მოიძებნა 668068 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
16941.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ამდენად, პლატონის სახელმწიფო შეიძლება ჩაითვალოს შაირობის რუსთველისეური დეფინიციის მხოლოდ ერთ–ერთ მეთოდოლოგიურ წყაროდ.
Hence, Plato’s Republic may be considered only as one of the methodological sources of Rustavelian definition of poetry.
16942.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ვფიქრობ, რომ არისტოტელეს ერთ–ერთ ეთიკურ ნაშრომში ფიქსირდება იმგვარი პასაჟები, რომელთა ფარგლებში არსებული მტკიცებულებითი ლოგიკაც, მეთოდოლოგიური თვალსაზრისით, მაქსიმალურად შეესატყვისება მე–12 სტროფში დაფიქსირებულ რუსთველისეურ ეთიკურ–ფილოსოფიური ხასიათის ე.წ. ვრცელ მსჯელობას.
I believe, in one of Aristotle’s ethical works passages may be detected within which the deductive logic – from the methodological viewpoint - maximally corresponds to the so-called extended reasoning of ethical and philosophical character found in quatrain 19 / 12.
16943.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
საქმე ისაა, რომ არისტოტელეს ამ ნაშრომის მიზანი სწორედ იმ უმთავრესი ეთიკურ–ფილოსოფიური პრობლემის გადაჭრაა (კერძოდ, თუ რა არის უდიდესი სიკეთე ანუ ბედნიერება), რომელიც შაირობის რუსთველური თეორიის პირველსავე სტროფში პოეტიკასა და ესთეტიკას ეთიკასა და ფილოსოფიასთან აკავშირებს.
The Point is that the purpose of this work of Aristotle was to solve the main ethical and philosophical issue (namely, what the greatest goodness, i.e. happiness is) that in the very first quatrain of Rustaveli’s poetic theory links poetics and aesthetics with ethics and philosophy.
16944.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
არისტოტელეს ამ ნაშრომის სათაურია ნიკომაქეს ეთიკა და პლატონის სახელმწიფოს მსგავსად, როგორც უკვე დადგენილია, რუსთველისათვის ისიც კარგად უნდა ყოფილიყო ცნობილი.
This work of Aristotle is Nicomachean Ethics, and like Plato’s Republic, as already established, Rustaveli must have known it, too, well.
16945.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ჩემი აზრით, ნიკომაქეს ეთიკის VIII წიგნში, რომელსაც IX წიგნთან ერთად არისტოტელე მთლიანად უთმობს მეგობრობის, როგორც ერთ–ერთი უმნიშვნელოვანესი და სხვებისაგან გამორჩეული სათნოების, არსის გარკვევას, მეგობრობის საუკეთესო სახეობის – კეთილი ანუ კარგი მეგობრობის დეფინიციის მიზნით გამოყენებულია მსჯელობის იგივე მტკიცებულებითი მეთოდი, რომელიც ფიქსირდება შაირობის რუსთველური თეორიის ფარგლებშიც.
In my view, in book VIII of Nicomachean Ethics, which Aristotle, along with book IX, wholly devotes to the determination of the essence of friendship as one of the most important virtues, distinguished from others, in order to give the definition of kind or good friendship – the best variety of friendship – he uses the same deductive method of reasoning, which is found within the poetic theory of Rustaveli as well.
16946.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ვგულისხმობ იმ გარემოებას, რომ ორივე შემთხვევაში „კარგი” ანუ „სიკეთე” გააზრებულია „სასარგებლოსა” და „სასიამოვნოს” საშუალებით, კერძოდ კი, ფაქტობრივად, – მათი სინთეზით.
I mean that in both cases "good", i.e. "goodness" / "kindness" is comprehended through "useful" and "pleasant", actually through their synthesis.
16947.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
არისტოტელეს თანახმად, მეგობრობა სამი სახისაა: კარგი ანუ კეთილი, სასიამოვნო და სასარგებლო.
According to Aristotle friendship is of three kinds: good or kind, pleasant and useful.
16948.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
მათგან ყველაზე უფრო სრულყოფილია კარგი, რომელიც თავის თავში მოიცავს დანარჩენი ორი უკიდურესობის თვისებებს.
The most perfect of these is "good", this containing the features of the other two extremes.
16949.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
როგორც უკვე ითქვა, პოეზიასაც რუსთველი სიკეთედ ანალოგიური, კერძოდ, ე.წ. ვრცელი მსჯელობის საფუძველზე აცხადებს: შაირობა ერთდროულად არის სასარგებლოც და სასიამოვნოც.
As already said, Rustaveli pronounces poetry too as goodness on the basis of an analogous, namely, of the so-called extended reasoning: shairoba is at the same time useful and pleasant.
16950.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
მაგრამ, მეთოდოლოგიური თვალსაზრისით, არისტოტელურ და რუსთველურ მსჯელობათა შორის მსგავსება უფრო შორს მიმავალია და ის რუსთველის მიერ მოშაირეთა კლასიფიკაციის პროცესში საუკეთესო საშუალის დასადგენი არისტოტელესეული ეთიკური პრინციპის გამოყენებაშიც ვლინდება.
But from the methodoligical viewpoint, the similarity between the reasonings of Aristotle and Rustaveli is more far-reaching and is manifested in the use of Aristotle’s ethical principle for determining the virtuous mean by Rustaveli in the process of classifying the poets.
16951.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
არისტოტელეს თანახმად, ორი უკიდურესობიდან კარგი მეგობრობის ანუ, ფაქტობრივად, საუკეთესო საშუალის, უფრო მეტად მსგავსია მეგობრობის სასიამოვნო სახეობა, სასარგებლო კი – მისგან შედარებით უფრო დაშორებულია.
According to Aristotle, of the two extremes the pleasant variety of friendship is closer to good friendship, i.e. actually the virtuous mean, while the useful is relatively at a longer distance from it.
16952.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ამგვარადვეა, ჩემი აზრით, შაირობის რუსთველური თეორიის შემთხვევაშიც: ორი ნაკლებად ღირებული სახეობის პოეზიიდან ანუ ორი უკიდურესობიდან ის, რომელიც არის „გრძელი სიტყვა”, მაგრამ არ არის „მოკლედ თქმული”, ე.ი. მთელი შაირობის თეორიის საერთო კონტექსტის გათვალისწინებით, მხოლოდ „სასარგებლოა”, რუსთველის თანახმად, უფროა მიახლოებული „გამოცდილი (ანუ, – გამოჩენილი) ... მელექსის” „კარგ შაირს”, ვიდრე ის, რომელიც „ოდენ” ნათლად, ე.ი. შაირობის თეორიის საერთო კონტექსტის გათვალისწინებით, მხოლოდ მოკლედაა თქმული, ამდენად, ოდენ სასიამოვნოა, ე.ი., იმავდროულად, არ არის „გრძელი სიტყვა” და „სასარგებლო”.
I think the case is the same with Rustaveli’s poetic theory: of two inferior kinds of poetry, i.e. of two exremes, the one that is "long word", but is not "told shortly", i.e. taking into account the general context of the entire poetic theory, is only "useful", according to Rustaveli, is closer to the "good" poetry of the "experienced" (i.e. well-known) poet than the one that is told only clearly, i.e. in an easily perceptible manner, thus, taking into account the general context of the entire Rustavelian poetic theory, it is said only shortly and hence, it is only pleasant, and therefore, it is not, at the same time, "long word" and "useful".
16953.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ამდენად, არისტოტელესაგან განსხვავებით, რუსთველისათვის „სასარგებლო”, როგორც ჩანს, უფრო ღირებულია, ვიდრე „სასიამოვნო”.
Thus, unlike Aristotle, "useful" seems to be more valuable to Rustaveli than "pleasant".
16954.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ამიტომაც, მისი აზრით, „კარგი შაირის” შემქმნელ „გამოცდილ მელექსეს” ნაკლებად ნიჭიერი ან ახალბედა, მაგრამ, მაინც, ეპიკოსი პოეტები უფრო მეტად ჰგვანან, ვიდრე – ლირიკოსები.
Therefore, in his view, less talented or a novice but still epic poets bear a stronger resemblance to "experienced", i.e. well-known poet – the creator of "good poetry" than lyric poets.
16955.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
მაგრამ, როგორც აღინიშნა, მე–12 სტროფის ფარგლებში წარმართული ე.წ. ვრცელი, ეთიკურ–ფილოსოფიური ხასიათის მსჯელობის პროცესში ჩამოთვლილია შაირობის სხვა თვისებებიც.
But, as noted above, in the course of the so-called extended reasoning of ethical and philosophical character found in quatrain 19 / 12 other features of poetry are also listed.
16956.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
კერძოდ კი, რუსთველის თანახმად, შაირობა, შაირი არის „კარგი” ანუ სიკეთე, რადგანაც მას ახასიათებს, ჩამოთვლის რიგის მიხედვით, შემდეგი ხუთი თვისება.
In particular, poetry is "good", i.e. goodness as far as, in Rustaveli’s view, it is characterized, according to the order of listing, by the following five features.
16957.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
უპირველეს ყოვლისა („პირველადვე”,), 1) ის არის სიბრძნის ერთ–ერთი ნაყოფი („სიბრძნისაა ერთი დარგი”,); 2) ღვთაებრივია („საღმრთო”); 3) ღვთაებრივად(ვე) არის გონებით შესამეცნებელი („საღმრთოდ გასაგონი”,); 4) მსმენელთათვის დიდად სასარგებლოა („მსმენელთათვის დიდი მარგი”,); 5) ამასთანავე („კვლა”,), ამქვეყნიურადაცაა სიამოვნების მომტანი.
First of all 1) it is fruit of wisdom , 2) it is "divine" , 3) it is to be divinely cognized through the mind: "divinely intelligible" ; 4) it is "very useful for the listeners" ; and also , 5) it is pleasant (lit.: "it pleases") "in this world as well, for a person, who is fit to listen to [poetry]".
16958.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
მაგრამ იქვე განმარტებულია, რომ ეს არის იმგვარი სიამოვნება, რომელსაც განიცდის პოეზიის მოსმენისათვის, პოეზიასთან ზიარებისათვის გამოსადეგი ადამიანი („კვლა აქაცა ეამების, ვინცა ისმენს კაცი ვარგი”).
Hence, Rustaveli speaks about pleasure experienced by a person, fit for listening to the poetry, i.e. appropriate for its perception.
16959.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ამდენად, ვფიქრობ, ნათელია, რომ ისევე როგორც მთლიანად პოეზია (რომელიც არის „სასარგებლო” /„გრძელი სიტყვა” და იმავდროულად, „სასიამოვნო” / „მოკლედ თქმული”), ასევე მხოლოდ მისი ერთ–ერთი ძირითადი მახასიათებელი – „სასიამოვნო” („აქაცა” ანუ „ამქვეყნად”, მაგრამ – „ვარგი მსმენელისათვის”) რუსთველის მიერ განიმარტება ორი ურთიერთგანსხვავებული თვისება–საწყისის, ფაქტობრივად, ორი უკიდურესობის სინთეზის გზით.
Thus, I think it is clear, that both poetry as a whole (which is "useful" / "long word" and at the same time, "pleasant" / "shortly told") and only one of its main characteristics - "pleasant" ("here as well", i.e. "in this world too", but for "fit man to listen to") is defined by Rustaveli through the synthesis of two dissimilar features or principles - actually, of two extremes.
16960.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
რისი მეთოდოლოგიური წყაროც, ჩემი აზრით, კვლავინდებურად საუკეთესო საშუალის დასადგენი არისტოტელესეური ეთიკური პრინციპი უნდა იყოს.
The methodological source for such kind of defining, I believe, is again Aristotle’s ethical principle for determining the virtuous mean.
წინა შემდეგი