მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
70321.
აველუმი | თავი XII
სრულებითაც არ ეჩოთირებოდა ძველებური სიახლოვე აწ უკვე გათხოვილი ქალიშვილის ყოფილ საყვარელთან.
She was quite happy to maintain her old intimacy with her newly married daughter’s former lover.
70322.
აველუმი | თავი XII
ძველებურად კეთილ და გამგებ მშობლად დარჩენილიყო, ოღონდ ამჯერად, წინა წლებისაგან განსხვავებით, აშკარად ბედნიერ ქალად მოჰქონდა თავი.
She was still the same old kind, understanding parent, but now, unlike previous years, she put on the act of an obviously happy woman.
70323.
აველუმი | თავი XII
ქალიშვილის ბედნიერებას იფერებდა და ყველანაირად ცდილობდა, ეს უხილავი და მოუხელთებელი გრძნობა ყველასათვის დაენახვებინა, თუ შეიძლება ასე ითქვას, საკუთარი პერსონის ყველაზე გამოსაჩენ ადგილზე გამოედგა, როგორც სპორტსმენის დედას - რომელიღაც საპატიო ტურნირში შვილის მიერ მოპოვებული ჯილდო, ოქროს მედალი თუ ვერცხლის თასი.
She aped her daughter’s happiness and did all she could to demonstrate to everyone this invisible, impalpable feeling, to pin it, one could say, on the most prominent part of her person, like a sportsman’s mother showing off a trophy — a gold medal or a silver chalice — won by her son at some prestigious competition.
70324.
აველუმი | თავი XII
იმავე დროს, თითქოს უფლებამოსილი მოზიარე კი არ იყო ამ ბედნიერებისა, არამედ ამ ბედნიერების მომპოვებელი და შვილისათვის კი არა, თავისთვის, რის გამოც, აღარაფერი ჰქონდა საერთო (შეიძლება აღარც ახსოვდა), მიტოვებული (უსაფუძვლოდ უარყოფილი) ცოლის უაღრესად პირადულ, განუყოფელ, განუზიარებელ უბედურებასთან, რითაც ასევე მოჰქონდა თავი წინა წლებში.
Yet she tried to appear not just as someone who rightfully shared good fortune, but who had found it, not so much for her daughter as for herself, so she no longer had anything in common (she may well have forgotten) with the very personal, unshared misfortune of being a rejected (baselessly rejected) wife, which was her act in previous years.
70325.
აველუმი | თავი XII
ასე რომ, ქალბატონი აისოდორა ჩვეული გულუბრყვილობით შეჰხაროდა ცხოვრებას.
So Madame Isadora enjoyed life with her usual naivety.
70326.
აველუმი | თავი XII
ისევ სიამოვნებით ყნოსავდა ნებისმიერ ხეს, ბუჩქსა თუ ბალახს და ისევ ყველაფერი ყვავილი ეგონა, რაც სუბტროპიკულ ზონაში ხარობდა.
She sniffed every tree, bush or annual with pleasure, thinking everything that grew in the subtropics was a flower.
70327.
აველუმი | თავი XII
თავისთავად ცხადია, ისევ გამოჰქონდა სასადილოდან ქაღალდის ხელსახოცში გახვეული საჭმლის ნარჩენებიც (ძირითადად სხვის მაგიდაზე მოგროვილი) და დედა ტერეზას ერთ-ერთ ქრისტესმიერ დასავით, საკუთარი ხელით აჭმევდა აქაურ უპატრონო კატებსა თუ ჭირიან ძაღლებს, რომლებიც დღეში სამჯერ, ერთსა და იმავე დროს, დაბარებულებივით იკრიბებოდნენ დასასვენებელი სახლის წინ, განაღდებული, დაუმადლებელი საჭმლის მოლოდინში.
Needless to say, like one of Mother Teresa’s nuns, she carried leftovers (usually from other people’s tables) in a paper napkin out of the dining room, to feed personally the local stray cats or distempered dogs which gathered three times a day, at the same times as if summoned, outside the rest-house, waiting for their generous, ungrudged food.
70328.
აველუმი | თავი XII
საბედნიეროდ, ძაღლის ჭირი ადამიანზე არ გადადის, თორემ აქამდე ათასჯერ მოსპობდა ძაღლის სახსენებელს მისი მეგობარი ადამიანი.
Luckily, humans can’t catch dog distemper, otherwise dog-lovers would have exterminated all dogs a thousand times over.
70329.
აველუმი | თავი XII
ისე იყვნენ გაქსუებულნი, მათზე მზრუნველი ადამიანის ხათრით ჭამდნენ თითქოს საერთოდ, რათა დანარჩენი დრო მშვიდად, არხეინად სძინებოდათ, მზის გულზე დაყრილებს, როგორც აუცილებელ და კეთილსინდისიერ მონაწილეებს ძაღლთა გაადამიანებისა თუ ადამიანთა გაძაღლების უაღრესად სერიოზული პროცესისა.
They were sated: they seemed to eat more to please their patrons, for the rest of the time they slept, peaceful and undisturbed, scattered under the sun, as if they were, of necessity, but conscientiously, taking part in a very serious process of humanising dogs or caninising human beings.
70330.
აველუმი | თავი XII
ჯერ კიდევ ამ რამდენიმე წლის წინ, ბალტიისპირეთის რომელიღაც საზღვაო კურორტზე (ალბათ დიბულტაში - ძირითადად იქ დადიან მწერალთა და ლიტერატორთა ოჯახები), სათნოებისა და გულმოწყალების დროებითი, სეზონური, აისოდორასნაირი მსახურების წყალობით, ათასობით და ათიათასობით გადამფრენი იხვი დაღუპულა ერთ ღამეში.
A few years before, at some Baltic seaside resort (probably Dubulti, where writers’ families were the main visitors), thanks to short-term, seasonal visitors’ Isadora-like indulgence and soft-heartedness, tens of thousands of migrating ducks perished in one night.
70331.
აველუმი | თავი XII
ადამიანურ სიკეთესა და ნაწყალობევ ნასუფრალს ცხოველური პუნქტუალობის გრძნობა დაუჩლუნგებია მათთვის და გაფრენის დრო გამოპარვიათ.
Because of human generosity and free leftovers from dinner, their instinctive animal sense of time was blunted and they missed their migration time.
70332.
აველუმი | თავი XII
ღამით კი, მოულოდნელ (სინამდვილეში, სწორედაც რომ მოსალოდნელ) ყინვას დაუკრავს და ერთიანად მოუშთია, გაუქვავებია მთელი მათი მოდგმა.
One night, there was an unexpected frost (actually, it should have been expected) and in one go the whole flock was wiped out, frozen stiff.
70333.
აველუმი | თავი XII
ზღვის ზედაპირი, ნაპირიდან ჰორიზონტამდე, უთავბოლოდ მოტივტივე, ფეხებგაფშეკილი და ფრთებგაფარჩხული გვამებით ყოფილა, თურმე, მოფენილი.
The sea, from the shore to the horizon, was said to be covered with countless bobbing corpses, their legs sticking out and their wings unfolded.
70334.
აველუმი | თავი XII
მაგრამ ქალბატონ აისოდორას ყოველთვის გულწრფელად უკვირდა მაინც, რატომ არ უნდა ეჭმია საბრალო ჭირიანი ძაღლისთვის ვიღაცის, თუნდაც (მით უფრო) ცნობილი ლიტერატორის საჭმლის მონარჩენი.
But Madame Isadora was always amazed if anyone told her not to feed scraps, especially famous writers’ scraps, to these poor distempered dogs.
70335.
აველუმი | თავი XII
„რომ სდომებოდა, ხომ არ დატოვებდაო“ - წარბებს ჭიმავდა ქალბატონი აისოდორა და დამცინავად, შემწყნარებლურად უღიმოდა მისი შეუვალი სიბრიყვით ერთხელ კიდეუ უშედეგოდ გაცეცხლებულსა და მოთმინებიდან გამოსულ მოპაექრეს, რომელსაც თითქოს იმ ვიღაცის, საჭმლის დამტოვებლის, ბედი აწუხებდა და არა საბრალო ცხოველებისა.
"If it was left over, then he didn’t want it", she would say with tensed eyebrows, smiling mocking reassurance to her companion, who was yet again pointlessly worked up, to the point of losing patience, by her incorrigible stupidity: she thought that he was worried by the writer’s leaving his food, not by the poor animals.
70336.
აველუმი | თავი XII
მაგრამ, ამჯერად, ქალბატონი აისოდორა გაცილებით სერიოზული პრობლემებით იყო აღგზნებულ-აფორიაქებული.
But this time Madame Isadora was agitated and disturbed by far graver problems.
70337.
აველუმი | თავი XII
უპირველეს ყოვლისა, რასაკვირველია, ძალიან განიცდიდა, მარტო რომ ჰყავდა „ბავშვები“ დატოვებული იმ „უვიტამინო ჩრდილოეთში“, როცა აქ თითქმის ტყუილუბრალოდ იხარჯებოდა ცხოველმყოფელი მზის ამოუწურავი სითბო და ენერგია.
Firstly, she was naturally very uneasy at leaving the newly-wed "children" behind in the "vitaminless north", when here the life-giving sun’s inexhaustible warmth and energy was available for free.
70338.
აველუმი | თავი XII
ყოველ დილა-საღამოს აუცილებლად უნდა შეხმიანებოდა თავისიანებს ტელეფონით და მერე აველუმსაც დაწვრილებით უყვებოდა იმათ ამბავს - რას ჭამდნენ და რას სვამდნენ, სად დადიოდნენ, ვის ხვდებოდნენ, როდის წვებოდნენ და როდის დგებოდნენ.
Every morning and evening she had to ring her daughter and son-in-law and then tell Avelum every single detail — what they were eating, what they were drinking, where they’d been, whom they met, when they went to bed and when they got up.
70339.
აველუმი | თავი XII
მაგრამ ძირითადად მაინც სიძეზე ლაპარაკობდა აველუმთან.
But her main topic with Avelum was her son-in-law.
70340.
აველუმი | თავი XII
სულ იმის ქებაში იყო.
She couldn’t stop praising him.
წინა შემდეგი