მოიძებნა 668060 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
60261.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
საკუთარი უმწეობის შეგრძნებამ შეცვალა მთელი მისი არსება, არა მარტო შეცვალა, არამედ აზრითაც დატვირთა და ადგილი მიუჩინა.
The sense of her own helplessness had changed her whole being, not just changed it but had burdened it with intellect and shown it its place.
60262.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
პოპინამ ეს გრძნობა ისე მოიმარჯვა, როგორც შეშინებული მგზავრი მოიმარჯვებს ჯოხს ძაღლების საწინააღმდეგოდ ორღობეში.
Popina armed herself with this sense, as a frightened traveller takes a stick himself against the dogs in an alley-way.
60263.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
პოპინასაც მხოლოდ ერთი რამ ევალებოდა: მიუხედავად შიშისა, მაინც უნდა გაევლო ძაღლებით სავსე ორღობე, რადგან ამ ორღობის მეორე მხარეს იყო მიზანი, რომლისთვისაც გამოსულიყო შინიდან: სამუდამო სასუფეველი.
Popina had only one obligation: despite her fear, she had to get through the alley-way full of dogs, because the other side of the alley-way was the goal for which she had left home: the realm of eternity.
60264.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
პოპინას წარმოდგენაში ცხოვრება მამის ნიღაბივით მკაცრი და მოღუშული იყო.
Popina imagined life to be as severe and surly as her father’s mask.
60265.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მაგრამ ძალიან უმნიშვნელო ადამიანური სისუსტის შეგრძნება, ლმობიერება და თანაგრძნობა თავგზააბნეულს ტოვებდა.
But a very tiny sensation of human weakness, softheartedness and compassion left her confused.
60266.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ამიტომ არ უყვარდა პოპინას მამის შეუნიღბავი სახე, გაცრეცილი და შემკრთალი, სიმარტოვის საშინელებისა და აუტანელი ტკივილის მაღიარებელი.
This is why Popina disliked her father’s unmasked face, washed out and frightened, confessing the fear and the unbearable pain of being alone.
60267.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
პოპინა მამის ამგვარ სახეცვლილებას ღალატივით განიცდიდა, თითქოს ბრძოლის ველზე ტოვებდნენ.
Popina experienced this transformation of her father as a betrayal, as if she had been abandoned on the battlefield.
60268.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
„შენც მარტო ხარ და შენც ასევე გტკივა“, - ფიქრობდა პოპინა, აფორიაქებული და ცდილობდა, თვალი აერიდებინა მამისთვის, თითქოს რცხვენოდა, მის საიდუმლოს რომ ჩასწვდენოდა.
"You’re alone, too, and you’re in pain, too", - thought Popina, upset and trying to avert her gaze from her father, as if she was ashamed of finding out his secret.
60269.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
განა ძაფი გაუძლებდა სიმარტოვისა და ტკივილის სიმძიმეს?
Could thread overcome the weight of loneliness and pain?
60270.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
მამამისი თავშესაფარს არ იქსოვდა, ცხოვრებას რომ დამალვოდა?
Wasn’t her father weaving a refuge in which to hide from life?
60271.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
თუ ასე არ იყო, რატომ მაშინ არ ქარგავდა, როცა ფეხზე იდგა, როცა არ ტკიოდა, როცა მარტო არ იყო და როცა უზარმაზარ ლოდებს უგზავნიდა ცოლს მძივისა და საყურის ნაცვლად?
If not, then why didn’t he do embroidery when he had the use of his legs, when he wasn’t in pain, when he wasn’t alone and when he used to send his wife enormous rocks instead of beads and earrings?
60272.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
იმიტომ, რომ მაშინ ისიც იმ ლოდივით მაგარი და ტლანქი იყო, ისეთივე მძიმე და საშიში როგორც ლოდი.
Because he was then as strong and awkward as a rock, as heavy and as dangerous as a rock.
60273.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ახლა საკუთარი უმწეობისა თუ არარაობის შეგრძნებას ისე გაექალაჩუნებინა, რომ ყველა სტრიქონის თავსა და ბოლოში ჩიტი ან ყვავილი გამოჰყავდა.
Now being aware of his own helplessness or nothingness had so unmanned him that he put a bird or a flower at the beginning and end of every line.
60274.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
ვის სჭირდებოდა მისი ჩიტი და ყვავილი და რისთვის?
Who needed his bird and flower and what for?
60275.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
თავს იტყუებდა მხოლოდ, რადგან სიმართლისა ეშინოდა.
He was just deceiving himself because he was afraid of the truth.
60276.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
შიში კი ტკივილმა ჩაუნერგა, ტკივილმა და სიმარტოვემ.
Pain had instilled fear into him, pain and loneliness.
60277.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი I
რატომ უნდა დაეცვა ეს ქვის ხუხულა, რომელსაც მათი სახლი ერქვა, მათი ოჯახი, მათი საერთო თავშესაფარი?
why did she have to defend this stone hovel which was called their house, their family, their common refuge?
60278.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ცუცამ ტახტამდე მიაცილა შვილი.
Tsutsa led her son up to the throne.
60279.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ოყაჯადოს სახე მღელვარებისაგან უხურდა, ნელა, გაუბედავად დაეშვა ტახტზე.
Oqajado’s face was burning with excitement; he slowly, timidly lowered onto the throne.
60280.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
„რა სხვანაირი ხარო“, ეუბნებოდა ცუცა.
"How odd you are", Tsutsa told him.
წინა შემდეგი