მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
69741.
აველუმი | თავი XIII
ასეთი უმწეო და საცოდავი (როგორადაც იმ წუთას აღიქვამდა თავს), არც ფრანსუაზას ღირსი იყო და არც უკანონო შვილისა.
In this feeble, pathetic state (as he saw himself at that moment) he was unworthy of both Françoise and his illegitimate daughter.
69742.
აველუმი | თავი XIII
თუმცა, შვილსაც მისი ნაყიდი საცურაო კოსტიუმი უფრო გაუხარდა ამჯერად, ვიდრე მისი მოულოდნელი გამოცხადება.
This time, however, the latter had more pleasure from the swimming costume he had bought than from his unexpected appearance.
69743.
აველუმი | თავი XIII
ის საბრალო გროშები, სატუსაღოდან რომ გამოიტანა, თითქმის მთლიანად ჭრელი ნაჭრის პატარა ნაკუწში გადაიხადა.
The meagre pennies he had brought from prison had gone almost entirely on a piece of brightlycoloured fabric.
69744.
აველუმი | თავი XIII
კიდევ კარგი, შეეძლო გადახდა, რადგან ცოტა რამ თუ გაახარებს ალბათ მის უკანონო შვილს მომავალშიც (ღმერთმა ქნას, ასე არ იყოს), როგორც ნაჭრის იმ პატარა ნაკუწმა გაახარა და რომელიც სასწრაფოდ ჩაიზომა იქვე, მაღაზიაში, ხოლო ჩასაზომებელ კაბინიდან გამოსულმა, გულწრფელი, გულითადი მადლობა გადაუხადა თავის უკანონო მამას, რომელსაც მეტი არაფერი გაუკეთებია მისთვის ესოდენ გასახარი, ეგზომ საჭირო და მნიშვნელოვანი.
It was good that he had managed to pay for it, for there was very little as likely to please his illegitimate daughter in the future (God grant that he was wrong) as much as this piece of cloth, which she quickly tried on in the shop and, coming out of the changing room, she thanked her illicit father sincerely and warm-heartedly: he had never done anything for her so pleasing, much-needed and significant as this.
69745.
აველუმი | თავი XIII
ამ ორი წლის წინ, მათი შეხვედრა, მხატვრულად რომ ვთქვათ, გაცილებით მრავლისმთქმელი და მრავლისაღმთქმელიც ჩანდა.
Their reunion two years previously seemed, to put it elegantly, far more propitious and auspicious.
69746.
აველუმი | თავი XIII
თუმცა, მეტნაკლებად მაინც მოახერხა ორივემ გრძნობათა დამორჩილება (შეიძლება, გენეტიკური სიმორცხვე ვერ დაძლიეს), თითქოს საერთოდ პირველად კი არ ხვდებოდნენ ერთმანეთს, არამედ მორიგი, ოღონდ, მიზეზთა სხვათა და სხვათა გამო, ზედმეტად გაჭიანურებული განშორების შემდეგ.
At least, both of them had then somehow succeeded in dominating and managing their feelings (perhaps neither could overcome their inborn shyness), as if they were meeting not for the first time, but after yet another separation, but one which had been, for various reasons, very prolonged.
69747.
აველუმი | თავი XIII
„აი, ეს არის მამაშენიო“ - თქვა ბატონმა რელუმ და აველუმს გული გაუჩერდა, ისეთი უკიდურესობამდე მისული ნდობით, სურვილით, ჟინით, სიხარულით, სიამაყით ჩაეხუტა ეს უცხო ბავშვი, რომელიც ასევე ჩაეხუტებოდა ალბათ ნებისმიერ უცხო კაცს, რომელზედაც მისიანები ეტყოდნენ, აი, ეს არის მამაშენიო.
"This is your father", said M.Relou, and Avelum’s heart nearly stopped when this unknown child clung to him with such whole-hearted trust, with desire, urgency, joy and pride, a child who clearly would not have clung to a stranger just because her relatives told her, "Look, that’s your daddy!"
69748.
აველუმი | თავი XIII
მაგრამ, ეტყობა, ასეთი რამ მხოლოდ ორი წლის წინ, მათი შეხვედრის, მათი გაცნობის, მათი გაერთიანების და, იმავე დროს, მათი ახლა უკვე სამუდამოდ გათიშვის პირველ დღეს იყო შესაძლებელი.
But, evidently, this was possible only two years ago, on the first day they met, got to know each other, were united and, at the same time, were to be separated for ever.
69749.
აველუმი | თავი XIII
პატარა გოგო ახლა ზღვის პირას დარბოდა თავის ტოლ-ამხანაგებში და ადვილი შესაძლებელია, აღარც კი ახსოვდა, არსებობდა თუ არა საერთოდ მისი უკანონო, უუფლებო და, ყველა სიკეთესთან ერთად, უფრანკებოდ დარჩენილი მამა.
Now the little girl was running about on the seashore with friends of her own age and quite probably no longer recalled the existence of her illicit, disenfranchised father, a man who, apart from all these assets, hadn’t got a franc left.
69750.
აველუმი | თავი XIII
თუ ახსოვდა, სულერთი იყო, მართლა ჩააკითხავდა მზის ამოსვლის კუნძულზე, დედასთან ერთად, თუ მის უნახავად შებრუნდებოდა თავის მარადიულ ციხეში.
If she did remember him, then she didn’t care one way or another whether he visited her with her mother on the island of the rising sun or went straight home to his eternal prison without seeing her.
69751.
აველუმი | თავი XIII
ორი წელი საერთოდ დიდი დროა ნებისმიერი მოზარდისათვის, განსაკუთრებით კი გოგოსთვის.
Two years is quite a time for any adolescent, especially a girl.
69752.
აველუმი | თავი XIII
თხუთმეტი წლის გოგო ცამეტი წლის გოგოსთან შედარებით უკვე დასრულებული ქალია - საკუთარი, განსაკუთრებული შეხედულებებით, მიზნებით, განზრახვებით ცხოვრობს და თანატოლ გოგოსთან ერთად კარავში გათეული ღამე ალბათ ყველაფერს ურჩევნია, მით უფრო - ეგრეთწოდებულ მამას, რომელიც საერთოდ ორჯერ უნახავს ცხოვრებაში და რომლისთვისაც სიტყვა არ უთქვამს ჯერ, არც ავად, არც კარგად (და ღმერთმა იცის, ეტყვის თუ არა როდისმე, ანუ, ექნებათ თუ არა როდისმე საერთო ენა იმათაც).
A fifteenyear-old girl is fully a woman compared to a thirteen-year-old — she lives according to her own particular views, goals, intentions and doubtless would rather spend a night in a tent with girls her own age than do anything else, least of all be with a so-called father whom she has seen at most twice in her life and whom she’s never had words, good or bad, with (and God knows if she ever will, or if they’ll ever have a common language).
69753.
აველუმი | თავი XIII
მისთვის, თუკი ბოლომდე გულწრფელები ვიქნებით, ბავშვობის დროინდელი, ბავშვურად გულუბრყვილო, ბებიის ან დედის გამონაგონი ზღაპრის გმირია და არა სინამდვილეში არსებული ჩვეულებრივი ადამიანი, მით უფრო, მშობელი, რომელიც სხვა მშობელივით, საზაფხულო არდადეგებს, მასთან ერთად, აუცილებლად, ზღვაზე ატარებს, ზამთრისას - მთაში, დანარჩენ დროს კი, ყოველ დილით, უთენია, ფაცაფუცით გარბის სამსახურში, ხოლო იქიდან მობრუნებული, ქანცგაწყვეტილი, სავარძელში გდია და ჯერ კიდევ კაშნემოხვეული, გაზეთებს ათვალიერებს, ვიდრე გაზის ქურაზე შემოდგმული კულინარული საოცრება - ფხვიერი წვნიანი თუ თხევადი ბიფშტექსი - გაცხელდებოდეს და თავის ბუნებრივ სახეს დაიბრუნებდეს.
For her, he is, frankly, a childhood hero, a childish fairytale invented by her grandmother or her mother, not a normal person who really exists, let alone a parent who, like other parents, will certainly spend summer holidays with her by the sea, winter holidays in the mountains, and the rest of the time will rush off early every morning to work, and come back exhausted, drop into an armchair and look at the newspapers, before taking off his scarf, while some culinary miracle — a packet soup, or a watery burger — is heated up, reconstituting its original form on the gas hob.
69754.
აველუმი | თავი XIII
მისთვის მამა ლეგენდარული, თავგამოდებული მოგზაური იყო, ძირითადად ჩრდილოეთ ყინულოვანი ოკეანის მკვლევარი, თეთრი დათვებისა და სელაპების მეგობარი და მათი მომთვინიერებელი, როგორც, ვთქვათ, ბებია უყვებოდა ხოლმე, როცა მოულოდნელად გამოღვიძებული, საწოლში წამოჯდებოდა და დაეჭვებულად გახარებული იკითხავდა: მართლა ჩამოვიდა მამაჩემიო?
Her father was for her a legendary, fanatical traveller, basically an explorer of the frozen Arctic ocean, a friend and trainer of polar bears and seals, as her grandmother, might have told her when she suddenly woke, sat up in bed and asked her with bemused joy, "Has daddy really come?"
69755.
აველუმი | თავი XIII
ხან კი იგივე მამა ხელფეხდაბორკილ, პირში ჩვარჩაჩრილ, ცვილით ყურებამოგლესილ ტუსაღად ჰყავდა წარმოდგენილი, რომელიც პარიზში ანდა მზის ამოსვლის კუნძულზე ჩაფრენას კი არა, საკნის სარკმლიდან გამოხედვასაც ვერ გაბედავდა ცუდი ძიების შიშით და ასე იქნებოდა იქამდე, ვიდრე ის წყეული ცუდი ძიები...
But sometimes she imagined this father as a shackled and gagged prisoner, his ears filled with wax, too frightened, not just to fly to Paris or the island of the rising sun, but even to look through the porthole of his cell because of the nasty men, and this might go on until these damned nasty men…
69756.
აველუმი | თავი XIII
ბოლოს და ბოლოს, დაიძინე, აღარ შემიძლია.
Go to sleep, will you, I can’t take any more.
69757.
აველუმი | თავი XIII
დედა უყვებოდა, თავადაც მოულოდნელად გამოღვიძებული, ბოლომდე გამოუფხიზლებელი და ათმაგად გაღიზიანებული ამის გამო.
Her mother might tell her after waking up suddenly, still sleepy and thus ten times more irritable.
69758.
აველუმი | თავი XIII
სხვათა შორის, აველუმის წარმოდგენებშიც შვილი ყოველთვის ცალკე იდგა, თავისთვის თამაშობდა ცხელ სილაში, მზის ამოსვლის კუნძულზე, ვიდრე ისა და ფრანსუაზა ერთად იწვნენ გავარვარებულ ლოდზე, ერთმანეთის გვერდით, ერთმანეთს ჩახლართულნი, იმ პატარა, თავისთვის მოთამაშე არსების ფესვებივით, მაგრამ თვალისთვის სამუდამოდ მოკვეთილნი მისგან გალესილი ცულის პირივით ალაპლაპებული სივრცით.
Actually, Avelum had always imagined his daughter on her own, playing in the hot sand on the island of the rising sun, while on a boilinghot rock he and Françoise lay, entwined around each other, like the roots of this little creature playing on its own, roots always cut off from his sight by the sharpened axe-blade of gleaming distance.
69759.
აველუმი | თავი XIII
მათი ნაშიერი უიმათოდ არსებობდა თითქოს, თითქოს მათი კი იყო, მაგრამ მათ არ ეკუთვნოდა.
Their offspring seemed to exist without them, as if she did not belong to them, even if she was theirs.
69760.
აველუმი | თავი XIII
კონკრეტულად კი არსებობდა, მაგრამ, იმავე დროს, ზოგადად ბავშვის, ზოგადად შვილის (სულერთია, კანონიერის თუ უკანონოსი) აბსტრაქტულ ცნებასაც წარმოადგენდა თითქოს, როგორც თავად სიყვარული, ანუ ერთადერთი ძალა, საშუალება თუ მეთოდი ბავშვის ამგვარი სახეობის შესაქმნელად, გნებავთ, მისაღებად.
She definitely existed, but at the same time she seemed to incarnate the abstract concept of a child or daughter (legitimate or not) in general, as love or the only force, means or method of creating or getting such a child.
წინა შემდეგი