პარალელური კორპუსი

69341.

აველუმი | თავი XIV

სინამდვილეში კი მეზობელმა, თავადაც ყაჩაღმა, წამიყვანა ყაჩაღებთან.

Actually, a neighbour, himself a bandit, took me off to join the bandits.

69342.

აველუმი | თავი XIV

უფრო სწორად, ხელს გამაყოლა, უპატრონო ნივთივით.

He literally took me, like an abandoned object.

69343.

აველუმი | თავი XIV

შეიძლება, შევეცოდე, შეიძლება, შემაცდინა - ვითომ, გადასახლებული მშობლებიც უნდა დაებრუნებინა ჩემთვის, გაჩუქებული დაც და გაგიჟებული ბებიაც (მილიციას თბილისში ჰყავდა გადაგზავნილი, „ფსიქიატრიული გამოკვლევების ჩასატარებლად“).

Perhaps he was sorry for me, or he misled me into thinking he was bringing back my deported parents, the sister I’d given away and my demented grandmother (the police had sent her to Tbilisi for "psychiatric examination").

69344.

აველუმი | თავი XIV

მაგრამ, როგორც მოსალოდნელი იყო, ჩემი გადარჩენის მსურველნი თავად გახდნენ გადასარჩენნი.

But, predictably, the men who wanted to save me soon had to save themselves.

69345.

აველუმი | თავი XIV

მეთაურმა ხომ საერთოდ მოიკლა თავი, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით.

Their leader killed himself, literally.

69346.

აველუმი | თავი XIV

ჯერ საკუთარი ცხენი მოკლა - რევოლვერის ლულა ყურში ჩასჩარა და მეორე ყურიდან გაასხმევინა ტვინი - მერე კი, დედიშობილა (ტანსაცმელი „თანამებრძოლებს“ დაგვიტოვა გასაყოფად) გამოქვაბულში შევიდა და ტყვია ითხლიშა შუბლში.

First he killed his horse: he stuck a revolver barrel in its ear and sent its brains spilling out of the other ear; then, stark naked (he left his clothes for us "fellow-fighters" to share out), he went into a cave and put a bullet through his forehead.

69347.

აველუმი | თავი XIV

კაცი თავის მოსაკლავად მიდიოდა და შიშველ ფეხებს ისე გაუბედავად ადგამდა კენჭებზე, ზღვაზე პირველად ჩამოსული დამსვენებელი გეგონებოდათ.

He went in there to kill himself, walking bare-foot over the stones so tentatively that he was like a holidaymaker going into the sea for the first time.

69348.

აველუმი | თავი XIV

მოკლედ, ორ დღეში უკანვე მოვბრუნდი კუდამოძუებული.

In short, I came back two days later with my tail between my legs.

69349.

აველუმი | თავი XIV

აღარც საპატრონებელი დამხვდა რამე და აღარც გასაჩუქებელი.

I found nothing left to look after or give away.

69350.

აველუმი | თავი XIV

არა! არავითარ შემთხვევაში! მე არავინ გამიჩუქებია.

No. Not a thing! I gave nobody anything.

69351.

აველუმი | თავი XIV

მე მაშინ პატარა ვიყავი.

I was little then.

69352.

აველუმი | თავი XIV

სუსტი ვიყავი და უმწეო. და თუ მაინც დამნაშავე ვარ, მხოლოდ ესაა ჩემი დანაშაული - უმწეობა და სისუსტე.

I was weak and helpless and if I’m a criminal, then my only crime is feebleness and weakness.

69353.

აველუმი | თავი XIV

მაგრამ ბრალი ნამდვილად არ მიმიძღვის.

But I can’t be blamed.

69354.

აველუმი | თავი XIV

ბუნებაში ტყუილად არაფერი იბადება.

Nothing is born in nature without a purpose.

69355.

აველუმი | თავი XIV

ყველა რაღაცისთვისაა ჩაფიქრებული: ზოგი საკუთარი ნება-სურვილის აღსასრულებლად, ზოგი კი - ვიღაცის ნება-სურვილისა.

Everyone is devised for something: some to fulfil their own will and desire, others for someone else’s will and desire.

69356.

აველუმი | თავი XIV

მე ვიღაცის ნება-სურვილს ვასრულებდი, ოღონდ ჩემი ნება-სურვილის წინააღმდეგ - საკუთარ ბუნებას ვერ ვურიგდებოდი და მეშინოდა, განუწყვეტლივ მეშინოდა ღრმად დამარხული, საიმედოდ შენიღბული ჩემივე შეურიგებლობისა.

I have been fulfilling others’ desires and wills, against my own; I haven’t managed to accept my own nature, and I’ve been constantly afraid of my own deeply buried, well disguised intransigence.

69357.

აველუმი | თავი XIV

ახლაც ალბათ მახსოვრობა აკაკუნებს შიშის კლავიშებზე.

Even now memory bangs away on the keys of fear.

69358.

აველუმი | თავი XIV

ეს შიშის ხმაა დეკემბრის სიცივეში, ავტომატების დამცინავ ხარხარში, გარდაცვლილთა და ცოცხალთა მოჩვენებებით გაძიძგულ სიმარტოვეში.

It’s the sound of fear in the December cold, in the machine-guns’ mocking laughter, in loneliness ripped open by phantoms of the living and the dead.

69359.

აველუმი | თავი XIV

იმ შიშის ხმაა, ლამის გაჩენისთანავე რომ დაგვეუფლა, მაგრამ გვიან ვაღიარეთ.

This is the sound of a fear which gripped us almost the moment we were born, but which we recognized too late.

69360.

აველუმი | თავი XIV

უფრო სწორად, მთელი სიცოცხლე არ ვაღიარებდით, არ ვუტყდებოდით, არ ვეპუებოდით, ჩვენი ჭკუით, მაგრამ ის მაინც ჯიუტად, ვერაგულად, უჩუმრად კრისტალდებოდა ჩვენს არსებაში, ოსტეოხონდროზივით, ოღონდ სულის ოსტეოხონდროზივით.

In fact, we’ve spent our life not recognizing it, not yielding or giving in, so we thought, while it doggedly, deviously, quietly crystallised in our being, like osteochondrosis, but osteochondrosis of the soul.

ინგლისურ ქართული

პარალელური კორპუსი

EN