მოიძებნა 668060 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
60241.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
პოპინა მეგობრებისგან ათვალწუნებული ბავშვის სიჯიუტით ცდილობდა, თავისი გაეტანა.
With the stubbornness of a child rejected by her friends, Popina tried to hold her end up.
60242.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მაგრამ კი ვერ მიმხვდარიყო, რა შორს გაეტყუებინა ცდუნებას, მართლაც რა უცხო და უმწეო იყო იმ ადგილას, სადაც ყველაფერი მკვდარ დროს ეკუთვნოდა.
But she failed to realise how far the temptation had lured her, how genuinely alien and powerless she was in a place where everything belonged to a dead time.
60243.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ის ბავშვის გონებით წარმოდგენილ მინდორზე კი არა, მამის მოგონებებში დახეტიალობდა, მამის წარსულში, და ვეღარაფერს ვეღარ შეცვლიდა, რადგან ყველაფერი უკვე მომხდარიყო: დაკანონებულიყო და დამარხულიყო სანამ პოპინა გაჩნდებოდა.
She was wandering about not in an imaginary meadow but in her father’s memories, her father’s past, and she couldn’t change anything because everything had already happened: it had been ordained and buried before Popina was born.
60244.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
თვითონაც იმ მკვდარი დროის ნაყოფი იყო და ერთადერთი რაც შეეძლო გაეკეთებინა, დროზე უნდა მოსწყვეტოდა ამ ხენეშსა და ეკლიან ხეს.
She herself was the fruit of all this dead time, and the only thing she could do was to break away promptly from this gnarled and thorny tree.
60245.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
პოპინა ყვავილებს ფესვიანად გლეჯდა.
Popina was tearing out flowers by the root.
60246.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ფუტკრებს მუსრს ავლებდა, რომლებიც სიმსუქნისგან გაზანტებულიყვნენ, ნაკადულს მისდევდა, კუდზე ფეხს აბიჯებდა და ბრაზიანად იცინოდა, როცა მისი ტკივილი, ფეხიდან გამოწვეული, ნაკადულის აქაფებულ სხეულს კუდიდან კისრამდე გრეხდა.
He was exterminating the bees, who were sluggish with their rich food, pursuing the stream, treading on its tail and laughing spitefully when the pain caused by her footsteps made the stream twist its foaming body from tail to neck.
60247.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მწვანე, თვალებგადმოყრილ კალიებს ფრთებს აწყვეტდა და ისევ ბრაზიანად იცინოდა, როცა უფრთო კალიები საცოდავად დაჩოჩავდნენ გადათელილ ბალახში.
She tore the wings off the green grasshopper with popping eyes and laughed spitefully again when the wingless grasshoppers crawled piteously through the trampled grass.
60248.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ერთადერთი, რასაც შეეძლო პოპინას რისხვის შენელება და ამ მინდვრიდან უკანვე გატყუება, ასაკი იყო, მაგრამ ჯადოსნურ მინდორზე დრო არ არსებობდა.
The only thing that could assuage Popina’s anger and lure her back from the meadow was age, but time did not exist on the magic meadow.
60249.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მაგრამ პოპინას თავისი საკუთარი დრო ჰქონდა, რომელიც სამფეხა სკამზე დაეტოვებინა.
But Popina had her own time which she had left on the three-legged stool.
60250.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
პოპინას კი დაეტოვებინა დრო და დავიწყნოდა, მაგრამ ის მაინც განაგრძობდა რასაც ყოველთვის აკეთებდა: იზრდებოდა, ემატებოდა პოპინას ასაკი და როცა პოპინამ ისევ ოთახის ფილაქანზე ჩამოდგა ფეხი, ბავშვი აღარ იყო.
Popina may have left time behind and forgotten it, but it went on doing what it always did: it grew, added to Popina’s age and, when she was again standing on the stone floor of the room, she was no longer a child.
60251.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მის დაბალ სამფეხა სკამზე მისი უმცროსი ძმა, ფარნაოზი მოკალათებულიყო.
On her low three-legged stool her younger brother, Parnaoz had nestled.
60252.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
წადი და ითამაშე! - დაუყვირა პოპინამ ძმას და ოთახიდან გავიდა, რათა აღარასოდეს აღარ გაეხსენებინა თავისი გაწბილებული ბავშვობა.
Go away and play! - Popina shouted at her brother and left the room so as never to remember again her disillusioned childhood.
60253.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ამის მერე პოპინა მამასთან იშვიათად შედიოდა, მხოლოდ მაშინ, როცა უხეიროს ძაფი გაუთავდებოდა, ანდა დაწყლულებული ჭრილობა პირს გაიხსნიდა და საფენი იყო გამოსაცვლელი.
After that Popina seldom went to see her father, only when Ukheiro was running out of thread or an ulcerating wound opened up and had to be rebandaged.
60254.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
პოპინა ამ საქმეშიც გაიწაფა აგრეთვე, როცა უხეიროს საფენს დაადებდა, შვებითა და ნეტარებით ავსებდა.
Popina was expert at this task, too; when she bandaged Ukheiro, he was filled with relief and bliss.
60255.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ხანდახან, როცა წყლული გამიზეზდებოდა, როცა დასივდებოდა და გამკვრივდებოდა, მთელ კანს მტკივნეულად დაჭიმავდა.
At times, when an ulcerating wound became inflamed, then swollen and hardened, making all his skin painfully taut.
60256.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
უხეირო ისეთი მავედრებელი თვალებით უყურებდა მის ქალიშვილს, თითქოს რაღაც არაადამიანური დანაშაულის შეწყალებას სთხოვდა.
Ukheiro would look with such pleading eyes at his daughter, as if he was asking her for forgiveness for some inhuman crime.
60257.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
პოპინას გული გადაუქანდებოდა ხოლმე და მაშინ გრძნობდა, როგორი საცოდავი და უმწეო იყო მამამისი, როგორი მარტოსული და უბრალო.
Popina felt a heart-rending pity and realised then how wretched and helpless her father was, how alone and simple.
60258.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ტკივილი ჯიუტად, დაუზოგავად ამსხვრევდა და ანადგურებდა განდგომილი კაცის მკაცრს, მოღუშულ ნიღაბს და მის ნაცვლად ჩვეულებრივი მოკვდავის სახეს აჩენდა, ავადმყოფობისგან შემკრთალსა და გაძარცულს.
Pain was persistently, mercilessly shattering and annihilating the stern frowning mask of this hermit of a man, and giving him instead the face of an ordinary mortal, frightened and ravaged by illness.
60259.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
პოპინას ეს სახე არ უყვარდა, რადგან სიბრალულს იწვევდა და თანაგრძნობას მოითხოვდა.
Popina didn’t like this face, because it aroused pity and demanded sympathy.
60260.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მას უკვე დიდი ხნის წინათ დაეკარგა წინააღმდეგობის უნარიცა და სურვილიც, რაც მამის აფრისხელა ტილოზე ხეტიალისას გასჩენოდა.
A long time ago she had lost that ability and desire to resist, which wandering over her father’s sail-sized canvas had aroused in her.
წინა შემდეგი