პარალელური კორპუსი

68801.

აველუმი | თავი XIV

ნაქირავებ კუთხეში, ქაღალდებში ჩაფლული, დასახიჩრებულ ფეხებზე საბანშემოხვეული, თითქმის არალეგალურად ემსახურებოდა სახელმწიფოსაც და ოჯახსაც.

In a rented corner of a room, buried in paperwork, a blanket over his crippled legs, he served, barely legally, both the state and his family.

68802.

აველუმი | თავი XIV

აველუმმა კი წამოსაყვანად ააკითხა, თავის მეგობრებთან ერთად, მაგრამ დიდი თოვლის გამო მანქანა სოფელში ვერ შევიდა და მანქანამდე ატატებული მიიყვანეს, როგორც ადიუტანტებმა - ბრძოლის ველზე დაჭრილი მარშალი.

Avelum had brought his friends up to take him away, but heavy snowfall stopped the car reaching the village, and they carried him down, like aides-de-camp bringing a marshal wounded on the battlefield.

68803.

აველუმი | თავი XIV

აველუმს ერთდროულად უკვირდა და უხაროდა ეს შორეული, ძველისძველ ფოტოსავით გაცრეცილი, გაფერმკრთალებული ჩვენება, უფრო სწორად კი, უკვირდა, რაც უხაროდა და უხაროდა რაც უკვირდა.

Avelum was at the same time amazed and overjoyed to see this distant, worn phantom, as faded as an ancient photograph: he was, in fact, amazed by his joy and overjoyed by his amazement.

68804.

აველუმი | თავი XIV

წელამდე თოვლს მოარღვევდა და ცხელი ორთქლი ასდიოდა გაოფლილს.

The snow he waded through was waist-high, and the sweat came off him as hot steam.

68805.

აველუმი | თავი XIV

თუმცა, შეიძლება, მერე გაიოფლა, უცებ, როცა კაკუნი ჩაესმა და როცა მიხვდა, მას უკაკუნებდნენ, ასე გვიან, ასე მოულოდნელად, ასე უჩვეულოდ, ანუ, როცა შიშმა აიტანა.

Perhaps, though, he broke into a sudden sweat later, when he heard the knocking and realised that the knocking at his door was so late, so unexpected and so out of the ordinary, or when fear came over him.

68806.

აველუმი | თავი XIV

ვინ ბრძანდებითო, მორიდებულად იკითხა საკუთარ კართან ატუზულმა, თითქოს ის უბრახუნებდა ვიღაცას, ის აწუხებდა, ის უფრთხოდა ვინ იცის რა გზებით, რის ფასად მოპოვებულ სიმშვიდეს.

"Who is it?" he asked warily, lurking by his own door, as if it was he who was knocking at someone’s door, worrying someone, disturbing someone’s peace, obtained God knows how and at what price.

68807.

აველუმი | თავი XIV

პასუხი რომ ვერ მიიღო, კარი გამოაღო, მაგრამ კიბის ბაქანზე გაუვალი წყვდიადი დაუხვდა მხოლოდ.

Getting no answer, he opened the door, but found only impenetrable darkness on the staircase landing.

68808.

აველუმი | თავი XIV

ისე გაუკვირდა, უნებურად, ხელიც მოატარა წყვდიადში, ბრმასავით.

He was so astounded that he groped the darkness like a blind man.

68809.

აველუმი | თავი XIV

მერე კარი სასწრაფოდ შემოიკეტა, ოთახი გადაირბინა და ახლა აივანზე გავიდა (ოფლიანი).

Then he hastily locked the door, ran across the room, still sweating, onto the balcony.

68810.

აველუმი | თავი XIV

ცალი ხელი კარის სახელურისთვის ჰქონდა ჩავლებული (თითქოს შიგნიდან ვინმე კარს ჩაუკეტავდა), მეორეთი გათოშილ მოაჯირს დაეყრდნო და ეზოში გადაიხედა.

Holding the door-handle with one hand (as if anyone behind him could lock the door behind him), leaning on the cold railings with the other, he looked down onto the courtyard.

68811.

აველუმი | თავი XIV

თბილისურად ბინძური ქარი ქროდა.

A typically foul Tbilisi wind was blowing.

68812.

აველუმი | თავი XIV

ტიტველი ხეები გაფშეკილი ტოტებით სცემდნენ ერთმანეთს, უფრო სწორად, ისე ვერ უწვდენდნენ ერთმანეთს ტოტებს, როგორც უნდოდათ, და სიმწრისაგან, სიგიჟისგან ლამის ეღრიალათ.

The bare trees’ spreading branches struck each other: in fact, they wanted, but couldn’t reach each other’s branches and almost howled with frustration and mad rage.

68813.

აველუმი | თავი XIV

ეზოში, ქარის გარდა, არავინ იყო, არაფერი ჩანდა საეჭვო.

There was nobody but the wind in the yard, nothing suspicious to be seen.

68814.

აველუმი | თავი XIV

არაფერი ჩანდა საერთოდ, გარდა ეზოს გამყოფი ღობის ნაწილისა, ასფალტის ნაგლეჯისა და მოჩხუბარი, ერთმანეთზე მუნჯური გააფთრებით მისეული ხეებისა.

There was nothing visible at all, apart from part of the fence dividing the yard, a section of asphalt, and trees fighting in dumb fury.

68815.

აველუმი | თავი XIV

ამ ცივმა სიცარიელემ კიდევ უფრო ააფორიაქა.

The cold emptiness perturbed him even more.

68816.

აველუმი | თავი XIV

ხოლო როცა ისევ საწოლში ჩაწვა, კიდევ უფრო საეჭვოდ, კიდევ უფრო სახიფათოდ მოეჩვენა ძილღვიძილში, სიზმარ-ფიქრში ჩასმენილი კაკუნი.

When he got back to bed, the knocking he’d heard when half-awake, half-asleep, in a dream or in his thoughts, seemed even more dubious and dangerous.

68817.

აველუმი | თავი XIV

„წამალი არ დამილევიაო“ - გაიფიქრა სულელურად.

"I haven’t taken my medicine", he thought stupidly.

68818.

აველუმი | თავი XIV

მართლაც, თუ სულელი არ არის, რატომ სვამს კაცი წამალს? სიცოცხლეს ებღაუჭება ვითომ? არა, უბრალოდ, იმ წუთას არ უნდა ისე იყოს, როგორც არის.

Really, why does anyone take medicine if he’s not stupid, because he’s clinging on to life? No, He simply doesn’t want to be as he is just now.

68819.

აველუმი | თავი XIV

უფრო შორს ვერ მიდის მისი ოცნება.

That’s as much as he can dream of.

68820.

აველუმი | თავი XIV

აი, ახლა ამომასუნთქა წესიერად და მერე თუნდაც მოვკვდეო.

Let me just take a proper breath: then I don’t care if I die.

ინგლისურ ქართული

პარალელური კორპუსი

EN