მოიძებნა 668060 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
60701.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
თუმცა, ბედია ვერაფერს ამჩნევდა, რადგან ზღვის ვერაგობაზე ფიქრობდა და იმ საერთო უბედურებაზე, რომელიც ამ ვერაგობას უნდა მოჰყოლოდა.
However, Bedia noticed nothing because he was thinking about the sea’s treachery and about the general misfortune which this treachery would bring.
60702.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ბედიას ცოლსაც გადასდებოდა ქმრის მღელვარება.
Bedia’s wife was infected with her husband’s anxiety.
60703.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
როგორც კი შესაღამოვდებოდა, მოიგდებდა მხრებზე შალს და იდგა მარტო აღრიალებულ ზღვის ნაპირას, რომელიც ახლა უკვე კარგა მანძილზე დაშორებოდა მათ პატარა ქოხს.
As soon as dark began to fall, she would throw a shawl over her shoulders and stand alone on the shore of the thundering sea, which was now some distance from their little hovel.
60704.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
იდგა, უყურებდა, და ბედიას ვერ გაეგო, მოსთქვამდა თუ მღეროდა მისი მეუღლე, რადგან ზღვის ღრიალსა და ქარის გუგუნში ქალის ხმის საბრალო ნაგლეჯებიღა აღწევდა ქოხამდე.
She stood and watched, and Bedia couldn’t work out whether his wife was wailing or singing, because the roar of the sea and the howling of the wind let just pathetic snatches of his wife’s voice reach the hovel.
60705.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ბედია ცოლს ეძახდა: კარგი, გეყოფა, დროზე ადრე ნუ გამოიტირე ოხერი ზღვაო.
He called to his wife: Fine, that’s enough, don’t mourn for the wretched sea before it’s time to.
60706.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
არადა, ყოველ დღე უფრო და უფრო რწმუნდებოდა, რომ ზღვა მართლა მიდიოდა.
But every day he became more and more sure that the sea really was retreating.
60707.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
და ცოლის გაბმული ზუზუნიც უღვივებდა ამ რწმენას.
And his wife’s continuous wail reinforced that belief.
60708.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ბედია ლანდად ხედავდა ცოლს, გაზნიქილსა და გადაქანებულს ზღვის ქარში: თითქოს ქარი ხელსა ჰკრავდა, იშორებდა არასასურველ მოწმეს.
Bedia saw his wife as a ghost, bending back and swaying in the sea wind: the sea seemed to be striking her, getting rid of an unwanted witness.
60709.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
თითქოს ზღვასაც ერიდებოდა ამ უცნაური არსებისა, რომელიც ასე თვალმოუშორებლად ჩაჰყურებდა სულში და ამიტომაც აყოვნებდა და სახეს არიდებდა.
It was as if the sea was embarrassed by this odd creature which was looking so intently into its soul, and that was why it dawdled and hid its face.
60710.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
იგი გრძნობდა, რომ ამ ქალის წუხილი და უბედურება უფრო დიდი იყო, ვიდრე თვითონ.
It felt that this woman’s sadness and misfortune was greater than itself.
60711.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ზღვას ეშინოდა კიდეც ამ ქალისა, უყვიროდა მას, თავფეხიანად წუწავდა, ქვიშას აყრიდა სახეში, ეუბნებოდა, „გამეცალე, მე ვიცი რასაც ვაკეთებო“.
The sea was even afraid of the woman, it was yelling at her, drenching her from head to toe, throwing sand in her face, saying, "Leave me alone, I know what I’m doing".
60712.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
მაგრამ ქალი უძრავად იდგა იქ, ფეხს არ იცვლიდა და წყნარად ზუზუნებდა.
But the woman stayed there without moving, not taking a step back, quietly wailing.
60713.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ეს ხმა ზღვას უარესად აღელვებდა, ანამუსებდა, აუძლურებდა და, გამწარებული, გულმკერდს იხევდა სანაპიროს დაკბილულ ლოდებზე.
Her voice made the sea more disturbed, it shamed it, weakened it and, angered, it beat its chest against the sharp rocks on the shore.
60714.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
„გეყოფა, ქალო, გაცივდები!“ - ყვიროდა ბედია და პატარა მჯიღს მკერდში იცემდა, რომელიც ისეთი მკვრივი იყო, როგორც რიყის ქვა.
"That’s enough, woman, you’ll catch a chill!" - Bedia would shout, and beat his own chest with his small fist, which was as hard as a cobblestone.
60715.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
მერე თვითონაც ასევე აქანავდებოდა ხოლმე ადგილზე, თითქოს ფერხულში ჩაებაო, და ცოლის ზუზუნს აჰყოლოდა.
Then he, too, would whirl about on the spot, as if joining a round dance, and accompany his wife’s wail.
60716.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
ორივე ხელს შეიყოფდა გაბურძგნული თოკის ქვეშ და იბღოტნიდა კანს, სანამ სისხლი ჭუჭყივით არ ჩაუდგებოდა ფრჩხილის ძირებში.
He would stick both hands under the rough fibres of the rope and tear at his skin until there was blood, like dirt, under his fingernails.
60717.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
გამწარებული ყვიროდა: „გეყოფა, ქალო, მეტი აღარ შემიძლია“.
He would cry out angrily, "That’s enough, woman, I can’t stand any more".
60718.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი II
მაგრამ ბედიასაც და ვანელებსაც ჯერ კიდევ ბევრი რამე უნდა განეცადა და მოეთმინა, რადგან ის პირველი შეცდომა, რომელიც მათდაუნებურად ჩაედინათ და რომლისთვისაც თავის დროზე არავის მიუქცევია ყურადღება, ყოველ დღე უფრო იზრდებოდა.
But Bedia and the people of Vani had a lot more yet to undergo and endure, because this first mistake which they had inadvertently made and which nobody had paid attention to at the time, was looming larger with every day.
60719.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
მეთევზეებს ზღვიდან ბადე გამოჰქონდათ, ორ რიგად დაწყობილიყვნენ და ბადის ბოლოებს მაჯის სიმსხო თოკებით ექაჩებოდნენ.
The fishermen were pulling their net out of the sea: they had formed two lines and were tugging at the ends of the net with ropes as thick as a man's wrist.
60720.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
წყლიდან ამოსული თოკი მეწინავის შიშველ ფეხებთან გველივით იგრაგნებოდა.
As the rope emerged from the water, it coiled like a snake around the front man's feet.
წინა შემდეგი