პარალელური კორპუსი

68961.

აველუმი | თავი XIV

ქვის ყორესთან იდგა, თავშიშველი, მზემოკიდებული.

She stood by the stone wall, sun-tanned, her hair loose.

68962.

აველუმი | თავი XIV

ყორეზე კი რვაფეხას ჩონჩხივით გადმოწოლილიყო გამხმარი, ეკლიანი, დამტვერილი მაყვლის ბუჩქი.

There was a clump of brambles, dried up, prickly and dusty, clinging to the wall like an octopus skeleton.

68963.

აველუმი | თავი XIV

ისე გაეტაცნა საკუთარ სითამამესა და დაუნდობლობას, მამის გარდა, ვერაფერს ხედავდა გარშემო.

She was so carried away by her own boldness and intransigence that she couldn’t see anything around her except her father.

68964.

აველუმი | თავი XIV

მამისა არ იყოს, მღელვარებისგან დაჭიმული, დაძაბული მისი სხეულიც სიმივით თრთოდა და იმ სიმზე ჯერ არსმენილი, სტიქიურად ამოხეთქილი მელოდია სრულდებოდა - სიყვარულისა და სიძულვილისა, მრისხანებისა და მორჩილებისა, ნდობისა და უნდობლობისა - რაც, ჩვენში რომ ვთქვათ, სხვა არაფერია, თუ არა, ერთხელ კიდევ განცდა განუცდელისა და ერთხელ კიდევ განმეორება განუმეორებლისა, ანუ, ზემოთ ჩამოთვლილი გრძნობების სიცოცხლისუნარიანობისა და დაულევლობის დადასტურება, ამჯერად, შენი მეშვეობით.

And her body, taut, tense with emotion, like her father’s, vibrated like a string: on this string a melody, never heard before, was being performed — a melody torn from the elements, of love and hate, of wrath and submission, of trust and suspicion: between you and me, she was experiencing the unexperienced and repeating the unrepeatable, that is confirming the viability and inexhaustible nature of these feelings, but this time with your help.

68965.

აველუმი | თავი XIV

უეცარი ბედნიერების შეგრძნებით უფრო იყო გაკვირვებული, ვიდრე მამის ხილვით.

She was amazed more by a sensation of sudden happiness than by the sight of her father.

68966.

აველუმი | თავი XIV

საკუთარ არსებას უფრო უწყრებოდა, ვიდრე მამას.

She reproached herself, rather than her father.

68967.

აველუმი | თავი XIV

საკუთარი სისუსტე უფრო აცოფებდა, ვიდრე მამის უნებლიე უყურადღებობა.

Her own weakness angered her more than his casual neglect.

68968.

აველუმი | თავი XIV

მაგრამ, უნდოდა თუ არა, უფრო სიხარულის დამალვას ცდილობდა მაინც, ვიდრე წყენისა და სიბრაზის გამომჟღავნებას.

But, whether she wanted to or not, she tried to hide her joy, rather than reveal her resentment and anger.

68969.

აველუმი | თავი XIV

შეიძლება იმიტომაც, სრულებითაც რომ არ ელოდებოდა მამის დანახვას და გულის სიღრმეში, ის დღეები, სწორედ მისი დანახვა უნდოდა ყველაფერზე მეტად.

Perhaps because she hadn’t at all expected to see her father now, while deep in her heart, all those days, she had wanted to see him more than anything else.

68970.

აველუმი | თავი XIV

უნდოდა სწორედ ახლა გამოეჩინა იმას მამობა - მოენახა, ეპატრონა, დაეცვა ყველასგან და ყველაფრისგან.

She most wanted him to show himself now as a father, to look out for her, protect her, defend her from everyone and everything.

68971.

აველუმი | თავი XIV

მართალია, ჭიპლარს რომ შეაჭრიან, ადამიანიც ისევე აღარ ეკუთვნის მშობელს, როგორც ზღვაში გასული ნავი - მიწას, რომელზედაც იქამდე თოკით იყო მიბმული.

True, once the umbilical cord is cut, you belong to your parent no more than a boat launched into the sea belongs to the land to which it was tied by a rope.

68972.

აველუმი | თავი XIV

მთავარია, ადამიანს, ნავისა არ იყოს, დასაბრუნებელი ადგილი ჰქონდეს და რაც კიდევ უფრო მთავარია, ყოველთვის ელოდებოდნენ იქ.

Above all, man, like a boat, needs a harbour to return to and, more important still, where he’s always expected.

68973.

აველუმი | თავი XIV

კი უარყო, კი აღარ ინდომა, კი დაუმალა თავისი ადგილსამყოფელი, ქუჩაში გალახულმა და დამცირებულმა, მაგრამ იმ დღეს რომ გაუხარდა, ისე არასოდეს გახარებია მშობლის დანახვა.

True, she, beaten up in the street and humiliated, had rejected him, not wanting him, hiding her place of residence; but that day she was gladder of her father than ever.

68974.

აველუმი | თავი XIV

არა მარტო გაუხარდა, რაღაცის იმედი გაუჩნდა თითქოს მოულოდნელად, შვება იგრძნო უცებ, მოეშვა, მოდუნდა ერთბაშად, სულაც, გული მოუბრუნდა ცხოვრებაზე, რომელსაც ამ გადაყრუებულ სოფელში ემალებოდა და მამის დანახვამ გაახსენა - მშფოთვარე, მღელვარე, მარადიული... და თავისთავად ცხადია, მოულოდნელი, წარმავალი განცდებით სავსე.

Not just glad, but overflowing with unexpected hopes for something, she suddenly felt relief, immediately relaxed, even recovered an appetite for a life — stormy, exciting, eternal… and obviously, full of unexpected transient experiences — which she’d hidden from in that remote village, and which seeing her father reminded her of…

68975.

აველუმი | თავი XIV

კახეთი ლამის ფეხითა მაქვს შემოვლილი, თანაც რამდენჯერმე.

I’ve pretty well walked the length and breadth of Kakhetia, and several times.

68976.

აველუმი | თავი XIV

ან ზარი გადაიწვა, ან შუქი გამოირთო (აველუმი ისევ ამოაძვრენს საბნიდან ხელს და ისევ დააჭერს თითს მაგიდის ნათურის ღილაკს, ხოლო შუქი რომ აინთება, ისე გაუხარდება ეს ამბავი, ზედიზედ კიდევ რამდენჯერმე გაიმეორებს იგივეს).

Either the bell has fused, or the electricity’s off (Avelum again frees one hand from under the blanket and presses the table-lamp switch: when the light comes on, he’s so glad that he repeats the action several times).

68977.

აველუმი | თავი XIV

ესე იგი, ადვილი შესაძლებელია, კი არ აკაკუნებდნენ, გვეჩვენებოდეს, აკაკუნებენო.

So it’s quite possible that nobody’s knocking: we just had the illusion of somebody knocking.

68978.

აველუმი | თავი XIV

ხმა კი არ გვესმის, ხმის შეგრძნებაა ალბათ სამუდამოდ ჩარჩენილი ჩვენს არსებაში.

We can’t hear a sound, but the sensation of sound is probably fixed for good in our being.

68979.

აველუმი | თავი XIV

უაღრესად არასასიამოვნო მოვლენებთან, განცდებთან, ფიქრებთან დაკავშირებული ხმა დროთა განმავლობაში შეგრძნებად ქცეულა და ხანდახან, როცა სასურველი ვითარება შეექმნება, თავისთავად იღვიძებს ხოლმე.

Linked to the nastiest phenomena, ordeals and thoughts, sounds have over time turned into a sensation that revives by itself from time to time, when the required conditions are created.

68980.

აველუმი | თავი XIV

ამ ხმის ბრალია, შავ ოთახებში მარტოობის ცეცხლი რომ გედება და ჭკნება, ჭკნება სიყვარული უკანასკნელი, ჭკნება ნაზად, მწუხარედ, მარტოობის ჟამს.

This sound is to blame for our being besieged by a fading flame of loneliness in black rooms, for our last love fading away, it fades gently, sadly, in lonely times.

ინგლისურ ქართული

პარალელური კორპუსი

EN