პარალელური კორპუსი

207401.

პატარა ქალები | ნაწილი II, თავი 17

შენი იმედი ექნებათ და არ გააწბილო; და თუ ეს საქმე გეძნელოს, გაიხსენე, რომ არ გივიწყებ და რომ ეს უფრო გაგაბედნიერებს, ვიდრე მშვენიერი წიგნების წერა ან მთელი მსოფლიოს შემოვლა, იმიტომ რომ როცა მივდივართ, თან ვერაფერი მიგვაქვს სიყვარულის გარდა და სიყვარულია, ასე რომ გვიმსუბუქებს აღსასრულს.

They will turn to you, don't fail them, and if it's hard to work alone, remember that I don't forget you, and that you'll be happier in doing that than writing splendid books or seeing all the world, for love is the only thing that we can carry with us when we go, and it makes the end so easy.

207402.

პატარა ქალები | ნაწილი II, თავი 17

ასე დგებოდა და გადიოდა გაზაფხულის დღეები, ცას სინათლე ემატებოდა, მიწას – სიმწვანე, ყვავილები ადრიანად ამოვიდა და ფრინველებიც თავის დროზე დაბრუნდნენ, რათა გამომშვიდობებოდნენ ბეთს, რომელიც დაღლილი, მაგრამ მიმნდობი ბავშვივით ჩასჭიდებოდა იმ ხელებს, მთელი სიცოცხლე რომ ატარებდნენ, ახლა კი დედამ და მამამ ფრთხილად გადაატარეს სიკვდილის ჩრდილის ხეობა და უფალს ჩააბარეს.

So the spring days came and went, the sky grew clearer, the earth greener, the flowers were up fairly early, and the birds came back in time to say goodbye to Beth, who, like a tired but trustful child, clung to the hands that had led her all her life, as Father and Mother guided her tenderly through the Valley of the Shadow, and gave her up to God.

207403.

პატარა ქალები | ნაწილი II, თავი 17

იშვიათად თუ წარმოთქვამს მომაკვდავი დასამახსოვრებელ სიტყვებს, იშვიათად ევლინება ხილვები და იშვიათად მიიცვლება ნეტარი გამომეტყველებით, ასე მხოლოდ წიგნებში ხდება და მან, ვისაც ბევრი სული გაუცილებია, იცის, რომ უმეტეს მათგანს აღსასრულიც ისევე ბუნებრივად ეწვევა, როგორც – ძილი.

Seldom except in books do the dying utter memorable words, see visions, or depart with beatified countenances, and those who have sped many parting souls know that to most the end comes as naturally and simply as sleep.

207404.

პატარა ქალები | ნაწილი II, თავი 17

ბეთს გაუმართლდა იმედი, „მიქცევა იოლად მოხდა“ და განთიადის წინა ბნელ საათს, იმავე მკერდზე, რომელზეც პირველად ჩაისუნთქა, საბოლოოდვე ამოისუნთქა წყნარად, ისე რომ გამოსათხოვარი სიტყვები არ უთქვამს, იყო მხოლოდ სიყვარულით სავსე ერთი გამოხედვა და ერთი პაწია ამოხვნეშა.

As Beth had hoped, the "tide went out easily", and in the dark hour before dawn, on the bosom where she had drawn her first breath, she quietly drew her last, with no farewell but one loving look, one little sigh.

207405.

პატარა ქალები | ნაწილი II, თავი 17

დედამ და დებმა ცრემლით, ლოცვითა და ალერსიანი ხელებით გაამზადეს ხანგრძლივი ძილისთვის, რომელსაც ვეღარასოდეს ჩაუმწარებდა ტკივილი, მადლიერი თვალით ხედავდნენ, რომ ცოტა ხანში მშვენიერმა უშფოთველობამ შეცვალა ის შესაბრალისი ტანჯვა, რომელიც ამდენ ხანს უკლავდათ გულებს და მოწიწებანარევი სიხარულით მიხვდნენ, რომ მათი ძვირფასი გოგონასთვის სიკვდილი კეთილი ანგელოზი იყო და არა – შემზარავი ლანდი.

With tears and prayers and tender hands, Mother and sisters made her ready for the long sleep that pain would never mar again, seeing with grateful eyes the beautiful serenity that soon replaced the pathetic patience that had wrung their hearts so long, and feeling with reverent joy that to their darling death was a benignant angel, not a phantom full of dread.

207406.

პატარა ქალები | ნაწილი II, თავი 17

როცა გათენდა, მრავალი თვის განმავლობაში პირველად მოხდა, რომ ბუხარში ცეცხლი ჩამქრალი იყო, ჯოს ადგილი – ცარიელი, ხოლო ოთახი – მიჩუმებული.

When morning came, for the first time in many months the fire was out, Jo's place was empty, and the room was very still.

207407.

პატარა ქალები | ნაწილი II, თავი 17

სამაგიეროდ, მახლობლად, დაკოკრილ ტოტზე ხალისიანად ჭიკჭიკებდა ჩიტი, ფანჯარასთან თეთრყვავილა გაშლილიყო, გაზაფხულის მზე კი კურთხევასავით ეღვრებოდა ბალიშზე დასვენებულ უშფოთველ სახეს – სახეს, რომელიც ისე ავსილიყო უმტკივნეულო სიმშვიდით, რომ მათ, ვისაც ყველაზე უფრო უყვარდათ იგი, ცრემლიანი ღიმილით გაეღიმათ და მადლობა შესწირეს უფალს, რომ ბეთი, როგორც იქნა, გამოკეთდა.

But a bird sang blithely on a budding bough, close by, the snowdrops blossomed freshly at the window, and the spring sunshine streamed in like a benediction over the placid face upon the pillow, a face so full of painless peace that those who loved it best smiled through their tears, and thanked God that Beth was well at last.

207408.