მოიძებნა 668060 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
60181.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
„ასე იმიტომ ხდება, დედა რომ არა მყავსო“, - ფიქრობდა პოპინა და მის მზარდ, ჩამოუყალიბებელ არსებაში მომხდარი ყოველგვარი ცვლილება, ბუნებრივი, კანონზომიერი და აუცილებელი, შიშის ზარსა სცემდა.
"That’s because I don’t have a mother", - Popina thought, and any changes in her growing, natural, normal and necessary, terrified her.
60182.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
პოპინას მშობლის ხელი ენატრებოდა, თუნდაც ამ ხელს ტკივილი მიეყენებინა მისთვის, თმა დაეგლიჯა, ხორცი დაებეჟა, ოღონდ დარწმუნებული ყოფილიყო, რომ ის ხელი მართლა არსებობდა და მართლა მის მშობელს ეკუთვნოდა.
Popina longed for a parent’s hand even if that hand caused her pain, tore her hair, bruised her flesh, as long as she was sure that this hand really was there and belonged to her parent.
60183.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ცოლის სიკვდილმა უხეირო უარესად დააშორა ოჯახს, რადგან მთელი მისი ბუნება წინააღმდეგი იყო შეჰგუებოდა მარეხის დაკარგვას.
His wife’s death had distanced Ukheiro from his family even more, because his whole nature had reacted by rebellion to the loss of Marekhi.
60184.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
საკუთარ უძლურებასაც მარეხის სიკვდილს უკავშირებდა, თითქოს იგი ზღაპრული ჩიტი იყო, მისი სიცოცხლის მცველი.
He linked even his own invalid state to Marekhi’s death, as if she were the fairy-tale bird, the guardian of his vitality.
60185.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
უხეიროს იმდენი ჰქონდა ნაშოვნი, მისი ავადმყოფობა ოჯახს კიდევ კარგა ხანს არ დაეტყობოდა.
Ukheiro had accumulated so much that his illness had no noticeable effect on the family for some time.
60186.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მაგრამ ცოლის სიკვდილმა და მისმა განდგომამ ოჯახი თანდათან რაღაც განსაკუთრებულ სახლს დაამსგავსა, თავშესაფარს, სადაც ობლებსა და უპატრონო ხეიბრებს შეეძლოთ მიეღოთ საჭირო მზრუნველობა.
But his wife’s death and his withdrawal gradually made the household somewhat peculiar, a shelter where orphans and homeless cripples could get the care they needed.
60187.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ბავშვები თანდათან იზრდებოდნენ, ჭკუაში ვარდებოდნენ და ახლა გრძნობდნენ, რომ არასწორად წარმართულიყო მათი ცხოვრება, სამუდამოდ დაჰკარგვოდათ შინაგანი სიმყუდროვე.
The children gradually grew up, became aware and now realised that their life was wrong, they had lost for ever the inner comfort.
60188.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ძალიან ხშირად პოპინა მამის ოთახის კართან ატუზული მდგარა, იქნებ მოიხედოს, დამინახოს და დამიძახოსო.
Very often Popina lurked in the doorway of her father’s room, hoping he might look up, see her and call to her.
60189.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მის დაჟინებულ მზერას თავდავიწყების სქელი ზღუდეებიც დაურღვევია, საიმედოდ რომ იცავდა უხეიროს გარე სამყაროსგან, მაგრამ უხეირო ერთს გამოხედავდა, დააკვირდებოდა და უაზრო, უმნიშვნელო ღიმილი გადაურბენდა სახეზე, სანამ თავის საქმეს მიუბრუნდებოდა.
Her persistent stare breached the thick barriers of self-absorption that protected Ukheiro so well from the outside world, but Ukheiro would just glance, take a look and a meaningless, insignificant smile would run across his face, before he went back to his task.
60190.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მის დამსხვრეულ ფეხებზე გადაფარებული აფრისხელა ტილო დღითიდღე ჭრელდებოდა, ლამაზდებოდა და ბავშვის ცნობისმოყვარეობას ისე აღიზიანებდა, როგორც მშიერ კატას აღიზიანებს ლეშის სუნი.
Every day the sail-sized canvas covering his smashed legs grew more colourful, beautiful and excited the child’s curiosity, as the smell of carrion excites a hungry cat.
60191.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მას შეეძლო უსასრულოდ ეცქირა, თუნდაც ასე შორიდან, ამ ჯადოსნური ტილოსთვის, რომელიც სანთლების შუქზე თეთრი ყვავილებით გადაპენტილი მინდორივით ბიბინებდა.
She could go on watching without end, albeit from a distance, this magical canvas, which in the candlelight seemed like a verdant meadow strewn with white blossom.
60192.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
შეიძლება, ამიტომაც ითავა პოპინამ მამის მომარაგება ძაფებით.
That may be why Popina took it on herself to supply her father with threads.
60193.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
პოპინა პირთან მიიტანდა ხოლმე შეღებილსა და გორგლებად დახარისხებულ ძაფებს და თავის ნატვრასა და სურვილს ეჩურჩულებოდა: მამას უთხარი, ძალიან, ძალიან, ძალიან მიყვარს.
Popina would lift the threads, once they were dyed and rolled into balls, to her lips and whisper her longing and her wishes to them: Tell father I love him very, very, very much.
60194.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ერთ პატარა ბიჭს შუბლზე მუშტისხელა კოპი აქვს.
There’s a little boy on his head the size of a fist.
60195.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
თვითონ მიხვდება, ვისაც ვგულისხმობ.
He’ll know who I mean.
60196.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
და კიდევ უთხარი, რომ...
And also tell him that…
60197.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
უსასრულოდ ეჩურჩულებოდა პოპინა ძაფის გაბურძგნულ გორგალს, სანამ არ ჩაეძინებოდა.
she would whisper endlessly to the ball of rough thread until she fell asleep.
60198.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
პოპინამ პატარა ფიცრულში სამღებრო მოაწყო.
In a small wooden shed Popina set up a dyer’s workshop.
60199.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ფიცრული ფილამონეს გააწმენდინა, ააღებინა, დაახვავებინა და დააწვევინა ფეხმორყეული სკამები და დაშლილი კასრები.
She had Philamon clean out the shed, take away, pile up and burn chairs with shaky legs and broken barrels.
60200.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
გაწმენდილ და გასუფთავებულ ფიცრულში კერა გამართა, კედლის გასწვრივ დაკრიალებული ქვაბები დააწყო, თაროებზე ათასნაირი მცენარის ფესვი, ბოლქვი, ღეროები და ფოთლები დაახვავა, ასე რომ ყოველთვის ხელთ ექნებოდა.
She made a fireplace in the scrubbed and tidied shed, hung sparkling clean pots across the walls, heaped up a thousand different sorts of plant roots, bulbs, stalks and leaves on the shelves so that they would always be to hand.
წინა შემდეგი