მოიძებნა 668060 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
61501.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
ფარნაოზმა უკვე იცოდა, დედა რომ არსებობდა ოდესღაც, ლამაზი და ბედნიერი.
Parnaoz already knew that his mother existed somewhere, beautiful and happy.
61502.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
ისიც იცოდა, მისი საბრალო ნაშთი სადღაც აქვე, ამავე სასაფლაოზე იყო დამარხული, მიწაში, ღრმად, რაც შეიძლება მეტ სინესტესა და სიბნელეში.
He also knew that her poor remains were somewhere here, buried in the same cemetery, in the earth, in as much dampness and darkness as possible.
61503.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
მაგრამ დღითი დღე უფრო ახლობელი, ძვირფასი და აუცილებელი ხდებოდა მისთვის დედა, რომელიც არასოდეს ენახა, ანდა დავიწყებოდა, გაჩენისთანავე, როგორც კი მოსწყვეტოდა მის ვარდისფერ წიაღს.
But every day his mother became closer, dearer and more indispensable to him, a mother he had never seen, or had forgotten at the moment of his birth when he was torn from her rose-coloured womb.
61504.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
დედა გაღვიძებისთანავე დავიწყებულ სიზმარს ჰგავდა, უკვალოდ გამქრალს.
His mother was like a dream forgotten at the moment of waking, vanishing without trace.
61505.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
თუმცა მთლად უკვალოდ არა, გულისამაჩუყებელი, სევდანარევი ბედნიერების შეგრძნება დაეტოვებინა, თვითონ კი დაკარგულიყო, მსუბუქი და ჰაეროვანი.
Not altogether without trace, however, for she had left a heart-rending feeling of half-sadness, half-happiness, even if she had vanished, weightless and ethereal.
61506.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
მაგრამ სადღაც აქვე, კიდევ იყო პატარა მიწა, მიწის ნაგლეჯი, რომელსაც მისი სახელი ერქვა, მისი ხორცითა და სისხლით გაჟღენთილი, მისი ძვლებით გამკვრივებულიყო და მისი სურნელი ასდიოდა.
But somewhere here there still was a small patch of ground bearing her name, permeated with her flesh and blood, hardened with her bones and exuding her scent.
61507.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
ფარნაოზმა ზუსტად არ იცოდა, სად იყო ეს მიწა, მიწის ეს პატარა ნაგლეჯი.
Parnaoz wasn't sure where this place, this little patch of ground, was.
61508.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
არც არავისთვის უკითხავს, რადგან ეშინოდა, ერიდებოდა, ეგონა, დედის ნაშთს შეაშფოთებდა, შეაწუხებდა მისი დანახვა.
He'd never asked anyone, because he was too afraid, too shy: he felt that seeing him would disturb and distress his mother's remains.
61509.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
ან თვითონ რა პირით უნდა მისულიყო, რა ეთქვა, როგორ ეთხოვნა თანაგრძნობა მკვლელს მსხვერპლისათვის, რაც არ უნდა უნებური, შეუგნებელი, ბრმა და უმეცარი მკვლელი ყოფილიყო?!
And what would he say when he went to see her, how could he, the murderer, ask her, the victim, for sympathy, however compelled, unaware, blind and ignorant the murderer might be?
61510.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
ფარნაოზი ისე გაიზარდა, არასოდეს არ გასტირებია დედას.
Thus Parnaoz grew up, never having wept for his mother.
61511.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
ახლა ხელ-ფეხის გაფარჩხვა და გადაფიჩინება აღარ შეჰფეროდა, ქვეყნის სასაცილო გახდებოდა.
Now he was too old to throw out his arms and legs and have a tantrum, and he would be a laughing stock if he did.
61512.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
მაგრამ მისი ბუნება, მეორე, სხვებისთვის უხილავი ფარნაოზი, ახლაც ცრემლებით ჩამოთხუპნული ბალღივით იდგა და მწარედ, გულსაკლავად, ბალღურად შესტიროდა კარს, სამუდამოდ რომ გაეხურა დედას.
But his nature, the other Parnaoz, invisible to outsiders, stood there like a child in floods of tears, bitterly, heartbreakingly, childishly sobbing at the door which his mother had shut for ever.
61513.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
ფარნაოზმა, შეიძლება, ინოს საფლავიც იმიტომ მოიგონა, დედასთან ახლოს ყოფილიყო, დედასაც დაენახა, როგორ იტანჯებოდა მისი შვილი, მისი მკვლელი; არ ჰგონებოდა, არ ეფიქრა, არ დაეჯერებინა, რაც მთავარია, არ დაეჯერებინა, შესაძლებელი რომ იყო მისი დავიწყება.
Perhaps Parnaoz had chosen to dig Ino's grave near his mother's, so that his mother could see her child, her killer, suffering, so that she shouldn't feel, think or believe, above all not believe, that she could be forgotten.
61514.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
არა, დედის დავიწყება არ შეიძლებოდა.
No, a mother, is unforgettable.
61515.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
ინოს დამარხვაც მკვდარმა დედამ შთააგონა ფარნაოზს.
It was his dead mother who inspired Parnaoz to bury Ino.
61516.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
თითქოს რაც კი ძვირფასი გააჩნდა, დედასავით მიწისთვის უნდა მიებარებინა.
It seemed that whenever he had something precious he had to consign it, like his mother, to the earth.
61517.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
ფარნაოზი ბავშვი აღარ იყო, ქალუკას ტყუილში ვეღარ ჩაეტეოდა.
Parnaoz was no longer a child, he couldn't be content with Kaluka's lies.
61518.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
სხვა რამე უნდა მოეფიქრებინა, საქმისთვის უნდა მოეკიდა ხელი, როგორც მამამ ურჩია, ნაავაზაკარსა და პირველი დამარცხებით დაკრუნჩხულს.
He had to think of something else, he had to find a profession, as his father advised when he came back dismayed by his failure to become an outlaw.
61519.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
თუმცა, საქმეს უკვე მოკიდებოდა, ქვისმთლელად მუშაობდა და დილიდან საღამომდე ნაცრისფერ ქვას დასცქეროდა.
He had started his trade, he was working as a stone-cutter; all day long he looked at grey stone.
61520.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | ხეირო, თავი IV
ამ საქმეში უხდიდნენ ფულს, რათა მასაც ყოველ საღამოს ამოეღლიავებინა საკუთარი ოფლით ნაშოვნი პური.
He was paid for this job so that every evening he came back with a loaf of bread under his arm, earned by his own sweat.
წინა შემდეგი