პარალელური კორპუსი

მოიძებნა 668048 ჩანაწერი

წინა შემდეგი

ნაჩვენებია 68981 - 69000 ჩანაწერი 668048 ჩანაწერიდან

68981.

აველუმი | თავი XIV

ოდეს არსაით არ მოისმის თანაგრძნობის ხმა.

When no sound of sympathy comes from anywhere.

68982.

აველუმი | თავი XIV

თითქოს ჯერ არ დაბადებულხარ, ან დიდი ხნის მკვდარი ხარ უკვე, არადა, ყველაფერი გახსოვს.

As if you were not yet born, or long since dead, yet you can remember everything.

68983.

აველუმი | თავი XIV

შენგან მახსოვრობაღაა დარჩენილი.

Memory is all that’s left of you.

68984.

აველუმი | თავი XIV

უფრო სწორად, ნარბენი კაცივით გულამოვარდნილი, ავაზაკური ფაცა-ფუცით მარხავ მახსოვრობაში მთელ არყოფილ ბედნიერებას.

In fact, your heart beats like that of a man who’s been running, hurrying like a robber; you bury in your memory all the happiness that never was.

68985.

აველუმი | თავი XIV

სივრცეც გამქრალა - ყველაფრის მიმტევებელი, ყველაფრის გამნელებელი.

All-forgiving and all-soothing space has also vanished.

68986.

აველუმი | თავი XIV

სად არის ჩემი ყვავილებიო - ამაოდ დაეძებს ქალბატონი აისოდორა ქმრის მორთმეულ ყვავილებს.

"Where are my flowers?" Isadora asks, looking in vain for a bouquet her husband has brought.

68987.

აველუმი | თავი XIV

არასოდეს მოურთმევია შენთვის მამაჩემს ყვავილიო - უყვირის მოთმინებიდან გამოსული სონია და თან საყვარლის მორთმეულ ყვავილებს აწყობს ლარნაკში.

"Father never gave you flowers", shouts Sonia, losing patience as she puts in a vase the roses her lover gave her.

68988.

აველუმი | თავი XIV

კმაყოფილი ყვავილებიც, დაცქვეტილნი, ნიშნის მომგები ღიმილითა და ყვავილური ყოყლოჩინობით გადმოსცქერიან ყავლგასულ ქალს ლარნაკის სიმაღლიდან.

Smiling sarcastically, typically arrogant, the smug flowers, their petals erect, look down from the tall vase on the rejected woman.

68989.

აველუმი | თავი XIV

გრძნობათა ფერფლი შემოგვდგომია გარშემო.

We all stand in the ashes of feelings.

68990.

აველუმი | თავი XIV

სიყვარულიც გამოვიგლოვეთ და სიცოცხლეც.

We have mourned both love and life.

68991.

აველუმი | თავი XIV

ვიტანჯებით, მაგრამ ამ ტანჯვით ჩვენვე ვტკბებით გულის სიღრმეში.

We suffer, but this suffering gives joy to the depths of our hearts.

68992.

აველუმი | თავი XIV

ასეთი პოეტები გყავდეს და არ იცოდე, ესეც თავისებური უბედურებაა.

It’s a peculiar misfortune to have such poets and not to know it.

68993.

აველუმი | თავი XIV

სარკეში კი ჩემი ორეული გარინდულა, როგორც ცხედარი ვერცხლის კუბოში.

My double is transfixed in the mirror, like a corpse in its silver coffin.

68994.

აველუმი | თავი XIV

შემოდგომაა... არა, ზამთარია უკვე.

Autumn… No, it’s winter now.

68995.

აველუმი | თავი XIV

დეკემბერი იწურება.

December is coming to an end.

68996.

აველუმი | თავი XIV

ბაღში ბილიკებს მიმოჰფენია მჭკნარი ფოთოლი.

The paths in the park are covered in withered leaves.

68997.

აველუმი | თავი XIV

იმ ფოთლებში დავრბოდით მე და მელანია, მოსალოდნელი განშორების შიშით კიდევ უფრო აღგზნებულნი, კიდევ უფრო შეპყრობილნი ერთმანეთის სურვილით.

Melania and I used to run about in those leaves, even more excited by fear of a forthcoming parting than overcome by desire for each other.

68998.

აველუმი | თავი XIV

ეს იყო წინათ, დიდი ხნის წინათ.

That was earlier, long ago.

68999.

აველუმი | თავი XIV

სად? როდის? რისთვის? არ ვიცი.

Where? When? Why? I don’t know.

69000.

აველუმი | თავი XIV

იყვნენ ოდესღაც და მიეძინათ.

Once they were, and then they went to sleep.

წინა შემდეგი

ნაჩვენებია 68981 - 69000 ჩანაწერი 668048 ჩანაწერიდან

ინგლისურ ქართული

პარალელური კორპუსი

EN