მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
62141.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
და მის დანარჩენ არსებას დაუზოგავად, მტკივნეულად მოათრევდა გაოგნების ბურანიდან, როგორც პატარა და ბასრი ანკესი უზარმაზარ თევზს.
And it was mercilessly, painfully dragging the rest of her out of this stupefying haze, like a small, razor-sharp hook dragging an enormous fish.
62142.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
ინომ შეჰკივლა, მოკლედ, დაგუბულად.
Ino shrieked briefly, mutely.
62143.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
ნაცრისფერი ლოდი ლამის ცოცხალი თვალებით შემოსცქეროდა ტახტიდან.
The grey stone on the divan was looking at her with almost living eyes.
62144.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
ახლა სახის სხვა ნაკვთების შემჩნევაც აღარ გასჭირვებია: მის წინ ქვისგან გამოთლილი თავი იდო, გოგოს თავი, კიკინებაპრეხილი.
She no longer had any trouble making out its other facial features: it was a head, a girl's head with curls of hair sticking out, carved in stone.
62145.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
„ეს ხომ მე ვარო“, - გაიფიქრა და უნებურად სახეზე ხელი ჩამოუსვა ორეულს, თითქოს აღარ სჯეროდა, ქვისა რომ იყო.
"That's me!" she thought and couldn't help putting her hand over her double, as if she no longer believed that it was made of stone.
62146.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
და უცებ, სადღაც სულის წიაღიდან დაძრულმა ღიმილმა, სევდიანმა და უღიმღამომ, ერთი წამით, მაგრამ მაინც გამოუცოცხლა სახე, თითქოს ნიაღვარმა ვარდის ფურცელი ჩაატარაო.
From somewhere in the depths of her soul a smile, sad and lifeless, suddenly came, just for an instant, but her face became animated, like a torrent sweeping down a rose petal.
62147.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
ახლა მართლა ორნი იყვნენ ოთახში.
Now there really were two people in the room.
62148.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
თვითონ და ფარნაოზის ხელით ქვისგან გამოთლილი მისი თავი, ძველი ინო და ახალი ინო, ბედნიერი ინო და უბედური ინო, მარტო ფარნაოზის ინო და მთელი ქალაქის ინო.
Herself and her head sculpted from stone by Parnaoz, the old Ino and the new, the happy and the unhappy, Ino who belonged only to Parnaoz, and Ino who belonged to the whole city.
62149.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
ისინი ჯიუტად შესცქეროდნენ ერთმანეთს სახეში, თითქოს ვინც პირველად დაილაპარაკებდა, წაგებულიც ის იქნებოდა.
They stared hard at each other's face, as if whoever spoke first would be the loser.
62150.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
ინოს თმის ბოლო პირში ჩაეტენა, ყელში მოწოლილი ქვითინის ხმა რომ ჩაეხშო.
Ino put the end of her hair in her mouth to stifle the sound of sobbing in her throat.
62151.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
ამ უეცარ შეხვედრას მისი ბუნება მართლა გაეორებინა.
This sudden encounter had split her in two.
62152.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
ერთდროულად ბედნიერიც იყო და უბედურიც, პატარა, კიკინებაპრეხილი გოგოც და უკვე მრავალი მამაკაცის ხელში გამოვლილი ქალიც.
She was simultaneously happy and unhappy: the little girl with the curls sticking out and the woman who'd passed through many men's hands.
62153.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
ინო მუხლებზე დაეცა და ქვის გათოშილ თავს ისე მხურვალედ დაუწყო კოცნა, თითქოს მკვდარი და გასცოცხლებოდა, ანდა ხელში უკვდებოდა.
Ino fell to her knees and began kissing the stone sculpture of her head ardently, as if it had risen from the dead, or as if it were dying in her arms.
62154.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
და, სხვა რომ ვერაფერი ეღონა, ცდილობდა, კოცნით გამოებრუნებინა.
And all she could do was try to revive it with kisses.
62155.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
თან ტიროდა, მდუღარე ჩამოსდიოდა.
She wept burning tears.
62156.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
ცრემლმა ქვას მოშავო-მონაცრისფრო ლაქები გაუჩინა, მკვრივსა და ხორკლიან ყვრიმალებზე მასაც ჩამოსდიოდა ცრემლი, ინოს ცრემლი, თითქოს ისიც ტიროდა.
Her tears left blackish-grey marks on the stone, and dripped from its rough, hard cheekbones, as if it too was weeping Ino's tears.
62157.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
ტირილითა და ხვევნა-კოცნით ინომ გული რომ იჯერა, ტილო ბაგირივით დაგრაგნა.
After crying, embracing and kissing the stone, Ino felt calmer and twisted the linen into a roll.
62158.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
ქვის თავს გამეტებით გადაჰკრა, ისე მაგრად მოიქნია ხელი, შიშისაგან თვითონვე დახუჭა თვალები, თითქოს ქვა მის დარტყმას ვერ გაუძლებდა, დაიჭექებდა, გასკდებოდა, დაიმსხვრეოდა და მისი ნამტვრევები ინოსაც ქვეშ მოიყოლებდა.
Then she whipped the stone, with a wave of the arm so forceful that she shut her eyes in fear, as if the stone would crack and shatter into smithereens under the blow, and she would be buried by the fragments.
62159.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
მაგრამ ქვას არაფერი დასტყობია.
But the stone did not suffer.
62160.
გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა | უხეირო, თავი V
ინო კი იქამდე სცემდა, სანამ მხარი არ ასტკივდა და თითები არ დაუბუჟდა.
Ino kept on hitting it until her shoulder hurt and her fingers were numb.
წინა შემდეგი