მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
68661.
აველუმი | თავი XV
მაგრამ დედამისი სრულებითაც არ შეუწუხებია ამას.
But this didn’t bother his mother at all.
68662.
აველუმი | თავი XV
პირიქით, შორიდანვე დაუძახა, მომილოცავსო, როგორც კი დაინახა.
On the contrary, she called out congratulations to him from afar.
68663.
აველუმი | თავი XV
თუმცა, აველუმიც სულ სხვა რამემ დააფრთხო მაშინ.
But something very different alarmed Avelum then.
68664.
აველუმი | თავი XV
მართალია, თავს უკვე კაცად თვლიდა, მაგრამ თავზარდამცემი სისასტიკითა და დაუნდობლობით, იმ წუთას იგრძნო პირველად, თუ რა მძიმე ტვირთია კაცობა, რა ძნელი სატარებელი.
True, he thought himself to be a man, but at this moment, for the first time, he felt with horrifying harshness and mercilessness what a heavy burden being a man was, and how hard the burden was to bear.
68665.
აველუმი | თავი XV
რამხელა პასუხისმგებლობას აკისრებდა, არა მარტო ახლახანს შობილი სიცოცხლის, არამედ ყველაფრის მიმართ, რაც მისი თანდასწრებით, მასთან ერთად, თუნდაც მისი სურვილის გარეშეც არსებობდა და არსებობის უფლებას ინარჩუნებდა, მიუხედავად ცხოვრების სისასტიკისა და დაუნდობლობისა - მოჟივჟივე, ბრიყვი ჩიტები იქნებოდა ეს, აცახცახებულ ფოთლებზე გულუხვად გადაღვრილი მზე, სრულიად უცხო ადამიანთან თამაშით დაქანცული ძაღლები თუ მოასფალტებულ ბილიკზე სულისშემძვრელად მომღიმარი დედა (აველუმს ასე მომღიმარი, ადრეული, არარსებული ბავშვობის მერე, აღარც უნახავს ის), რომელიც ადვილი შესაძლებელია, მართლა მისი დედა კი არ იყო, არამედ ქუჩაში მოკლული ბიჭისა.
What responsibility it confers, not only for new-born life but for everything that has existed, and has kept its right to exist in his presence, with him, even if against his wishes, despite life’s harshness and mercilessness — whether the silly chirruping birds, the sun generously shining on the quivering leaves of the trees, the dogs exhausted by playing with a complete stranger, or his mother with her heart-rending smile on the tarmac path (Avelum hadn’t seen her smiling like that since his nonexistent early childhood), so that she might easily have been not his mother, but the mother of the lad killed in the street.
68666.
აველუმი | თავი XV
„ახლა რა უნდა ვქნა? როგორ უნდა მოვიქცეო?“ - ჰკითხა თავადაც მომღიმარმა.
"What should I do? How should I behave?" he asked, smiling.
68667.
აველუმი | თავი XV
„დავიღუპეთ ყველანიო“ - თქვა დედამ, ვითომ ხუმრობით, და გაოფლილი თმა შუბლიდან ფრთხილად გადაუწია ჩვილს, რომელიც ერთდროულად აველუმიცაა, აველუმის კანონიერი და უკანონო შვილიც, ორმოცდათექვსმეტში დაღუპული ბიჭიც და წვერგაუპარსავი სტუმარიც...
"We’ve all died", his mother said, as if joking, carefully pushing aside a sweaty lock of hair from the forehead of a baby which was at the same time Avelum, Avelum’s legitimate and illegitimate child, the lad who perished in 1956 and the unshaven visitor…
68668.
აველუმი | თავი XV
ირგვლივ, ნამიან ბალახში, ძაღლები ყრიან და უაღრესად ჭკვიანური, აზრიანი გამოხედვით მალავენ თავიანთ ბრიყვულ, სულელურ ფიქრებსა და სურვილებს.
All around, dogs lay on the dewy grass and their very clever, sensible expressions masked their foolish, stupid thoughts and desires.
68669.
აველუმი | თავი XV
ბილიკზე დედა დგას, ერთდროულად ბედნიერიც და უბედურიც, ხალისიანიც და ფიქრიანიც.
His mother is on the path, happy and unhappy, joyful and sad at the same time.
68670.
აველუმი | თავი XV
მის ხელებში კი ახალი სიცოცხლე ფეთქავს, სუნთქავს, ჩხავის, იჭინთება, იბრძვის, სიბრაზისგან სახედაჭმუჭნული, დამდუღრულივით კანალაპლაპებული და პატარა, ლორწოვანი მუშტებით იგერიებს ცხოვრებას, ესწუთია სამოთხიდან გამოძევებული, დამცირებული, უგულებელყოფილი და მაინც უდიადესი, უკეთილშობილესი შედეგი აველუმის უაზრო, უმიზნო და უმნიშვნელო არსებობისა...
But new life, with a face wrinkled by anger, skin that seems to have been scalded, and little slithery fists, pulses, breathes, howls, strains, struggles, fending off his life, only just expelled from paradise, a humiliated, rejected, yet magnificent, most noble result of Avelum’s senseless, aimless and insignificant existence…
68671.
აველუმი | თავი XV
„მიშველეთ. მიშველეთ. მიშველეთ“ - კივის ეკაეკატერინეკატო.
"Help me! Help me! Help me!" shrieks Little Katie.
68672.
აველუმი | თავი XV
მთავრობის სასახლის თავზე ხანძრის მოგუგუნე გამონაშუქით განათებული და ტყვიებით დაფლეთილი დროშა ცდილობს იფრიალოს.
A flag, lit up by the roaring light of the fire, ripped by bullets, tries to flap over Government House.
68673.
აველუმი | თავი XV
აველუმს კი ჰგონია, ზღვის ხმა მესმისო.
Avelum fancies he can hear the roar of the sea.
68674.
აველუმი | თავი XV
ცრემლებით თვალებდაბინდული ჯერ ვერაფერს ხედავს და - „აკი დიდი სინათლეაო“, - უბრაზდება თუ საყვედურობს ვიღაცას.
His eyes, blinded by tears, can see nothing; he angrily reproaches somebody, "This is supposed to be the big light!"
68675.
აველუმი | თავი XV
მაგრამ იმავე წამს ზღვის გაბრწყინებული ზედაპირიც გამოჩნდება.
That moment, however, the shining surface of the sea appears.
68676.
აველუმი | თავი XV
სიბნელის ზღვა იტალღება ძირს, თუნუქისა და შიფერის სახურავებით მოფენილი - სახურავების მთელი არქიპელაგი გადაჭიმულა ჰორიზონტამდე - სახურავებზე კი შიშველი ადამიანები დგანან, მაღლა იყურებიან, მისკენ, და უყვირიან რაღაცას.
The sea of darkness swells below, covered with tin or slate roofs — a whole archipelago of roofs stretches to the horizon — and naked people are standing on the roofs, looking upwards, towards him, shouting something.
68677.
აველუმი | თავი XV
ტუჩების მოძრაობაზე ეტყობათ, ერთსა და იმავე სიტყვას ყვირის ყველა, მაგრამ თავად სიტყვა არ ისმის, ზღვისა თუ მოახლოვებული სინათლის კიდევ უფრო მძლავრი გუგუნი ახშობს ალბათ.
To judge by their lips they are shouting the same word, but the word can’t be heard, for it is drowned out by the louder roar of the sea, or of the light that is approaching.
68678.
აველუმი | თავი XV
რაც მთავარია „კუნძულელებსაც“, დედამისივით, ახალშობილი ჩვილები უჭირავთ ხელში, მას აჩვენებენ, შეიძლება, აწვდიან კიდეც.
Above all, these "islanders", like his mother, are holding newborn babies, showing, perhaps even offering them to him.
68679.
აველუმი | თავი XV
მაგრამ სწორედ ამ დროს, ოთხივე მხრიდან, ენით უთქმელი სინათლე წამოვა და გადაშლის ყველაფერს, როგორც უწმაწურ სიტყვასა თუ ნახატს გადაშლის ხოლმე დაფიდან მასწავლებელი, ნერვიული, ბრაზიანი სისწრაფით.
But it is at this time that on all four sides an ineffable great light emerges and wipes everything away, just as a schoolteacher, in nervous, angry haste, wipes an indecent word or drawing off the blackboard.
68680.
აველუმი | თავი XIV
კარზე აკაკუნებენ.
There’s a knock at the door.
წინა შემდეგი