მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
69721.
აველუმი | თავი XIII
იმის მაგივრად, მადლობა ეთქვა, საყვედურობდა, ეკინკლავებოდა ერთადერთ ადამიანს, რომლის იმედითაც გამოქცეულიყო განსაცდელიდან, დაღუპვის წინათგრძნობიანად, და რომელიც, მიუხედავად ყველაფრისა, მზად იყო ისევ გაეწია მისთვის იმედის მაგივრობა.
Instead of thanking her, he was reproaching her, bickering with the one person who had inspired him to flee, with his premonition of doom, from his ordeals, and who was prepared despite everything to be a substitute for hope.
69722.
აველუმი | თავი XIII
ფრანსუაზა არაფერში არ იყო დამნაშავე.
Françoise had done nothing wrong.
69723.
აველუმი | თავი XIII
პირიქით, კვლავინდებურად ცდილობდა გაეგო მისთვის, დაემშვიდებინა, მოევლო და, რაც მთავარია, მიეტევებინა კიდეც.
Instead, she kept trying to understand and calm him, to look after him and, above all, forgive him, too.
69724.
აველუმი | თავი XIII
მაგრამ, ადვილი შესაძლებელია, სწორედ ეს იყო აველუმის შფოთვისა და წუხილის მიზეზიც.
But this may well have been the cause of Avelum’s anxiety and sadness.
69725.
აველუმი | თავი XIII
საცა სამართალია, თვითონ უნდა დაემშვიდებინა ფრანსუაზა (სიტყვით მაინც), მადლობა გადაეხადა, ბოდიში მოეხადა ყველაფრისთვის.
In all justice, he should have been calming Françoise (at least verbally), thanking her, saying sorry to her for everything.
69726.
აველუმი | თავი XIII
ამას ალბათ ფრანსუაზაც ელოდებოდა, სჯეროდა, როდისმე მაინც დაუფასდებოდა სიყვარულის სახელით ჩადენილი, მოთმენილი, გადატანილი.
That, probably, was what Françoise expected, believing that one day what she had done, endured and borne in the name of love would be appreciated.
69727.
აველუმი | თავი XIII
ამის რწმენა და ამის მოლოდინი გახლდათ ის ჯადო და თილისმა, აქამდე რომ აძლებინებდა საერთოდ, თუ გნებავთ, უფლებას აძლევდა, აქამდე გაემართლებინა და არათუ გაემართლებინა, ღვთის წყალობად, ზღაპრულ იშვიათობად, გამორჩეულთა ხვედრად ჩაეთვალა თავისი საკმაოდ ჩვეულებრივი, უღიმღამო, მოწყენილი და ყველა სიკეთესთან ერთად, გაუნელებელი შიშით, ელდით, სიზმრებითა და ჩვენებებით ნასაზრდოები, განშორების ტკივილითა და შეხვედრის სიხარულით გაბრიყვებული ცხოვრება.
This faith and expectation was perhaps the spell and talisman enabling her to endure: it had given her, if you like, the right still to justify, even consider as a blessing from God, as a fairytale anomaly, an élite fate, her rather ordinary, dull, depressing life, a life, apart from all the good things, imbued by constant fear, awful dreams and visions, stupefied by the pain of separations and the joy of reunions.
69728.
აველუმი | თავი XIII
ეს კი ყველაზე კარგად აველუმმა იცოდა და, სხვათა შორის, იმიტომაც იჯდა ახლა აქ, ცოდვის, დანაშაულის, თუნდაც შეცდომის მოსანანიებლად და არა ტურისტული ცნობისმოყვარეობის დასაკმაყოფილებლად, საქვეყნოდ ცნობილ სასახლეში, სადაც ჯერ კიდევ ეჩვენება ყურს სეფექალების გულამოღებული, გრძელი, წელში გამოყვანილი კაბების შარიშური, ხოლო თვალს - ოქროსფრად გაბრწყინებული მათი შიშველი მხრები, მათი მაღალი ყელ-კისერი და მათ ნაზ, დრეკად ხელებში უზარმაზარ აფრიკულ პეპლებივით აფარფატებული მარაოები.
Avelum was more aware of this than anyone: that was one reason why he was sitting here now, repenting his sins, his crimes, even his mistakes, instead of satisfying his tourist’s curiosity in a world-famous palace, where you could still hear the rustle of the court ladies’ long, tightwaisted dresses with their deep décolletage, and you could imagine their bare shoulders, shining like gold, their long necks and the quivering fans, like enormous African butterflies, in their soft, supple hands.
69729.
აველუმი | თავი XIII
მაგრამ აველუმი რასაც ამბობდა და აკეთებდა, მისდაუნებურად ამბობდა და საკუთარ თავთან შეუთანხმებლად აკეთებდა.
Whatever he said and did now, he said involuntarily and did out of character.
69730.
აველუმი | თავი XIII
უფრო მეტიც, თითქოს მისი არსება საერთოდ უიმისოდ, მის გარეშე არსებობდა და, მაინცდამაინც, მის წინააღმდეგ იყო ამხედრებული, თუკი რაღაც სხვა, იდუმალი, გარედან თავსმოხვეული ძალა არ აკეთებინებდა და არ ალაპარაკებდა იმას, რაც არავითარ შემთხვევაში არ უნდა გაეკეთებინა და არავითარ შემთხვევაში არ უნდა ეთქვა.
Worse, his essence was, it seemed, outside him, existing somewhere else, but still hostile to him, or else some other mysterious outside force was forcing him to do and say what he should never have done or said.
69731.
აველუმი | თავი XIII
რაც მთავარია (და ეს აცოფებდა ყველაზე მეტად), ახლა გაცილებით მძაფრად, გაცილებით სრულად განიცდიდა ამ თხუთმეტი თუ ოცი წლის წინათ გადატანილ შფოთსა და მღელვარებას, ტკივილსა და სიბრაზეს, რაც ფრანსუაზას „მოსკოვურ არდადეგებთან“ იყო დაკავშირებული, რაღა თქმა უნდა, ძირითადად ფრანსუაზას იქაური ნაცნობ-მეგობრებისადმი გადაულახავი უნდობლობისა და მათ ყოფა-ქცევასა თუ ადათ-წესებზე ერთხელ და სამუდამოდ შექმნილი და საკმაოდ არასახარბიელო წარმოდგენის გამო.
The main thing (and this infuriated him most) was that he now felt far more sharply and fully the anxiety and worry he had felt fifteen to twenty years ago, the pain and anger aroused by Françoise’s Moscow "holidays", basically, of course, because of the insurmountable disapproval he had felt for her friends there, and his unwavering, rather negative view of their morals and behaviour.
69732.
აველუმი | თავი XIII
სხვათა შორის, სონიას ღალატის შემდეგ უფრო ხშირად ფიქრობდა იმ ამბებზე და უფრო მეტადაც იტანჯებოდა, ვიდრე თავის დროზე.
It was after Sonia’s infidelity that he thought about this, and he suffered more often than he had at the time.
69733.
აველუმი | თავი XIII
არც ისაა გამორიცხული, სონიასგან ნაღალატევს ეჩვენებოდა უფრო დამაეჭვებლადაც და უფრო დამაკნინებლადაც იმდროინდელი ამბები.
It may be that, once betrayed by Sonia, earlier events began to seem more dubious and degrading.
69734.
აველუმი | თავი XIII
თავის დროზე სიტყვაც არ გადაუკრავს ფრანსუაზასთვის ამის შესახებ, სერიოზულად ერთი წამითაც არ დაეჭვებულა თავად.
At the time he hadn’t mentioned it to Françoise, he hadn’t been jealous for a second.
69735.
აველუმი | თავი XIII
მაგრამ ახლა, ტრიანონის სასახლის ბაღში, აყვავებული ცაცხვების დამათრობელ სურნელში, სეფექალების ლამაზი, სანდომიანი უკანალებით გაცვეთილ ქვის სკამზე - რომელზედაც, ვინ იცის, ქალბატონი პომპადურიც მართლა მჯდარა, იმისთვისაც გადაუწევინებია ვიღაცას კისერი (ალბათ თავად მეფეს) ვარსკვლავებით გადაბდღვრიალებული ცის დასანახად - ძლივს ერეოდა თავს, კბილს კბილზე აჭერდა, ცოცხლად რომ არ შეეჭამა მისი მოულოდნელი, გაუგებარი და ლამის ლანძღვა-გინებაში გადაზრდილი ქარაგმებითა და საყვედურებით გაოგნებული, შეწუხებული, დაბნეული და, რასაკვირველია, მაინც კმაყოფილი, მაინც ბედნიერი ფრანსუაზა.
But now, in the Trianon gardens, under the intoxicating scent of the flowering lime trees, on a stone bench rubbed smooth by the beautiful alluring backsides of court ladies, a bench on which, perhaps, Mme de Pompadour really had sat and someone (the king himself, obviously) had lifted her neck to show her the star-spangled sky, he could hardly contain himself, he gritted his teeth to stop himself from uttering sudden, inexplicable rebukes and reproaches, verging on curses and abuse, for fear of devouring alive Françoise who, although stunned, saddened and perturbed, was, of course still content and happy.
69736.
აველუმი | თავი XIII
საერთოდ არ გაუმართლა მოლოდინმა, ვერ მიაკვლია პარიზში იმას, რაც იქ ეგულებოდა.
Avelum was disillusioned; he couldn’t find in Paris what he had hoped for and counted on.
69737.
აველუმი | თავი XIII
ასე რომ მოხდებოდა, ჩამოსვლამდეც უგრძნობდა გული, თუნდაც იმიტომ, პირწავარდნილი უსინდისობა რომ იყო საკუთარი ტყავის გადასარჩენად ჩასვლა ხალხთან, რომლებიც მხოლოდ და მხოლოდ მისგან ელოდებოდნენ გადარჩენას, თუნდაც - ცნობასა და აღიარებას.
Even before he arrived he sensed that this would happen, if only because trying to save your skin by coming to see people who sought salvation, or merely recognition and confession from you alone, was completely unpardonable.
69738.
აველუმი | თავი XIII
ამის ბრალიც იყო ალბათ, უკვე გაქცევაზე თუ ეჭირა თვალი.
He was also guilty because he was already thinking of making a run for it.
69739.
აველუმი | თავი XIII
ჯერ წესიერად არც ჩამოსულიყო და უკვე იმაზე ფიქრობდა, როგორ ეთქვა, ნაკლებად მტკივნეული რომ ყოფილიყო ფრანსუაზასთვის მისი „აღარ შემიძლია აქ გაჩერებაო“.
He had hardly arrived when he was thinking how to say in the way least hurtful to Françoise, "I can’t stay here any longer".
69740.
აველუმი | თავი XIII
არა მარტო იმიტომ, მართლა რომ უჭირდა ლუკმის ჩაყლაპვა, არამედ რაღაცნაირად უპატრონოდ, დაუცველად, გამოქცეულად თუ გამოძევებულად რომ გრძნობდა თავს სამშვიდობოზე.
Not just because he still found swallowing food difficult, but because in this place of safety he felt somehow like an untended, unprotected refugee or deportee.
წინა შემდეგი