ზუსტი დამთხვევა
ორიგინალის ენა
ქვეკორპუსები
ჯგუფები
კრებულები
ტიპები
ჟანრები
დარგები
გამომცემლობები
ავტორები
მთარგმნელები
გამოცემულია
წლიდან
წლამდე
თარგმნილია
წლიდან
წლამდე
წინა შემდეგი
8861.
ნატაშას ცეკვა | ევროპული რუსეთი
პეტერბურგელ დიდგვაროვანთა შვილები პარიზის, გიოთინგენის და ლაიფციგის უნივერსიტეტებში მიდიოდნენ სასწავლებლად.
The sons of the Petersburg nobility went to universities in Paris, Göttingen and Leipzig.
8862.
ნატაშას ცეკვა | ევროპული რუსეთი
„გიოთინგენის სულით ანთებულ“ ახალგაზრდა კაცად გვიხატავს პუშკინი ლენსკის, თავად-აზნაურული წრიდან გამოსულ სტუდენტს „ევგენი ონეგინიდან“ და ეს სახე ჩვენთვის რუსი არისტოკრატიის არაერთი თაობის ახალგაზრდის ევროპულ ტიპაჟს განაზოგადებს:
The "Göttingen soul" assigned by Pushkin to Lensky, the fashionable student in Eugene Onegin, became a sort of emblem of the European outlook shared by generations of Russian noblemen:
8863.
ნატაშას ცეკვა | 1812 წლის შვილები
პუშკინმა, რომელსაც დეკაბრისტთა ბანაკში უამრავი მეგობარი ჰყავდა, „ევგენი ონეგინისთვის“ დაწერილ ამ უკვდავ სტრიქონებში (პოემაში მოქმედება 1819 წელს ხდება, თუმცა მეფის ცენზურის პირობებში ამ სტრიქონებს გამოქვეყნება არ ეწერა) შეთქმულთა საქმიანობა თამაშს შეადარა.
Pushkin, who had friends in the Decembrist camp, characterized their conspiracy as no more than a game in these immortal (but, in Tsarist times, unpublishable) lines intended for his novel Eugene Onegin, whose action was set in 1819.
8864.
ნატაშას ცეკვა | 1812 წლის შვილები
ყირიმში, ზღვის ტალღებთან მოთამაშე მარიას სახებამ კი შესაძლოა პოეტს შემდეგ „ევგენი ონეგინის“ ეს სტრიქონები შთააგონა: ვოლკონსკის შეთქმულებაში სამონაწილეოდ პუშკინის გადმობირება დაევალა.
The memory of Maria playing in the waves in the Crimea may have inspired him to write in Eugene Onegin: Volkonsky was given the task of recruiting Pushkin to the conspiracy.
8865.
ნატაშას ცეკვა | 1812 წლის შვილები
უკრავდა ფრანგულ კლავიკორდზე, რომელიც პეტერბურგიდან გამომგზავრებისას საგულდაგულოდ შეფუთა და ალბათ, ძნელი წარმოსადგენი არ უნდა იყოს, რა ძალისხმევა დასჭირდა, რომ აზიის ყინვიანი სტეპები დაუზიანებლად გამოეტარებინა.
She played the French clavichord she had carefully packed up and carted all the way across the frozen Asian steppes, no doubt at enormous inconvenience.
8866.
ნატაშას ცეკვა | 1812 წლის შვილები
პუშკინის ტატიანა „ევგენი ონეგინიდან“ ბუნებრივი რუსულობის ლიტერატურული ინკარნაცია იყო, იმდენად, რომ იმდროინდელ წარჩინებულ ბანოვანთა სადა თარგის კაბებს „ონეგინური“ ეწოდა.
Pushkin’s Tatiana in Eugene Onegin was the literary incarnation of this natural Russianness – so much so that the simple style of dress worn by noblewomen became known as the ‘Onegin’.
8867.
ნატაშას ცეკვა | 1812 წლის შვილები
ლიტერატურული კრიტიკოსის ვისარიონ ბელინსკის თქმით,„ევგენი ონეგინი“ რუსული ცხოვრების ენციკლოპედია იყო და თვითონ პუშკინიც პოემის უკანასკნელ სტროფებში ამ ნაწარმოების, როგორც ცხოვრების წიგნის იდეას ავითარებს.
The literary critic Vissarion Belinsky said that Eugene Onegin was an encyclopaedia of Russian life, and Pushkin himself, in its final stanzas, developed the idea of the novel as life’s book.
8868.
ნატაშას ცეკვა | 1812 წლის შვილები
1790 წელს ნიკოლაი ლვოვის მიერ შედგენილი „რუსული ხალხური სიმღერების კრებული“ ივან პრაჩის ანოტაციით ამ ტიპის პირველი გამოცემა იყო.
The first Collection of Russian Folk Songs was assembled by Nikolai Lvov and annotated by Ivan Prach in 1790.
8869.
ნატაშას ცეკვა | 1812 წლის შვილები
უბრალო, სათნო და გულკეთილი რუსი გლეხი ქალი – ასეთი იყო ძველი ძიძების სტერეოტიპული სახე, რომელიც მრავლად შემორჩა რუსულ ლიტერატურას „ევგენი ონეგინიდან“ „ბორის გოდუნოვამდე“ - ბავშვებს სწორედ ის ზრდიდა, თამაშის დროს თვალს ადევნებდა, ასეირნებდა, აჭმევდა, ბანდა, ზღაპრებს უყვებოდა, უმღეროდა და გვერდით ეწვა, რომ ღამით მშვიდად სძინებოდათ.
The stereotype of the old-fashioned nanny – the sort that appears in countless works of art from Eugene Onegin to Boris Godunov – was a simple and kind-hearted Russian peasant woman who got the children up, supervised their play, took them out for walks, fed them, washed them, told them fairy tales, sang them songs and comforted them at night when they woke up with nightmares.
8870.
ნატაშას ცეკვა | 1812 წლის შვილები
ატარა გერცენის ბავშვობის ყველაზე დასამახსოვრებელი ამბავი კი ეროვნული დრამის ისეთი ნაკუწებისგან იყო შედგენილი, როგორებიცაა მოსკოვის ხანძარი, ბოროდინოს ბრძოლა, ბერეზინა, „ეს ამბები იყო ჩემი ძილისპირული, ჩემი იავნანა, ჩემი ილიადა და ოდისეა.
The story of his childhood merged with the national drama he so loved to hear: ‘Tales of the fire of Moscow, of the battle of Borodino, of the Berezina, of the taking of Paris were my cradle songs, my nursery stories, my Iliad and my Odyssey.’
8871.
ნატაშას ცეკვა | 1812 წლის შვილები
მშენებლობის დასრულების დროისათვის, ე.ი. ორმოცდაათი წლის შემდეგ, 1883 წელს, ეს კოლოსალური ნაგებობა მოსკოვის ყველაზე მაღალ შენობად ითვლებოდა, დღესაც კი, სტალინის მიერ 1931 წელს აფეთქებული და საუკუნის ბოლოს აღდგენილი მაცხოვრის ტაძარი ქალაქის საერთო პანორამიდან შესამჩნევად გამოიყოფა.
This colossal cathedral was the tallest building in Moscow when it was completed, after fifty years, in 1883, and even today, reconstructed after Stalin had it blown up in 1931 (one death sentence that might be justified on artistic grounds), it still dominates the cityscape.
8872.
ნატაშას ცეკვა | 1812 წლის შვილები
ასეთი იყო ევგენიც.
Thus it was with Eugene.
8873.
ნატაშას ცეკვა | 1812 წლის შვილები
დედაშენის წარმოდგენით, სამთავრობო სფეროსკენ გქონდა მიდრეკილება და როდესაც მეფისა და სამშობლოს სამსახური გადაწყვიტე, ჩემი კურთხევა მოგეცი.
In your mother’s scheme you were directed towards the governmental sphere, and I gave my blessing when you went into the service of the Fatherland and Tsar.
8874.
ნატაშას ცეკვა | ნატაშას ცეკვა. მოსკოვი, მოსკოვი
ვასილი ნეტარის ტაძარი ბიზანტიური მართლმადიდებლური ტრადიციების ტრიუმფალური აღდგენის სიმბოლოდ იქცა.
St Basil’s symbolized the triumphant restoration of the Orthodox traditions of Byzantium.
8875.
ნატაშას ცეკვა | ნატაშას ცეკვა. მოსკოვი, მოსკოვი
„ბრინჯაოს მხედარი“ ნაღვლიანი მოხელის, ევგენის ამბავს მოგვითხრობს, რომელიც წყალდიდობის შემდეგ სატრფოს სახლს მიაშურებს, მაგრამ სახლი წყლისგან წალეკილი დახვდება.
The Bronze Horseman tells the story of the flood and a sad clerk called Eugene, who finds the house of his beloved, washed away.
8876.
ნატაშას ცეკვა | ნატაშას ცეკვა. მოსკოვი, მოსკოვი
დარდისგან შეშლილი ევგენი ქალაქში უგონოდ დაეხეტება, და ფალკონეს ქანდაკებასთან მიდის და ქალაქის წყლის ამარა მიტოვებისათვის მეფეს წყევლა-კრულვას უთვლის.
Driven to the verge of madness, Eugene roams the city and, coming across Falconet’s horseman, castigates the Tsar for having built a city at the mercy of the flood.
8877.
ნატაშას ცეკვა | ნატაშას ცეკვა. მოსკოვი, მოსკოვი
ქანდაკება ცოცხლდება და განრისხებული მხედარი საბრალო ჩინოვნიკს დაედევნება, მთელი ღამე დევნის შემდეგ ევგენის ცხედარს წყალი იმ კუნძულზე გარიყავს, სადაც მისი შეყვარებულის, პარაშას სახლი იდგა.
The statue stirs in anger and chases the poor clerk, who runs all night in terror of its thundering brass hooves; Eugene’s body is finally washed up on the little island where Parasha’s house was taken by the flood.
8878.
ნატაშას ცეკვა | ნატაშას ცეკვა. მოსკოვი, მოსკოვი
ისინი დიადი ქალაქის მასშტაბებით და დამთრგუნველი ატმოსფეროთი „გაჭყლეტილი“ სევდიანი და მარტოსული ქმნილებები არიან, უფრო ხშირად უდროო სიკვდილისთვის განწირული ადამიანები და ბევრი რამით ჰგვანან ევგენის – პუშკინის „ბრინჯაოს მხედრის“ პერსონაჟს.
These are sad and lonely figures, crushed by the city’s oppressive atmosphere and doomed, for the most part, to die untimely deaths, like Pushkin’s Evgeny in The Bronze Horseman.
8879.
ნატაშას ცეკვა | ნატაშას ცეკვა. მოსკოვი, მოსკოვი
მოსკოვის ცენტრი კრემლიდან ლუბიანკის მოედნამდე მთლიანად ნეორუსული სტილით იქნა აღდგენილი, რასაც მხარი მოსკოვის ქალაქის საბჭოს მრჩევლებმა – მდიდარმა ვაჭრებმა დაუჭირეს.
The centre of the city, between the Kremlin and Lubianka Square, was entirely reconstructed in the neo-Russian style favoured by the wealthy merchant councillors in Moscow’s city hall.
8880.
ნატაშას ცეკვა | ნატაშას ცეკვა. მოსკოვი, მოსკოვი
მუსორგსკიმ ზაფხულობით შილოვსკების ცნობილ მამულში, მოსკოვის მახლობელ გლებოვოში დაიწყო სიარული, რის უკანაც, ალბათ, საკუთარი თავადაზნაურული ძირების რუსულ მიწაში პოვნის და ამ დაკარგული კავშირის აღდგენის სურვილი იდგა.
He began to spend his summers on the fabulous estate of the Shilovskys at Glebovo, near Moscow, renewing contact with his own gentry background in that area.
წინა შემდეგი