პარალელური კორპუსი

მოიძებნა 668048 ჩანაწერი

ნაჩვენებია 69021 - 69040 ჩანაწერი 668048 ჩანაწერიდან

69021.

აველუმი | თავი XIV

მაგრამ ყველაზე მეტად მაინც შენს სისხლსა და ხორცს მოეწვება გული, გინდაც გააჩუქე, გინდაც გადაჩეხე.

Yet it’s your own flesh and blood that will be most let down, whether you shower them with gifts, or fling everything away.

69022.

აველუმი | თავი XIV

აკი პოეტის დაც განუწყვეტლივ კითხულობდა - გადარჩება თუ არაო - ერთსა და იმავეს იმეორებდა სულ, გალიის თუთიყუშივით.

After all, the poet’s own sister constantly asked, "Will he survive or won’t he?", repeating the same thing over and over again, like a caged parrot.

69023.

აველუმი | თავი XIV

მაგრამ თავად პოეტს არავინ ეკითხებოდა, უნდოდა თუ არა გადარჩენა.

But nobody asked the poet himself if he wanted to live or not.

69024.

აველუმი | თავი XIV

ის უეცარ სიკვდილს ელოდა.

He was expecting a quick death.

69025.

აველუმი | თავი XIV

ირგვლივ კი მწუხარება ღელავდა მშვიდად.

And grief quietly stirred all around.

69026.

აველუმი | თავი XIV

და მაინც, რანაირი მოწყენილი მივალ... ქრისტე მიხმობს ვარსკვლავიდან.

Yet, I may go about depressed… Christ is calling me from a star.

69027.

აველუმი | თავი XIV

უნდა წავიდე, უხერხულია, ვალდებული ვარ.

I have to go, it’s not convenient, I have to.

69028.

აველუმი | თავი XIV

მაგრამ მართლა მე მიხმობს?!

But is it really me he’s calling?

69029.

აველუმი | თავი XIV

იქნებ ბედნიერაში ვეშლები?

Perhaps he’s mixed me up with The Happy Man?

69030.

აველუმი | თავი XIV

რა არის, ბოლოს და ბოლოს, ცხოვრება?

What is life, after all?

69031.

აველუმი | თავი XIV

უძილო ღამე, ყრუ ფიქრები, გნებავთ, მზე და ჭუჭყი.

A sleepless night, vague thoughts, if you like, sun and dirt.

69032.

აველუმი | თავი XIV

და მაინც მიწას ვარ მიჯაჭვული.

Yet I’m chained to the earth.

69033.

აველუმი | თავი XIV

პოეტისა არ იყოს, ვნახოთ ერთი, როდემდე გასტანს ეს ტანჯვა.

As the poet says, let’s see how long this suffering can go on.

69034.

აველუმი | თავი XIV

ცხოვრება მთვარის შუქში მიძინებული სოფელია.

Life is a village asleep in the moon-light.

69035.

აველუმი | თავი XIV

ალვის ხეებს წმინდა ფოთოლი სცვივა.

Sacred leaves fall from the poplars.

69036.

აველუმი | თავი XIV

ხეებს შორის მოულოდნელად გაბრწყინდება ხოლმე ცრემლივით ჩუმი წყალი.

Between the trees water as quiet as tears unexpectedly gleams.

69037.

აველუმი | თავი XIV

სადღაც ორთქლმავალი კივის და გული ასვენია მაღალ სიჩუმეში და შენ გაგონდება შენი წარსულის მზეც და ჭუჭყიც და სიშორეზე ტირის როიალი და გული მიგაქვს ძვირფასი ცხედარივით.

Somewhere a steam locomotive shrieks and the heart rests in lofty silence, and you recall the sun and the dirt of your past, and a piano weeps in the distance, and you carry your heart like a precious corpse.

69038.

აველუმი | თავი XIV

მხოლოდ ის გაწუხებს, არ დაგივარდეს და რამე არ ეტკინოს მკვდარს.

You’re worried you might drop the corpse and hurt it somehow.

69039.

აველუმი | თავი XIV

ვიდრე ტკივილის შეგრძნება ჰქონდა, ამაზე არ გიფიქრია.

When it was still able to feel pain, you didn’t think about it.

69040.

აველუმი | თავი XIV

მაღლა ვარსკვლავები ჟივჟივებენ, დაბლა ფოთოლი ფაჩუნობს.

Stars twinkle on high, the leaves rustle below.

წინა შემდეგი

ნაჩვენებია 69021 - 69040 ჩანაწერი 668048 ჩანაწერიდან

ინგლისურ ქართული

პარალელური კორპუსი

EN