668068 Records found
Previous Next
16961.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli's poetic theory to the classical tradition
ვფიქრობ რომ, სწორედ ამგვარადვე შეიძლება განიმარტოს რუსთველისეური სიტყვები – „საღმრთოდ გასაგონი”.
I think, Rustaveli’s words - "divinely intelligible" should be interpreted similarly.
16962.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli's poetic theory to the classical tradition
ჩემი აზრით, ამ შემთხვევაშიც, ფიქსირდება ორი ურთიერთგანსხვავებული საწყისის – აზროვნების (უფრო ფართო გააზრებით, – ცოდნისა) და რწმენის სინთეზი, სიმფონია.
In this case, too, synthesis or symphony of two dissimilar principles, in particular, of intellectual activity (broadly comprehended as knowledge) and faith is in evidence.
16963.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli's poetic theory to the classical tradition
შაირობა არის, ერთი მხრივ, სიბრძნის ნაყოფი, ამდენად, ის „გასაგონია”, გონებითაა შესამეცნებელი.
On the one hand, poetry is a fruit, product of thought, intellect, hence it should be rationalized, i.e. cognized through the mind.
16964.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli's poetic theory to the classical tradition
მეორე მხრივ, შაირობა არის საღმრთო, ამდენად, ის სწორედ საღმრთოდვე არის „გასაგონი”.
On the other hand, poetry is divine, hence it should be rationalized, i.e. cognized divinely.
16965.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli's poetic theory to the classical tradition
ამდენად, რუსთველის თანახმად, პოეზია მსმენელისათვის უაღრესად სასარგებლო („დიდად მარგი”) იმიტომაა, რომ ის არის, ერთდროულად, როგორც აზროვნებისა და შემეცნების, ისე რწმენისა და ტრანსცენდენტული აღქმის ანუ ორივე ძირითადი, თუმცა ურთიერთისაგან განსხვავებული ადამიანური საწყისის ობიექტი, საგანი.
Therefore, according to Rustaveli, poetry is highly useful, because it is simultaneously the object, the phenomenon of intellectual activity or cognition, on the one hand, and faith or transcendental perception, on the other, i.e. of two basic, though dissimilar human principles.
16966.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli's poetic theory to the classical tradition
დავუბრუნდეთ ისევ განსახილველ საკითხს.
However, let us revert to the question under discussion.
16967.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli's poetic theory to the classical tradition
მე–12 სტროფში რუსთველი ასაბუთებს თავის თვალსაზრისს, რომ პოეზია არის სიკეთე.
In quatrain 19 / 12 Rustaveli argues his conception that poetry is goodness.
16968.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli's poetic theory to the classical tradition
როგორც უკვე აღვნიშნე, რუსთველისეული მტკიცებულებითი მსჯელობის მეთოდოლოგიურად შესაძლო ერთ-ერთი ძირითადი წყარო, ჩემი დაკვირვებით, არისტოტელეს ნიკომაქეს ეთიკაში უნდა ფიქსირდებოდეს.
As I have noted, one of the methodologically possible basic sources of Rustavelian deductive logic, in my view, must be found in Aristotele’s NE.
16969.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli's poetic theory to the classical tradition
უდიდესი სიკეთის ანუ სრულყოფილი ადამიანური ბედნიერების საკუთარ განსაზღვრებას, დასაბუთებას არისტოტელე ნიკომაქეს ეთიკის დასკვნითი X წიგნის დამასრულებელ VI–X და განსაკუთრებით, – მეშვიდე, თავში აყალიბებს.
Aristotle formulates his own definition and argumentation of the greatest goodness, i.e. his own definition of perfect human happiness in the concluding 6th-10th, and especially 7<sup>th</sup> chapter of the conclusive Book X of NE .
16970.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli&#039;s poetic theory to the classical tradition
არისტოტელეს მტკიცებით, უდიდესი სიკეთე ანუ სრულყოფილი ბედნიერება არის იმგვარი ეთიკურ–სათნოებითი საქმიანობა ანუ ცხოვრება, რომელიც კაცის შესაძლო საქმიანობათა შორის საუკეთესოა.
Aristotle asserts that the greatest goodness or perfect happiness is such ethical or virtuous activity, i.e. life that is the best among man’s possible activities.
16971.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli&#039;s poetic theory to the classical tradition
ამავე X წიგნის V–VI თავების მიხდვით, ამგვარი ანუ უდიდესი ადამიანური სიამოვნება არის არა სხეულებრივი სიამოვნება ან გართობა, არამედ – ის, რაც სასიამოვნოა სათნო ადამიანისათვის (შდრ. „კვლა აქაცა ეამების, ვინცა ისმენს კაცი ვარგი”.
According to chapters V and VI of the same Book X, such or highest human pleasure is not bodily pleasure or amusement, but what appears to be pleasant to a virtuous man (cf.: "it pleases in this world as well, a person, who is fit to listen to [poetry]".
16972.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli&#039;s poetic theory to the classical tradition
1) ხორციელდება ადამიანის საუკეთესო ნაწილის – სიბრძნის ანუ გონების საშუალებით;
1) it consists in activity in accordance with the best human part, i.e. wisdom or/and intellect;
16973.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli&#039;s poetic theory to the classical tradition
2) ღვთაებრივია, რაკი გონებასაა დამორჩილებული, რომელიც ადამიანის ერთადერთი ღვთაებრივი ნაწილია;
2) it is divine as it is ruled by intellect or/and wisdom, which is the only divine part of us;
16974.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli&#039;s poetic theory to the classical tradition
3) არის თეორიული ცხოვრება ანუ გონებრივ–მჭვრეტელობითი საქმიანობა, რომელიც, თავის მხრივ, დამახასიათებელია ღმერთისთვის, რადგანაც ღვთაებრივი ყოფა მჭვრეტელობითი ხასიათისაა;
3) it is theoretical life or activity of the intellect, consisting in contemplation, which, for its part (chapter VIII), is characteristic of God, for the activity of God is the activity of contemplation;
16975.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli&#039;s poetic theory to the classical tradition
4) იწვევს მისთვის დამახასიათებელ სიამოვნებას.
4) it causes a pleasure peculiar to itself.
16976.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli&#039;s poetic theory to the classical tradition
ამავე X წიგნის V–VI თავების მიხდვით, ამგვარი ანუ უდიდესი ადამიანური სიამოვნება არის არა სხეულებრივი სიამოვნება ან გართობა, არამედ – ის, რაც სასიამოვნოა სათნო ადამიანისათვის (შდრ. „კვლა აქაცა ეამების, ვინცა ისმენს კაცი ვარგი”.
According to chapters V and VI of the same Book X, such or highest human pleasure is not bodily pleasure or amusement, but what appears to be pleasant to a virtuous man (cf.: "it pleases in this world as well, a person, who is fit to listen to [poetry]".
16977.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli&#039;s poetic theory to the classical tradition
5) არის თვითკმარი ანუ თვითონ არის მიზანი და ამდენად, არაა სხვა მიზნის მისაღწევი საშუალება.
5) it is self-sufficient or it is itself an end and thus, it aims at no end beyond itself.
16978.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli&#039;s poetic theory to the classical tradition
რუსთველის თანახმად კი, პოეზიის „სიკარგეს” განაპირობებს არა მხოლოდ „სასიამოვნო”, არამედ აგრეთვე „სასარგებლო”, რაც, ჩემი აზრით, არისტოტელეს ესთეტიკურ თვალსაზრისთან მიმართებით კონცეფციური ხასიათის განსხვავებაა.
According to Rustaveli, however, goodness or kindness of poetry is conditioned not only by the "pleasant" but by the "useful" as well, which in my view, is a difference of conceptual character in relation to Aristotle’s aesthetic viewpoint.
16979.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli&#039;s poetic theory to the classical tradition
კერძოდ კი, არისტოტელესათვის თეორიულ–მჭვრეტელობითი ცხოვრება არის თვითკმარი ანუ სრულიად უსარგებლო (ამ მოსაზრებას იგი არაერთგზის იმეორებს), ე.ი. მას არა აქვს პრაქტიკული გამოყენება, არანაირ სასარგებლო შედეგს არ იძლევა და ამიტომაც არის ის უდიდესი ბედნიერება.
In particular, for Aristotle theoretical life or activity, consisting in contemplation is self-sufficient or "absolutely useless" (he repeats this view on many occasions), i.e. it has no practical application, yields no useful result and because of this it is the greatest happiness.
16980.
The Kartvelologist | Volume 17, Towards the relation of rustaveli&#039;s poetic theory to the classical tradition
სწორედ არისტოტელესათვის ესოდენ პრინციპულ, ხოლო თანამედროვე მკვლევართა მიერ კი არაერთგვაროვნად შეფასებულ დებულებაში იკვეთება რუსთველისეურ კონცეფციასთან მიმართებით მეთოდოლოგიური ხასიათის განსხვავება.
It is in relation precisely to this thesis – so essential to Aristotle, but receiving a mixed reception from modern researchers – that a methodological difference takes shape.
Previous Next