, a child must at all costs find its mother, even if she is dead: a dead mother’s silence is far more expressive and significant that the blathering of a strange man (even if he happens to be the father) about rights and entitlements…
68202.
აველუმი | თავი XV
გარდა ამისა, ეკაეკატერინეკატო იმიტომაც უნდა დაებრუნებინა შინ, მხოლოდ და მხოლოდ, მამისა და იმ „უცხო ბიჭის“ ჯიბრით რომ აკეთებდა იმას, რისი გაკეთებაც არ უნდოდა, არც შეეძლო, რისი წინააღმდეგიც იყო თავად და არც არასდროს გააკეთებდა, თუკი ჩვეულებრივი, ადამიანური ურთიერთობა ექნებოდა ან ერთთან და ან მეორესთან.
Besides, the reason that Little Katie had to be fetched home was that she was doing, to spite her father and this "young stranger", something she didn’t want to do, couldn’t do, that she opposed and would never have done, if she had had a normal human relationship with either of them.
68203.
აველუმი | თავი XV
ირგვლივ კი სროლის ხმა ისმოდა მხოლოდ.
All you could hear around was gunfire.
68204.
აველუმი | თავი XV
მაგრამ საბედნიეროდ (თუ სამწუხაროდ), ეს საზეიმო, სადღესასწაულო სროლა გახლდათ და არაფერი ჰქონდა საერთო შინაომთან.
But luckily, or not, this was triumphant, celebratory gunfire and had nothing to do with internecine war.
68205.
აველუმი | თავი XV
უფრო სწორად, მიუხედავად ძმათა ომისა, თბილისელები მაინც ვერ ღალატობდნენ წეს-ჩვეულებას და ლამის ძირს ჩამოეღოთ ტყვიებით დაცხრილული ცა.
To be precise, despite the internecine war, Tbilisi’s citizens couldn’t abandon their traditions and riddled the sky with bullets as if they were trying to make it fall.
68206.
აველუმი | თავი XV
თამარის ხიდზე რომ გადავიდა, უკვე ცხელოდა.
By the time he crossed Tamar’s bridge, he felt hot.
68207.
აველუმი | თავი XV
ცირკისა და აკადემიის გორაკებს კიდევ უფრო ჩაემუქებინათ წყვდიადი.
The darkness was worsened by the Circus and Academy hills.
68208.
აველუმი | თავი XV
ვიდრე ხიდს გადავიდოდა, მოაჯირის რიკულებს შორის ერთიორჯერ მწვანედ იელვა მაშხალის შუქით განათებულმა, თითქოს შიშისაგან გაქვავებულმა მდინარემ.
While he crossed the bridge, the river, as if paralysed by fear of the flaring rockets, shone twice, bright and green, between the balustrades.
68209.
აველუმი | თავი XV
„საჭაშნიკომდე“ არმისული უკვე ოფლად იყო გახვითქული, როგორც სიზმარში.
Before he had even got to the "House of Wine" he was as drenched in sweat as he had been in his recent dream.
68210.
აველუმი | თავი XV
გაუჭირდა პატარა, უმნიშვნელო აღმართის დაძლევა.
Climbing even the slightest incline was an effort.
68211.
აველუმი | თავი XV
ძლივსღა სუნთქავდა, თავისივე რომელიღაც გმირივით.
He was as out of breath as one of his heroes.
68212.
აველუმი | თავი XV
ყველა მისი გმირი ერთი და იგივე პიროვნებაა, ოღონდ სხვადასხვა ეპოქაში მცხოვრები და დროის შესაბამისად ფერშეცვლილი.
All his heroes were one and the same person: they merely lived at different times, and their personalities changed accordingly.
68213.
აველუმი | თავი XV
ხოლო ის „ერთიდაიგივე პიროვნება“ თვითონვეა, რამდენადაც ყველა მწერალი, ყოფილიც და არსებულიც, როგორც არ უნდა მიუკიბ-მოუკიბოს ახალგამომცხვარ ინტერვიუერს თავისი შემოქმედებითი ბიოგრაფია, მაინც იმას აღწერს, რაც უნახავს და მაინც იმას ხატავს, ვისაც კარგად იცნობს.
But this "one and the same person" was himself, for every writer, past and present, however much he may beat around the bush with naïve interviewers about his creative biography, still describes what he has seen and depicts those whom he knows well.
68214.
აველუმი | თავი XV
მაგრამ ცხოვრებაშიც და წიგნშიც წინასწარვეა ბედს შეგუებული, ანუ, აქაც და იქაც ვერასოდეს გამოდის წყვდიადიდან, რასაც ავტორის პესიმისტობას აბრალებდნენ საბჭოთა კრიტიკოსები.
But in both life and books he first reconciles himself to his fate: in other words, in neither case can he get out of the darkness, which Soviet critics blame on authorial pessimism.
68215.
აველუმი | თავი XV
სინამდვილეში კი ვერავინ შეძლებს შეუძლებელს, ვერც ცხოვრებაში, ვერც წიგნში - წყვდიადის შვილი, წყვდიადის ბინადარი, წყვდიადშივე უნდა გაქრეს ბოლოს.
In fact, nobody can achieve the unachievable, in life or in books: a child of darkness, a denizen of darkness, finally has to perish in darkness.
68216.
აველუმი | თავი XV
წყვდიადი ფეხმოუცვლელი მარადისობაა, სინათლე კი წასულ-მოსული ქერქეტა ქალია - მოეპრიანება მოვა, მოეპრიანება წავა - ჩვენ კი იმის ჭირვეულობასა ვართ მიჩერებულნი, მხოლოდ და მხოლოდ, წყვდიადისადმი შიშის გამო, რომელიც დედის მუცელშივე გვეუფლება და რომელსაც ჩავყავართ სამარეშიც.
Darkness is ineluctable eternity, while light is just a flirtatious hussy who comes and goes as she fancies, and we’re fixated on her whims only because of a fear that comes with the dark, that takes hold of us in our mother’s womb and that we carry with us to the grave.
68217.
აველუმი | თავი XV
ამიტომაცაა, ყველა ლიტერატურული გმირი, ავტორივით, ყოველთვის მიუღწევლისკენ, არარსებულისკენ რომ მიისწრაფვის.
That is why all literary heroes, like the author, always strive for the unattainable, the non-existent.
68218.
აველუმი | თავი XV
ცხოვრებისგან დაკნინებული, მაგრამ სიყვარულით ამაღლებული ნებისმიერ ცხოვრებაზე, იმ ზღაპრული მღვიმისკენ მიისწრაფვის, რომელიც მის ოცნებაში არსებობს მხოლოდ და რომელშიც მთელი კაცობრიობისათვის საკმარისი სიყვარულის მარაგი აქვს გადამალული ჯერ კიდევ უხსოვარ დროს, იმ ბედნიერი დღისათვის, როცა გაპირუტყვებული, საკუთარი ხორცის მჭამელი ადამიანი მოულოდნელად გამოფხიზლდება და ერთხელ კიდევ მიხვდება, ასე ცხოვრება რომ აღარ შეიძლება, უსიყვარულოდ აზრი რომ არა აქვს არაფერს - არც დაბადებას, არც სიკვდილს.
Humiliated by life, but exalted by love above anything in life, the hero heads for the fairytale cave which exists only in his dreams and in which, since time immemorial, he’s hidden a stock of love sufficient for all humanity, for the happy day when bestialized, autophagous humans suddenly sober up and once more understand that one cannot going on living like this any more, that nothing, neither birth nor death, makes sense without love.
68219.
აველუმი | თავი XV
„საჭაშნიკეს“ ვიტრინა ჩაუმტვრევიათ - მღვიმესავით იყურება სიბნელეში.
The window of The House of Wine was smashed: it gaped like a cave in the darkness.
68220.
აველუმი | თავი XV
აველუმის ფეხის ხმის გაგონებაზე, იქიდან ვიღაცები გამოხტებიან, დაფეთებულნი აირბენენ აღმართს ფიქრის გორისკენ და იქ ჩაწყნარდებიან, ჩაინთქმებიან უფრო დიდ წყვდიადში.
At the sound of Avelum’s footsteps, people leapt out and ran in panic up towards Pikri Hill, where they recovered their calm and breath in even darker surroundings.
წინა შემდეგი