მოიძებნა 668060 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
60581.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ბოჩია ისევ აკვანს თლიდა, ოქროსფერი, შრიალა და სურნელოვანი ბურბუშელა მუხლებამდე შემოსდგომოდა და კოდალები, რომლებიც მამობილის გაეწვრთნა, ახლა მას ასხდებოდნენ.
Bochia still carved cradles, the golden, crunchy and scented shavings coming up to his knees, and the woodpeckers which his foster-father had tamed now perched on him.
60582.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ისიც მართლა ხესავით გაირინდებოდა ხოლმე, სანამ ჭრელი და მოუსვენარი ჩიტი გამეტებით უკაკუნებდა ნისკარტს.
He would stay as still as a tree until the colourful and restless bird pecked too hard with its beak.
60583.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
შავთვალება მალალოს სასტუმრო დუღდა და გადმოდუღდა სიცოცხლით.
Black-eyed Malalo’s reception room was seething, boiling over with life.
60584.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
იმდენად ბევრი ხალხი მოდიოდა და მიდიოდა ბილიკზე, რომელიც ოჯაყიდოს გაეკვალა, რომ ის და მისი ექვსი ქალიშვილი ძლივსღა აუდიოდნენ სტუმრების მიღებასა და გასტუმრებას.
So many people came and went along the path that Oqajado had blazed that she and her six daughters could barely cope with receiving their guests and seeing them off.
60585.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ერთი შეხედვით თითქოს არაფერი არ შეცვლილა ვანში.
At first glance, it appeared that nothing had changed in Vani.
60586.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ერთი საოცრება კიდევ შეჰმატებოდა ქალაქს: ოყაჯადოს სასახლე.
The city had acquired just one more wonder: Oqajado’s palace.
60587.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ერთი შეხედვით ჩანდა ასე, თორემ დროს, რაღა თქმა უნდა, ბევრი რამე შეეცვალა.
That was how it seemed at a glance, but time, of course, had changed many things.
60588.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
დრო თავის ჩვეულ საქმეს აკეთებდა.
Time had done its usual work.
60589.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
დროს თავისი განრიგი ჰქონდა.
Time had its own agenda.
60590.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ვერც ვერაფერს ამჩნევდა, არც არავის ეპუებოდა.
It didn’t show anything, it took no heed of anybody.
60591.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
არც თვალი ჰქონდა, არც გული.
It had no eye and no heart.
60592.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
მიდიოდა, მიიზლაზნებოდა, უგრძნობელი და ღონიერი.
It just passed, dragged on, unfeeling and powerful.
60593.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
შავთვალება მალალოც დიდხანს ეომა, ეცადა მოფერებოდა, ეცადა ეთვალთმაქცა, მაგრამ შედეგი ვერ მიიღო.
Black-eyed Malalo battled on for a long time, she tried cosying up, she tried pretending, but got no result.
60594.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
მან რწმენა განიმტკიცა, ბრძოლასა და შეურიგებლობაში.
She reinforced her beliefs in fighting and not giving in.
60595.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
პატრონივით გადაბერებული თუთიყუშიც ახლა უფრო ხშირ-ხშირად ჩხაოდა, "მასპინძელო, მასპინძელო!" თითქოს ისიც გრძნობდა დროის დინებას.
The parrot, as aged as its mistress, cawed "Hostess, hostess!" more often now, as if it too felt the passage of time.
60596.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ფაქტიურად, თუთიყუშიც შავთვალება მალალოს აფრთხილებდა, იმეორებდა კვლავ და კვლავ, რადგან ეს სიტყვა იყო მხოლოდ რომელიც შავთვალება მალალოს ბოლომდე და ძირფესვიანად ესმოდა.
In fact, the parrot was warning black-eyed Malalo, repeating itself again and again, because this word was the only one that black-eyed Malalo fully and thoroughly understood.
60597.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
შეიფერა კიდეც, შეიშნოვა.
She took it as her due, she got used to it.
60598.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
სტუმრები იცვლებოდნენ, მაგრამ სიტყვა "მასპინძელო" უცვლელი რჩებოდა.
The visitors changed, but the word "hostess" remained unchanged.
60599.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ახლა მასპინძელს სტუმრებისთვის მათი წონა ოქროც რომ მიეცა, მაინც ვერ დაიჯერებდა, რომ ეს უშნო ქალი, დასიებული ფეხებით და მუშტისხელა, დაკვანძული ძარღვებით წურბელებივით რომ დასეოდნენ წვივებზე, ოდესღაც ტანკენარი ქალი იყო, კოცონივით მობრიალე და სალამურივით ხმაწკრიალა.
Now, even if the hostess paid a guest his weight in gold, he still would refuse to believe that this ugly woman, with swollen legs and fist-sized varicose veins attacking her calves like leeches, was once a svelte woman as bright as a bonfire and with the voice of a chalumeau.
60600.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
დღითიდღე მისი სტუმრები უფრო თავაზიანნი და მორიდებულნი ხდებოდნენ, და შავთვალება მალალოც გრძნობდა მანძილი მასა და მის სტუმრებს შორის კიდევ უფრო იზრდებოდა.
With every day, her guests became more polite and reserved, and black-eyed Malalo felt the distance between herself and her guests getting ever wider.
წინა შემდეგი