მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
68641.
აველუმი | თავი XV
შიშისაგან სახეგადაშლილი, გონდახშული ბიჭებიც უმალ დაიხოცებოდნენ, ვიდრე განზრახვაზე აიღებდნენ ხელს.
Their faces distorted with fear, the crazed lads would rather be killed than give up their intention.
68642.
აველუმი | თავი XV
უცებ ავტომატი თითქოს თავისთავად შეხტა ჰაერში და ეკაეკატერინეკატოს ცხვირპირში დაეძგერა.
Suddenly the rifle leapt, as if by itself, into the air and hit Little Katie’s face.
68643.
აველუმი | თავი XV
იმავე წამს აველუმმაც მთელი ძალით მიახეთქა კეფა დამწვარი მანქანის ბორბალს და უფრო მიხვდა, ვიდრე იგრძნო, როგორ გაუარა ტყვიამ ტვინში.
At that moment the back of Avelum’s head was thrown with full force against the wheel of the burnt-out car, and he sensed rather than felt a bullet passing through his brain.
68644.
აველუმი | თავი XV
ბიჭებიც იმავე წამს გაიქცნენ.
The lads instantly fled.
68645.
აველუმი | თავი XV
მოკუზულები, წინგადახრილები გარბოდნენ, თუმცა არავინ გაჰკიდებიათ.
They ran off bent double, leaning forwards, although nobody was pursuing them.
68646.
აველუმი | თავი XV
მეწინავეს ეკაეკატერინეკატოს კალაშნიკოვი ჩაეხუტებინა მკერდში და იმათმა წაგრძელებულმა მოცახცახე ლანდებმა უზარმაზარი ვირთხებივით გადაირბინეს ხანძრის გამონაშუქით განათებულ კედელზე.
The one in front was clutching Little Katie’s Kalashnikov to his chest; the shaking, stretched-out shadows of the two, like giant rats, passed over a wall that was lit up by the light of the fire.
68647.
აველუმი | თავი XV
„მამა, მამა, მამა“ - კიოდა ცხვირპირდასისხლიანებული ეკაეკატერინეკატო.
"Dad, dad, dad!" shrieked Little Katie, her face smeared with blood.
68648.
აველუმი | თავი XV
ხეებზე ჩიტები აჟივჟივდნენ.
The birds in the trees chirruped.
68649.
აველუმი | თავი XV
ბალახში მასთან თამაშით დაქანცული ძაღლები ეყარნენ და ენაგადმოგდებულნი ქშინავდნენ.
In the grass, worn out by playing with him, dogs lay, panting, their tongues hanging out.
68650.
აველუმი | თავი XV
„მამა, მამა, მამა“ - კიოდა ეკაეკატერინეკატო, რომელიც ახლა უნდა დაბადებულიყო სწორედ: მელანია წუხელ მოიყვანეს აქ აველუმმა და დედამისმა და იმის მერე ფეხი არ მოუცვლიათ აქედან - დედა სამშობიაროს მოსაცდელში იჯდა მთელი ღამე, თვითონ კი უპატრონო ძაღლებს ეთამაშებოდა ეზოში, ძილი რომ არ მორეოდა და დროც გაეყვანა როგორმე.
"Dad, dad, dad!" shrieked Little Katie who was now due to be born any time now: Avelum and his mother had brought Melania here the night before and had stayed put: his mother had sat up all night in the maternity home waiting room and he’d been playing with the stray dogs in the yard, so as to keep awake and pass the time.
68651.
აველუმი | თავი XV
ამ დროს, დედა გამოჩნდა მოასფალტებულ ბილიკზე.
Then his mother appeared on the tarmac path.
68652.
აველუმი | თავი XV
ჩქარა მოდიოდა და იმასაც თვალისმომჭრელი ნათელი გადასდიოდა სახეზე.
She was walking towards him quickly, and her face shone with a dazzling light.
68653.
აველუმი | თავი XV
რაც მთავარია, იმანაც იცოდა, მისი შვილი მისი შვილი კი არ იყო, არამედ ორმოცდათექვსმეტის მარტში, შარდის სუნით აქოთებულ სადარბაზოში გარდაცვლილი ბიჭი.
Above all, she too knew that her son was not her son but the lad who passed away in March 1956 in an entrance hall that stank of urine.
68654.
აველუმი | თავი XV
მაგრამ ესეც ისეთივე ბუნებრივ მოვლენად ითვლებოდა ახლა, როგორც მზით გაბრწყინებულ ხეებზე აჟივჟივებული ჩიტები, ენაგადმოგდებული, დაქანცული ძაღლები და მოასფალტებულ ბილიკზე მომავალი დედა.
But now this felt as ordinary as the birds chirruping in the trees that shone in the sun, as the exhausted dogs with their tongues hanging out, as the mother coming down the tarmac path.
68655.
აველუმი | თავი XV
აჩქარებულად მომავალი დედის დანახვაზე გული გაუჩერდა.
His heart missed a beat when he saw his mother quicken her pace.
68656.
აველუმი | თავი XV
მიხვდა, რაღაც დიადის, იდუმალის, ერთდროულად დამამშვიდებლისა და დამაფრთხობლის მაუწყებლად მოისწრაფოდა დედამისი, თუმცა, ამას რა დიდი მიხვედრა უნდოდა, ხელში ჩვილი ეჭირა და შორიდანვე დაუძახა ძაღლებთან მოთამაშე ვაჟს: „მომილოცავს, შვილი გეყოლა, დავიღუპეთო“.
He realised that she was hurrying with news of something magnificent, mysterious, both reassuring and foreboding, which was nevertheless not hard to guess: she was holding a baby and called from afar to her son, who was still playing with the dogs, "Congratulations, you have a daughter, we’re doomed".
68657.
აველუმი | თავი XV
„მეც მომილოცავსო“ - უთხრა მელანიამ წყნარად.
"Congratulations from me, too", Melania quietly told him.
68658.
აველუმი | თავი XV
თვალი არ გაუხელია, ისევ ისე თვალდახუჭული იწვა, მძინარესავით, ოღონდ, საავადმყოფოში კი არა, შინ, საკუთარ საწოლში.
Her eyes still shut, she was lying as if asleep, but in her bed at home, not in the hospital.
68659.
აველუმი | თავი XV
აველუმი ტელეფონთან იდგა, მელანიას საწოლთან, საცვლების ამარა, ფეხშიშველი, საქალაქთაშორისო ტელეფონის ზარით დაფეთებული, ესწუთია წამოვარდნილი საწოლიდან, ბღუჯავდა გაოფლილ ყურმილს, რომელმაც, კეთილმოსურნეთა სახელით, ასევე ესწუთია, აუწყა მოსკოვიდან, ქალიშვილი რომ შესძენოდა პარიზში.
Avelum, in his underwear, bare-foot, was standing by the phone next to Melania’s bed: he was panicked by a long-distance phone call and had only just leapt out of bed, clutching the sweaty receiver which, via a well-wisher in Moscow, was telling him that his daughter had just been born in Paris.
68660.
აველუმი | თავი XV
ჯერ გაუხარდა, მერე დაფრთხა, მერე იფიქრა, იქნებ ვიღაცაში ვეშლებიო, რადგან თვითონ, თვითონ კი არ იყო, არამედ უცნობი ბიჭი, უსახო და უსახელო, მისი იმედით გარდაცვლილი ჯერ კიდევ ორმოცდათექვსმეტი წლის მარტში.
At first he was pleased, then intimidated, then he thought perhaps he’d been mistaken for someone else, because he wasn’t himself but the unknown lad, faceless and nameless, dying while still hoping for help from him way back in March 1956.
წინა შემდეგი