მოიძებნა 668060 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
60861.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
ცუგა კი არ გარბოდა, მის წინ გაწოლილიყო და კუდს მიწაზე აბათქუნებდა.
But Tsuga didn't run off: she lay down in front of him and whacked the ground with her tail.
60862.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
ჭიშკარში რომ გადიოდა, მხსნელმა ერთხელ კიდევ თქვა: რომ იცოდეთ, როგორ მჭირდებოდა ძაღლიო, და წავიდა, უკან აღარც მოუხედავს, დარწმუნებული იყო, ცუგა ფეხდაფეხ მიჰყვებოდა.
When he went out of the gate, the rescuer said once more, "If you knew how badly I need a dog", and left without a backward glance, quite sure that Tsuga would be at his heel.
60863.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
ფარნაოზს ამის შემდეგ უფრო ხშირად ახსენდებოდა ინო, უფრო სწორედ, ცუგაზე რომ ფიქრობდა, რატომღაც ინოც გაახსენდებოდა ხოლმე.
After that Parnaoz remembered Ino more often, or rather, when he thought of Tsuga, he also remembered Ino, for some reason.
60864.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
მისი შემკრთალი ბუნება ამხანაგს ეძებდა და დაინახა თუ არა, მაშინვე იცნო ფარნაოზმა იგი.
His timid nature sought a comrade, and he recognized the moment a comrade appeared.
60865.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
ინოს წითელი კაბა ეცვა და პატარა აპრეხილ კიკინებშიც წითელი ჭინჭები ჩაეწნა.
Ino wore a red dress and red ribbons were woven into the little curls of hair around her ears.
60866.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
„როგორი უშნო ყოფილაო“, - გაიფიქრა ფარნაოზმა.
"How ugly she is", thought Parnaoz.
60867.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
ორი წელი გაგრძელდა მათი მეგობრობა, სულ ორი წელი, იქამდე, სანამ სხვათა ცოდვამ დარიაჩანგის ბაღიდან არ გამოდევნა ისინი და მოჩვენებითი მარადისობა ჩვეულებრივ დღეებად და ღამეებად არ დაუქუცმაცათ.
Their friendship lasted two years, just two years, until others' sins drove them out of Dariachangi's garden, and what seemed to be eternity was chopped up into ordinary days and nights.
60868.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
მხოლოდ მაშინ გაახსენდათ, მარტონი რომ არ იყვნენ.
Only then did they realise that they were not alone.
60869.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
დარიაჩანგის ბაღი პატარა, თითქმის უმნიშვნელო ნაწილი ყოფილა ქვეყნისა და არა მთელი ქვეყანა; თუმცა იმ ორი წლის განმავლობაში სხვა არაფერი არ არსებობდა მათთვის.
Dariachangi's garden was not the whole world, but a small, almost insignificant part of the world, although nothing else existed for them over those two years.
60870.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
მათაც ვაშლის სურნელი ასდიოდათ, ვაშლის ყვავილი ეყარათ თმაზე, თითქოს ამ ბაღში გაჩენილიყვნენ, ერთდროულად, ერთმანეთის თვალწინ.
They smelled of apples, they had apple blossom in their hair, they seemed to have been born in that garden, at the same time, in each other's sight.
60871.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
თავისუფლების შეგრძნება თავბრუს ახვევდათ, ათამამებდათ და ქვეყნის ბატონ-პატრონებად წარმოედგინათ თავი.
The feeling of freedom made them giddy and bold; they imagined they were masters of the universe.
60872.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
თავისუფლები კი ნამდვილად იყვნენ, რადგან ერთმანეთში მსგავსებას ეძებდნენ და არა განსხვავებას.
Actually, they were free, because they sought what was similar, not different, in one another.
60873.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
დარიაჩანგის ბაღი მართლა მთელი ქვეყანა რომ ყოფილიყო, ისინიც ბოლომდე ბედნიერნი იქნებოდნენ.
If Dariachangi's garden really had been the whole world, they would have been completely happy.
60874.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
ამ ბაღივით არასოდეს არ დაბერდებოდნენ და ჯანსაღი, ოქროსთმიანი გოგო-ბიჭებით გაავსებდნენ აქაურობას.
Like this garden, they would never grow old, and the district would have been full of healthy, golden-haired boys and girls.
60875.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
მაგრამ ისინი არც პირველი ადამიანები იყვნენ და არც ერთმანეთისთვის გაჩენილნი, მათ კი არ უნდა დაეწყოთ ცხოვრება, არამედ სხვების დაწყებული უნდა გაეგრძელებინათ, ანდა დაემთავრებინათ.
But they were not the first human beings, nor were they born for each other; they weren't meant to begin life, they were meant to continue or end life begun by others.
60876.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
ცხოვრებას თავისთვის სჭირდებოდა ისინი. ეს ორი ნაფოტიც იმ ცეცხლისთვის უნდა შეეკეთებინა, რომელზედაც გათოშილ ხელებს ითბობდა.
Life needed them for itself, life intended these two pieces of wood for the fire on which it would warm its frozen hands.
60877.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
მათი განმარტოებაც მოჩვენებითი იყო.
Their isolation was an illusion.
60878.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
ერთი წამითაც არ მოუშორებია ცხოვრებას თვალი ამ ორი ბედნიერი ბავშვისათვის, ციყვებივით რომ დაძვრებოდნენ ხეებზე, ყიჟინით რომ ეგებებოდნენ ზღვის აქოჩრილ ტალღებს.
Not for a second had life taken its eye off these two happy children clambering through the trees like squirrels, shrieking with joy as they greeted the sea's foaming waves.
60879.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
მზეზე იხრუკებოდნენ და სილაზე ერთმანეთის სახელებს წერდნენ, შლიდნენ და ისევ წერდნენ.
They were roasting themselves under the sun and writing, then erasing, then writing again each other's names in the sand.
60880.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი III
ინო ხან თუთიყუშივით ჩხაოდა, ხან ოთხზე დადგებოდა და იძახდა, შემხედე, შემხედე, ცუგა ვარო.
Sometimes Ino squawked like a parrot, sometimes got down on all fours and called out, "Look at me, look at me, I'm Tsuga".
წინა შემდეგი