მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
70081.
აველუმი | თავი XIII
მაგრამ იმან, მდინარის თოლიამ, ფრანსუაზას მორიდებული და ზრდილობიანად მოკლე ინფორმაციის შემდეგ, რომელიღაც რუსული ბროშურა რომ გამოაძვრინა საიდანღაც, ერთმანეთზე დასტა-დასტა დახვავებული ყველა ჯურის წიგნებიდან, ჟურნალ-გაზეთებიდან, რეპროდუქციებიდან პლაკატებიდან, აველუმმა მაშინვე მხარზე მოხვია ხელი ზრდილობიანად შემცბარსა თუ დარცხვენილ ფრანსუაზას და სასწრაფოდ გაარიდა იქაურობას.
And when that riverside sea-gull, after Françoise had tentatively and politely given him a short briefing, pulled out from a tottering pile of all kinds of books, magazines, newspapers, reproductions and posters a Russian pamphlet, Avelum immediately put his arm cautiously round Françoise, who was politely dismayed and ashamed, and quickly led her away.
70082.
აველუმი | თავი XIII
სენა კი დინჯად, შეუფერხებლად, დროსავით მიედინებოდა ხიდებს ქვეშ (აპოლინერისა არ იყოს) და ვერ დაეძრა, ვერ მიჰქონდა, ანდა ჭაღარა პოლიციელივით, შეგნებულოად იქცეოდა ასე, შეგნებულად არ მიჰქონდა თან ამ ვერაგულად მომნუსხავი, სახიფათო ქალაქის ძველთაძველი, მაგრამ მარადისობის წყალნაპკურები და, ბუნებრივ წარმონაქმნთა მსგავსად, შემაცბუნებელი უბრალოებითა და დამამშვიდებელი სიდიადით გამორჩეული შენობების დამტვრეული, დატალღული ანარეკლები.
Meanwhile the Seine flowed as solemnly and ineluctably as time under the bridges (just as in Apollinaire) and was unable to move and bear anything away, or like a grey-haired policeman it deliberately acted in this way, refusing to bear away this deceptively mesmerizing, dangerous city’s shattered, wave-like reflections of ancient buildings, which were suffused with the water of eternity and, like natural creations, had a distinctive, striking beauty and a calming majesty.
70083.
აველუმი | თავი XIII
მერე, ერთხელ კიდევ ვერ ისადილეს, რომელიღაც რესტორანში (პარიზში თითქოს ერთადერთი, მაგრამ უზარმაზარი რესტორანია, პატარ-პატარა ნაწილებად დაქუცმაცებული).
Then they yet again failed to dine in a certain restaurant (Paris seemed to have just one enormous restaurant, fragmented into tiny little parts).
70084.
აველუმი | თავი XIII
აველუმს ისევ გაუჭირდა უგემრიელესი ლუკმის ჩაყლაპვა და, აქ არ დავიხრჩოო, დაფეთებული გამოვარდა ქუჩაში.
Again Avelum failed to swallow a delicious morsel and, afraid of choking, rushed out in panic into the street.
70085.
აველუმი | თავი XIII
მერე ისევ შინ ისხდნენ და ისევ ფხვიერი წვნიანითა და ღვინოში ჩამბალი პურით იბრუნებდნენ გულს.
Then they stayed at home again and consoled themselves with soup from a packet and bread soaked in wine.
70086.
აველუმი | თავი XIII
მერე ისევ უყვარდათ ერთმანეთი, თითქოს პირველად თავიანთ სიცოცხლეში (ალბათ, უკანასკნელად) და დილით ისევ ერთად იდგნენ შხაპის ქვეშ.
Then they loved each other again as they had the first (and probably the last) time in their lives, and in the morning took a shower together.
70087.
აველუმი | თავი XIII
აველუმი სასიამოვნოდ გრძნობდა, როგორ გაეხახუნებოდა ხოლმე მკერდზე მისი მსხვილი, ხორკლიანი კერტები.
Avelum felt with pleasure her large, rough nipples touching his chest.
70088.
აველუმი | თავი XIII
უჩვეულოდ გახალისებულ-გამხიარულებული საკმაოდ სერიოზულად უმტკიცებდა აშხუვლებულ წყლის ნაკადში ჯერ კიდევ ზეზეურად მძინარე ფრანსუაზას, აპოლინერი აუცილებლად რუსი პოეტი იქნებოდა, საქართველოში რომ ეცხოვრაო.
Unusually light-hearted and cheerful, to the sound of flowing water, he quite seriously asserted to Françoise, who was still half asleep, that Apollinaire would inevitably have been a Russian poet if he’d lived in Georgia.
70089.
აველუმი | თავი XIII
მერე თვითმფრინავში იჯდა, აგანგაშებული, აფორიაქებული, მიწასთან გასწორებული და გაცამტვერებული ფრანსუაზას მოთმინებით, სულგრძელობით, გინდაც, სიბრიყვით.
Then he sat in the plane, upset, anxious, thoroughly depressed and shattered by Françoise’s patience, generosity and stupidity, if you like.
70090.
აველუმი | თავი XIII
სალონი ცარიელი იყო.
The cabin was empty.
70091.
აველუმი | თავი XIII
ერთნაირად თრთოდნენ ერთნაირად თეთრი (თითქმის თეთრი), ერთნაირად ცარიელი (ბედად!) სავარძლები.
The white (or almost), identically empty (fortunately!) seats all shook identically.
70092.
აველუმი | თავი XIII
ყველასთვის ლოცულობდა, იცნობდა თუ არ იცნობდა, უყვარდა თუ სძულდა, ცოცხალი იყო თუ მკვდარი.
He prayed for everyone he knew or didn’t know, loved or hated, living or dead.
70093.
აველუმი | თავი XIII
ერთნაირად მხურვალედ, ერთნაირად მონდომებული, მოწადინებული ლოცულობდა ორმოცდათექვსმეტში, შარდის სუნით აქოთებულ სადარბაზოში გარდაცვლილ ბიჭზეც და ზღვის ნაპირას მონებივრე, მამის ნაყიდ ჭრელ საცურაო კოსტიუმში „გამოპრანჭულ“ გოგოზეც, რომელსაც დობილთან ერთად კარავში ღამის გათევა ყველაფერს ერჩია, რომელიც მისგან, მისი მეშვეობით მოვლენოდა ქვეყანას, მის სისხლსა და ხორცს ატარებდა და მაინც არ ეკუთვნოდა მას.
With the same ardour, devotion and zeal he prayed for the boy that died in 1956 in an entrance way stinking of urine, and for the little girl luxuriating on the seashore, dressed "to kill" in the brightly coloured bikini her father had bought, preferring above all to spend the night in a tent with her friend, a girl who’d come into this world thanks to him, was his flesh and blood, but did not belong to him.
70094.
აველუმი | თავი XIII
ის კი მაინც ლოცულობდა, უწესოდ - პირველივე პირსმომდგარი სიტყვებით.
Still, he prayed, following no rules, saying the first words that came to his lips.
70095.
აველუმი | თავი XIII
ერთნაირად ლოცულობდა თბილისში, ცხრა აპრილს დარბეულ დემონსტრანტებზეც, რომლებსაც გერმანიაში სამკურნალოდ წასვლა მხოლოდ ოცნებაში თუ შეეძლოთ, და პარიზის ღირსშესანიშნაობათა დასათვალიერებლად მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეებიდან ჩამოსულ ტურისტებზეც, უსაქმურობისგან მოწყენილნი თუ საკუთარი უვიცობის შეგრძნებით დასერიოზულებულნი რომ დაჰყვებოდნენ უკან თავიანთ დაუღლელ გიდებს.
He prayed for the demonstrators dispersed on 9 April 1989 in Tbilisi, who could only dream of going to Germany for treatment, and for the tourists who’d come from all over the world to see the sights of Paris and, bored with idleness, or sobered by awareness of their own ignorance, followed their indefatigable guides.
70096.
აველუმი | თავი XIII
ლოცულობდა მხურვალედ.
He prayed fervently.
70097.
აველუმი | თავი XIII
მთელი არსებით დანთქმული ლოცვაში, ყველასა და ყველაფერს მოწყვეტილი, ყველა მიჯნას, ყველა ზღვარს გამცდარი, მტვრის ნამცეცივით ჩაკარგული (ლოცვიანად) უსაზღვრო, უკიდეგანო სივრცეებში და მტკივნეულად, შემაშფოთებელი ნეტარებით გრძნობდა, როგორ ეუფლებოდა, როგორ იმორჩილებდა თანდათანობით, მაინცდამაინც, აქ, მთრთოლვარე ლითონის წიაღში, ამ ღრუბლებს ზემოთ, ამ უსაზღვრო, უკიდეგანო სივრცეებში - დაჩოქების სურვილი.
His whole being absorbed by prayer, cut off from all and sundry, past all borders and boundaries, lost (with his prayers) like a speck of dust in endless, boundless space, he felt with painful, disturbing bliss a desire take hold of him and then gradually subdue him, even in the depths of this shaking piece of metal, above these clouds, in this boundless, endless space, to get down on his knees.
70098.
აველუმი | თავი XIII
მერე, რაკი დარწმუნდა, ვერაფრით ვერ მოთოკავდა ამ გათვითცნობიერებულ სურვილსა თუ გაუთვითცნობიერებელ მოთხოვნილებას, სასწრაფოდ წამოდგა და იქვე, საკუთარი სავარძლის გვერდით დაიჩოქა სავარძლებს შორის გასასვლელში დაფენილ ნოხზე.
Then, realising he could not rein in this conscious desire or unconscious need, he quickly got up and knelt down, right there, next to his seat, on the carpeted aisle between the rows of seats.
70099.
აველუმი | თავი XIII
ცალი ხელი ისევ სავარძლის სახელურისთვის ჩაეჭიდა, თითქოს ხელს თუ გაუშვებდა, მაშინვე წაიღებდა, გაიტაცებდა, უგზო-უკვლოდ გადაკარგავდა ეს უსაშველო, ეს მარადიული ჟინი თუ სურვილი გამოცარიელებულ, გამოყრუებულ სივრცეებში, თეთრი, ნამდვილად თეთრი, უკიდურესად, შემაწუხებლად, შემაშფოთებლად თეთრი, მარად ცვალებადი და მაინც მარად ერთნაირი, ერთფეროვანი ღრუბლების „გაქვავებულ“, მკვდარ, უკაცურ (ალბათ მიცვალებულთა სულებით დასახლებულ) ქალაქებში.
Still holding the armrest with one hand as if, were he to let go of the arm-rest, this irresistible, eternal urge or desire would grab him, abduct him, make him disappear without trace in empty, remote space, in "ossified" dead, uninhabited (or inhabited by the souls of the dead) white cities of truly white — extremely, disturbingly, alarmingly so —, constantly changing, yet always identical and monochrome clouds.
70100.
აველუმი | თავი XIII
თან შეუჩერებლად ლოცულობდა, განუწყვეტლივ იმეორებდა ერთსა და იმავეს, აღელვებული, აღგზნებული, დიდი სინათლისა თუ რაღაც სხვა, ზებუნებრივი ძალის სიახლოვით, მაგრამ მაინც ადამიანურად დაძაბული, ადამიანურად მიყურადებული ნებისმიერ ჩქამს; მაინც მიწიერ კანონებს, მიწიერ ჩვევებსა და წესებს დაქვემდებარებული ნებაყოფლობით.
He went on praying constantly, endlessly repeating the same thing, perturbed, agitated by the closeness of a great light or some other supernatural force; but he was still tense in a human way, listening for the slightest noise, still willingly subject to earthly laws, rules and customs.
წინა შემდეგი