მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
68281.
აველუმი | თავი XV
გამოვიდა თუ არა შინიდან, გააწნა თუ არა პირველივე სილა დეკემბრის ბოლო ღამის სიცივემ, მაშინვე გაუნათდა გონება (შეიძლება, უარესად დაუბნელდა).
As soon as he left the house and the freezing cold of the last night of December slapped him in the face, his mind lit up (perhaps, it had grown darker).
68282.
აველუმი | თავი XV
ერთხელ კიდევ ნათლად დაინახა ის პატარა ზღაპრული მღვიმე, სადაც ოდესღაც, უხსოვარ დროს, ბავშვობისას აფარებდა თავს (უფრო სწორად, სცადა თავის შეფარება) და ალბათ მაშინ უფრო ახლოს იყო საერთოდ მიზანთან, რომელიც მაშინ ჯერ კიდევ ყალიბდებოდა და რომელიც დღეს, ადვილი შესაძლებელია, აღარც კი არსებობდეს.
He saw once again clearly the little fairytale cave where once, too long ago to remember, in childhood, he had hidden (or rather tried to hide) and was probably much nearer a goal which was then still unformed and today, very likely, no longer even existed.
68283.
აველუმი | თავი XV
დღეს უსიყვარულოდაც იოლად გააქვს ხალხს თავი, ყოველ შემთხვევაში, ჰგონია რომ გააქვს.
Today people carry on happily without love, or at least think they do.
68284.
აველუმი | თავი XV
მაგრამ, საბედნიეროდ, მღვიმე მაინც არსებობს, სადღაც, თუშეთის მთებში, ანდა სულაც ერთი კაცის წარმოდგენაში, ზღაპრულ, არარსებულ სამყაროში (სხვებისათვის არარსებულ სამყაროში).
But fortunately the cave still exists somewhere in the mountains of Tushetia, or in a man’s imagination, in a fairytale, non-existent world (non-existent to others).
68285.
აველუმი | თავი XV
ბავშვის ნაფიქრალით გაუტანია თავი და როგორც ხელოვნურად გაღიზიანებულ ნიჟარას, მარგალიტად უქცევია იმავე ბავშვის გულუბრყვილო რწმენა და ოცნება: დედაც დაბრუნდება, მამაც, დაც, შვილიც... წართმეულიც, გაჩუქებულიც, დაკარგულიც...
It has survived in a child’s thoughts and, like an artificially stimulated oyster, it has turned his naïve faith and dreams into a pearl: mother, father, sister and child will all return… Stolen, given away, lost…
68286.
აველუმი | თავი XV
და ისიც (აველუმი), ამდენი ხნის მერე, ისევ ბრმად, ისევ ალალბედზე მიიკვლევს გზას, ისევ საკუთარ წარსულში აპირებს შებრუნებას, თუნდაც იმიტომ, მხოლოდ იქ რომ არის შესაძლებელი ამგვარი რწმენისა და ოცნების არსებობა, მხოლოდ იქ იპოვის წართმეულსაც, გაჩუქებულსაც, დაკარგულსაც.
And he (Avelum), after all this time, will make his way, just as blindly, as much at random, trying again to get back to his past, if only because this was where these dreams and beliefs could exist and what was stolen, given away or lost could be found.
68287.
აველუმი | თავი XV
მაგრამ წარსულის ქვიშა და ღორღი ვერაგულად, უხმაუროდაა ფეხქვეშ.
But the past’s sands and the pebbles are treacherous and silent underfoot.
68288.
აველუმი | თავი XV
წარსულის ეკლიანი, გაფარჩხული ტოტები სცემენ სახეში, თითქოს აფხიზლებენ, გონში აგდებენ, ახსენებენ დროის დინებას, აჩვენებენ დროის მიმართულებას, ანდა, მისი სიჯიუტით, მიუხვედრელობითა და გულუბრყვილობით გაღიზიანებულნი, უკან დასახევ გზას უკეტავენ, სინამდვილეში უპირებენ დატოვებას, არსებულს სთავაზობენ არარსებულის ნაცვლად.
Thorny, splayed branches of the past hit him in the face, as if to warn him, bring him to his senses, remind him of the passage of time, show him the direction time moves in, or, annoyed by his obstinacy, stupidity and naivety, cut off his line of retreat, try to keep him inside reality, offering him what exists instead of what doesn’t.
68289.
აველუმი | თავი XV
ის კი ჯიუტად მაინც იმათკენ იშვერს ხელებს, მაინც წარსულის ტოტებს ებღაუჭება, რადგან მაღლა უნდა ასვლა.
But he still holds out his arms against them, clutches the branches of the past, because he wants to climb.
68290.
აველუმი | თავი XV
არც წინ, არც უკან, მხოლოდ მაღლა, რადგან მაღლაა, რაც სინამდვილეში არ არსებობს, ან აღარ არსებობს.
Not forwards or backwards, only upwards, for what doesn’t exist, or exists no longer, is up there.
68291.
აველუმი | თავი XV
ცაში იმარხება ოცნება, იმედი, სიყვარული და ცაშია მისი ოცნების, იმედის, სიყვარულის საფლავიც, იგივე საგანძური, განძთსაცავი.
Dreams, hope, love are buried in heaven, and the graves of his dreams, hope and love are in the sky, like his treasure and sanctuary.
68292.
აველუმი | თავი XV
როგორმე უნდა მიაღწიოს იქამდე, მიაღწევს კიდეც, თუნდაც კიდევ ორმოცი საუკუნე მოანდომოს გზას, იმიტომ რომ, ადამიანია და სხვა გზა არა აქვს, თუკი ხვალაც ადამიანად აპირებს დარჩენას.
He has to get there somehow, and he will, if it takes forty centuries, because he’s human and has no choice if he means to stay human tomorrow, too.
68293.
აველუმი | თავი XV
უსასრულო გზებზე ნათრევი, ნაწანწალები, მრავალგზის ხელმოცარული, ათას განსაცდელში გამოვლილი, ათასი ყულფიდან ჩამოხსნილი, ყველანაირი ტყვეობიდან თავდაღწეული - იმ განძის მოსაძებნად მიდის, მისდაუნებურად რომ დამარხა ოდესღაც, ალბათ კიდევ უფრო შავი დღისთვის, და ის რომ ეგულებოდა, იმიტომაც არ ეთელვინებოდა, იმიტომაც არ ეკვლევინებოდა აქამდე ცხოვრებას.
Dragging along endless roads, straying, repeatedly disappointed, undergoing a thousand ordeals, released from a thousand snares, fleeing all kinds of imprisonment, he goes in search of a treasure which he once unintentionally buried, presumably for an even more rainy day, and he knows this is why he hasn’t yet let life crush and kill him.
68294.
აველუმი | თავი XV
ახლა მთავარია, გზა არ დაებნას ამ მშობლიურად უცხო და უცხოდ მშობლიურ ქალაქში.
And now the main thing is not to get lost in this so natively alien and alienly native city.
68295.
აველუმი | თავი XV
მთავარია, საფლავიც ხელუხლებელი დახვდეს - მაროდიორებს მიასწროს იმ საფლავამდე მისვლა.
He has to find the grave undisturbed, to get there before the looters do.
68296.
აველუმი | თავი XV
და აი, გამგელებული მიისწრაფვის ყველაზე დიდი განძისკენ, რისი მოპოვებაც საერთოდ შეუძლია ადამიანს, ყველაზე საპატიო ჯილდოსკენ, რაზეც ვერავინ ამბობს უარს, ვერც მაწანწალა, ვერც გარეწარი, ვერც ლოთი, ვერც ქურდი, ვერც მკვლელი, ვერც კანონიერი და ვერც უკანონო.
And so with wolfish determination he heads for the greatest of all treasures that a man can possibly find, the most treasured reward, which nobody, not even a tramp, an opportunist, drunk, thief, killer, within or without the law, would refuse.
68297.
აველუმი | თავი XV
ეკუთვნის თუ არ ეკუთვნის, ყველა ერთნაირადაა დარწმუნებული, ყველაზე მეტად მას სჭირდება ის, ჰაერივით, ჰაერზე მეტადაც.
Entitled to or not, everyone is equally sure that they need this reward as much as, or more than the air.
68298.
აველუმი | თავი XV
საბედნიეროდ, მხოლოდ შენზეა დამოკიდებული, მიიღებ თუ უარს იტყვი ჯილდოზე, რომელიც არ დაგიმსახურებია და შეიძლება არც გეკუთვნის, მაგრამ გჭირდება და მხოლოდ იმიტომ გჭირდება, ადამიანობა რომ შეინარჩუნო, მიუხედავად ყველაფრისა, ძაღლივით არ იყეფო, გველივით არ იხოხო, თუთიყუშივით არ იმეორო ერთი და იგივე უაზრობა და ღორივით ყველგან არ შეჰყო დინგი.
Fortunately, accepting or refusing a reward which you haven’t earned or perhaps aren’t even entitled to, depends only on you, but you need it, if only to preserve your humanity, despite everything, not to bark like a dog, not to slither like a snake, not to keep parroting the same rubbish, not to poke your snout into everything like a pig.
68299.
აველუმი | თავი XV
მაგრამ ჯილდოს აღებაცა და ჯილდოზე უარის თქმაც ერთნაირად ძნელია, მძიმეა, რამდენადაც, გარკვეული თვალსაზრისით, ასევე დიდი პატივია (თუნდაც ხელსაყრელია) ძაღლობაც, გველობაც, თუთიყუშობაცა და ღორობაც, როცა საერთოდ ადამიანობაა საფრთხეში.
But accepting a reward and refusing it are equally difficult and burdensome, inasmuch as, in some respects, being a dog, snake, parrot or pig is also a great honour (and convenient, too), when human nature is in jeopardy.
68300.
აველუმი | თავი XV
ამავე დროს, არც ისაა გამორიცხული, ადამიანობის შესანარჩუნებლად გამოვლენილი სიმტკიცე და სიჯიუტე, ერთ მშვენიერ დღეს, ჩვეულებრივი საარსებო საშუალება აღმოჩნდეს მხოლოდ, ვიღაცისთვის მაინც, ცხოვრების არსად კი არ ჩაითვალოს, არამედ წესად, რაც ყველაზე დიდი უბედურება იქნება შენთვის და უფრო მეტიც, საერთოდ დაეკარგება ყოველგვარი აზრი და მნიშვნელობა შენს არსებობას.
Yet it is not impossible that the firmness and obstinacy needed to remain human will one fine day, for some people at least, be just another way of life and will be considered not the essence of life, but just a lifestyle, that will be the greatest misfortune for you: in fact, your existence will lose all its sense and meaning.
წინა შემდეგი