მოიძებნა 668060 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
56881.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
ქარისას გაკვირვებული, ზიზღნარევი ღიმილი შეეყინებოდა ხოლმე სახეზე.
Chalciope's smile, half amazement, half loathing, died on her lips.
56882.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
- ამადლის თუ არ ამადლის, ასეა, - თავისას იმეორებდა ფრიქსე.
"Whether people grudge it or not, that's how it is," Phrixos insisted.
56883.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
ეს ღამეული საუბრები, ყოვლად უაზრო და უნაყოფო, ორივეს უაღრესად აღიზიანებდა და თანდათან, ნებაზე მიშვებული წყალივით, ნთქავდა და ატალახებდა იმ პატარა ეზო-ყურეს, ქარისას რომ შემოეღობა ოდესღაც წარმოდგენილი სიყვარულით.
These utterly pointless and futile nocturnal conversations irritated them both still more; gradually, like a spurt of water, the conversations spewed out and muddied the little courtyard which Chalciope had once fenced in for her imaginary love.
56884.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
ახლა ისინი ყოველ სიტყვას გადაჭარბებულ მნიშვნელობას აძლევდნენ, გულში ათასჯერ წონიდნენ, აწვალებდნენ და თვითონაც წვალობდნენ.
Now they attributed an exaggerated meaning to every word, and chewed it over a thousand times: they were in torment and they tormented each other.
56885.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
ცოლიცა და ქმარიც თავთავიანთ ნაჭუჭებში შეიკეტნენ და ახლა იქიდან დაუწყეს თვალთვალი ერთმანეთს.
Husband and wife encased themselves in their own shells, from which they now kept an eye on each other.
56886.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
ფრიქსეს ავადმყოფობის გამო გათიშული საწოლი ისევ გათიშული დარჩა.
The beds, separated after Phrixos's illness, stayed separate.
56887.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
სიცოცხლე გაჭირდა, გაუფერულდა, კოჭლი ცხვარივით ჩამორჩა ფარას, მზით განათებულ გორაკებს რომ მიიძოვდა და მიათეთრებდა.
Life became hard and colourless, like a lame sheep lagging behind the rest of the flock that moving on, all white, to graze on the sunlit hills.
56888.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
ვანში შემოდგომის წვიმები დაიწყო, გალავანზე შეცოცებულ ძაღლყურძენას შაშვები შეესია.
The autumn rains had begun in Vani, thrushes attacked the berries on the nightshade which clambered over the walls.
56889.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
გარუხებულ ფილაქანზე წითელი ფოთოლი ეყარა.
Red leaves were strewn over the greying paving stones.
56890.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
მთებიდან დაძრულმა ჯანღმა ქალაქი გადაიარა და ზღვაზე გაწვა.
A fog came down from the mountains, passed over the city and hung over the sea.
56891.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
შეშას ცრემლი სდიოდა, მაგრამ არაფერი ჯობდა ცეცხლთან ჯდომას.
The firewood wept sap, but there was nothing better than sitting by a fire.
56892.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
ფრიქსეს მიზეზი გამოუჩნდა, ისევ გამოკეტილიყო თავის ოთახში, გაშოტილიყო ტახტზე და თვალები ჭერისთვის მიეშტერებინა.
Phrixos found this a pretext to shut himself up again in his room, sprawl on a divan and stare at the ceiling.
56893.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
მაგრამ ერთ დღეს, ყველასათვის მოულოდნელად, ვაჟიშვილები იხმო.
But one day, to everyone's surprise, he summoned his sons.
56894.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
ქარისას გულმა ცუდი უაზრა, მაგრამ მამას შვილებთან განმარტოებას ხომ ვერ დაუშლიდა?
Chalciope had forebodings of something bad, but how could she stop her children being alone with their father?
56895.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
სანამ ვაჟები მამის ოთახში იყვნენ, ქარისამ ვეღარ მოისვენა, ჯერ საქსოვს მოჰკიდა ხელი, მაგრამ მალე დარწმუნდა, აცახცახებული ჩხირებით აცაბაცა თვლები გამოჰყავდა, და ახლა სამკაულების ყუთი გახსნა, ბეჭდები და საყურეები მაგიდაზე წამოჰყარა და სათითაოდ მოირგო, თითქოს პირველად ხედავდა.
While the boys were in their father's room, Chalciope couldn't relax; at first she tried to get on with her knitting, but she was soon sure that her shaking needles were dropping stitches, so she then opened her jewellery box, scattered the rings and earrings on a table and put them on one by one, as if she hadn't seen them before.
56896.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
მაგრამ დიდხანს ვერც ამას დაუდო გული და ხელის ერთი მოსმით კიტრის ნაფცქვენივით გადახვეტა მაგიდიდან.
But she couldn't keep this up for long and with one sweep of her arm swept them off the table as if they were cucumber peelings.
56897.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
ბოლოს ისე გამწარდა, მოახლეს ცოცხი გამოსტაცა, ზერელედა ჰგვი, კუთხეებში მტვერი გრჩებაო, მაგრამ ცოცხიც მალე მიახეთქა კედელს და ოთახიდან გავარდა.
Finally she was so angry that she snatched a broom from a servant, saying "You don't sweep properly, you've left dust in the corners," but she soon smashed the broom on the wall and rushed out of the room.
56898.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
ბევრჯერ აუარა-ჩაუარა ქმრის გამოკეტილ ოთახს, იქნებ წამლად ერთი სიტყვა მაინც გამოფრინდესო, მაგრამ ოთახიდან ჩამიჩუმიც არ ისმოდა, თითქოს ერთიანად ამოხოცილან, ანდა გაპარულანო.
She walked up and down many times past her husband's locked room, hoping that she might catch some encouraging word from it, but she couldn't hear a sound, as if they had all been killed or had slipped away.
56899.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
ქარისას ხუთი ყველაზე ახლობელი და საყვარელი ადამიანი ახლა ამ ოთახში იყო, მაგრამ მისი არსებობა ამწუთას არც ერთს არ ახსოვდა.
The five persons closest to her and most loved by her were now in this room, but not one at the moment remembered that she existed.
56900.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | აიეტი, თავი II
ქარისამ თავი გარიყულად იგრძნო და ისეთი სევდა შემოაწვა გულზე, „შე ბედდამწვაროო“, მიატირა საკუთარ თავს და მწარე, ხმაურით ჩაყლაპული ცრემლი ესიამოვნა.
Chalciope felt rejected, and such sadness filled her heart that she lamented, "God, how forsaken I am." She found pleasure in gulping down her bitter tears.
წინა შემდეგი