მოიძებნა 668060 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
60001.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
სამაგიეროდ, ფიქრს მიაჩვია, სინანულის ბრჭყალი ისე მწარედ გაჰკრა, რომ შუა მუშაობაში, უცებ ხელი გაუშეშდებოდა ხოლმე, თვალებს ჭერს მიაპყრობდა და კარგა ხანს ასე გაშტერდებოდა, სანამ გესლიანი ღიმილი მკაცრად მოკუმულ ტუჩებზე წელმოწყვეტილი გველივით არ გადაახოხდებოდა.
Instead, he learnt to think, he was so badly clawed by remorse that in mid-work his hand would suddenly freeze, his eyes stare at the ceiling and stay fixed there for some time while a venomous smile slithered over his cruelly clenched lips like a broken-backed snake.
60002.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მერე სახეზე ხელს ჩამოისვამდა, თითქოს გესლიან ღიმილს მოიხოცავდა და ისევ საქარგავს მიუბრუნდებოდა.
Then he would touch his face with his hand, as if wiping away the venomous smile and go back to his embroidery.
60003.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
რაც დრო გადიოდა, რაც უფრო იზრდებოდა სტრიქონთა რაოდენობა ტილოს ხორკლიან ზედაპირზე, მით უფრო ნათელი ხდებოდა უხეიროსთვის რამდენად უაზრო იყო მისი განვლილი ცხოვრება.
As time passed, so did the number of lines on the rough surface of the canvas, and it became clearer to Ukheiro how senseless was the life he had lived.
60004.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ყოველი დღე ერთნაირად იწყებოდა, ერთნაირი თავგადასავლებით იტვირთებოდა და ერთნაირად მთავრდებოდა.
Every day began the same way, was burdened with the same adventures, and ended the same way.
60005.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ხალხიც თითქოს ყოველთვის ერთი და იგივე იყო, ყველანი ერთმანეთს ჰგავდნენ, რადგან ერთნაირად კვდებოდნენ.
People were almost always the same, everyone resembled everyone, because they died the same way.
60006.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
უკანასკნელი უთქმელი სიტყვა ყველას სისხლად და დორბლად ამოსდიოდა პირიდან, ზუსტად იმ პირველი ადამიანივით, ვისაც თივით გატენილ ტიკინაზე ხელგაწაფულმა უხეირომ შუბი აძგერა.
The last unspoken word came from everyone’s mouth as blood and spittle, just like the first human being whom Ukheiro, trained on a dummy stuffed with hay, pierced with a javelin.
60007.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მომაკვდავმა კაცმა რაღაცის თქმა სცადა, თვალებს საცოდავად აცეცებდა, მაგრამ მობოშებულ პირიდან სიტყვის ნაცვლად შავი სისხლი ამოსდიოდა.
The dying man tried to say something, his eyes rolled piteously but instead of a word, his contorted mouth produced black blood.
60008.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
იმის მერე უხეირომ იმდენი კაცი განგმირა თავისი უტყუარი შუბით, რომ სხვას ანგარიში აერეოდა.
After that, Ukheiro speared so many men with his infallible javelin, that anyone else would have lost count.
60009.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მაგრამ უხეიროს ყველანი ახსოვდა, მიუხედავად მათი საოცარი მსგავსებისა.
But Ukheiro remembered every single one, despite their amazing similarity.
60010.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ეს მერე შეამჩნია, როცა დამსხვრეულ ფეხებზე აფრისხელა ტილო გადაიფარა და სამუდამოდ შეეგუა ბედს.
He realised this again when he had the sail-sized canvas spread over his shattered legs and became forever reconciled to his fate.
60011.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
სიკვდილამდე როგორმე უნდა მოესწრო ამ გვამების გამოზიდვა და მოვლა-პატრონობა.
He had somehow to drag those corpses around and look after them until he died.
60012.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
რაკი მოკვლა აღარ შეეძლო, ადრე მოკლულები უნდა გაეპატიოსნებინა, დაემარხა, დაებინავებინა.
Because he couldn’t kill any more, he had to show respect to those he had already killed, to bury them and lodge them.
60013.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ეს იყო ერთადერთი რამ რაშიც ვარგოდა.
That was the only thing he was good for.
60014.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
იგი დროს არ კარგავდა, დილამდე ვერავინ შეუბერავდა სულს ზეთის ჭრაქში მუდმივად აპარპალებულ ალს, თუმცაღა ამაოდ რომ იხვეწებოდა: "ჩამაქრეთ, დავიქანცეო".
He didn’t waste time, not until morning did anyone blow out the flame constantly flickering in the oil lamp, even though it begged in vain: "Put me out, I’m exhausted".
60015.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
უხეირო თავს არ იზოგავდა, სანამ თვალები არ აუცრემლიანდებოდა, სანამ ზურგი გაუსაძლისად არ ასტკივდებოდა: გაშმაგებული თხრიდა საფლავს აფრისხელა ტილოზე, რათა კიდევ ერთი მისგან მოკლული კაცი მიებარებინა მიწისთვის და გათავისუფლებულიყო მისგან.
Ukheiro didn’t spare himself until tears clouded his eyes, until his back ached intolerably: he went on frantically digging a grave in the sail-sized canvas so that he could inter yet another man he had killed and be freed of him.
60016.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ფერადი ძაფებით მოქარგული სასაფლაო იზრდებოდა და იზრდებოდა.
The graveyard embroidered in coloured threads was getting bigger and bigger.
60017.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მაგრამ ჯერ კიდევ ბევრი კაცი ჰყავდა დასამარხი.
But he still had a lot of men to bury.
60018.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
რამდენი მიცოცხლია!
How long I have lived!
60019.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ყველა თითქმის უმნიშვნელო შემთხვევა თუ ამბავი, ფაქტიურად, იმდენ მოგონებას მოიყოლებდა თან, რომ უხეირო ღარიბი დიასახლისივით აწრიალდებოდა ხოლმე, აღარ იცოდა, სად დაებინავებინა ამდენი მოულოდნელი სტუმარი.
Every seemingly insignificant incident or story, in fact, brought up so many memories that Ukheiro kept bustling like a poor housewife, not knowing how to lodge so many unexpected guests.
60020.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
უძლურობამ უხეირო დააბრძენა კიდეც.
Disability had made Ukheiro wiser.
წინა შემდეგი