მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
70401.
აველუმი | თავი XII
თუმცა, არა! მარტო ეგნატობა არ ყოფნის ამ საქმეს.
No, actually, it’s not enough to be Ignati.
70402.
აველუმი | თავი XII
იმ შემთხვევაში ისარგებლებს ეგნატე პრივილეგიებით, სხვებზე ეშმაკი თუა და წინასწარ იცის, როდის რომელ უნიტაზში მოადინოს ტყაპანი.
Ignati can only enjoy privileges if he is more cunning than the others and has advance knowledge when something is going to be dumped and in which lavatory pan.
70403.
აველუმი | თავი XII
ამიტომ, ისევ და ისევ სამართლიანობის გულისთვის, წელს ისა და მისი ბებრუხანა წავლენ ზღვაზე და არა ისევ ქსენია ევგენიევნა.
So, again for the sake of justice, this year it is he and his old woman going to the seaside, not that Ksenia Evgenievna again.
70404.
აველუმი | თავი XII
ქსენია ევგენიევნას პირადად დიდ პატივს სცემს, როგორც ერთ-ერთ საუკეთესო რედაქტორს - მისი დამუშავებული ტექსტი შეგიძლიათ თამამად გაუშვათ ნებისმიერ სტამბაში.
Personally, he’s got a lot of respect for Ksenia, who is one of the best editors: any text she’s worked on can safely be sent to any printing press.
70405.
აველუმი | თავი XII
ეს სხვა საკითხია და არავითარი კავშირი არა აქვს ბიჭვინთის მწერალთა დასასვენებელ სახლთან, სადაც წელს, მოკვდება და აუცილებლად წავა, გინდაც ქსენია ევგენიევნამ სათითაოდ, ღერა-ღერა დაიგლიჯოს თმა, ხოლო მას და მის მეუღლეს სტუმართმოყვარე აბორიგენებმა სუფრის კოვზით ატენონ პირში აჯიკა და ძაბრით ასხან ჭაჭის არაყი.
That’s another question, it has nothing to do with the Writers’ Rest House at Pitsunda, where he’s going, even if it kills him, even if Ksenia tears all her hairs out one by one: there the hospitable aborigines will stuff his and his wife’s mouths with piquant ajika sauce by the tablespoon and pour grappa down their throats through funnels.
70406.
აველუმი | თავი XII
გთხოვთ, ოქმში შეიტანოთ ჩემი ნალაპარაკევი და ასე შემდეგ, და ასე შემდეგ...
Please minute what I’ve said, and so on, and so on…
70407.
აველუმი | თავი XII
მოკლედ, ისე არ ესიამოვნა აველუმს იმ სისხლიანი ბამბის დანახვა (რომელიც, ადვილი შესაძლებელია, მართლაც ქსენია ევგენიევნას დატოვებული ყოფილიყო), შეხსნილი ქამარი ხელახლა შეიკრა, საბანაო ტრუსებიც ისევ ჯიბეში ჩაიტენა და კაბინიდან გამოვიდა.
The sight of that bloodstained cotton wool (very likely, it was Ksenia who left it there) so sickened Avelum that he did up his belt, which he’d unbuckled, stuffed his swimming trunks into his pocket and left the hut.
70408.
აველუმი | თავი XII
სონია უკვე ზღვაში იყო.
Sonia was by now in the sea.
70409.
აველუმი | თავი XII
დილის ნამით ჯერ კიდევ სველსა და ცარიელ პლიაჟზე მარტო მისი რეზინის ფლოსტები ეყარა (როგორც მარილში გამოყვანილი და სიბრტყეზე გაჭრილი თევზის ორივე ნახევარი), მარტო მისი სარაფანი ეგდო და აველუმს, რატომღაც, ისევ შეეცოდა სონია.
On the empty beach, still wet with dew, the only discarded objects apart from her dress were her rubber flip-flops (like two flattened salted fish fillets), and Avelum, for some reason, again felt pity for her.
70410.
აველუმი | თავი XII
სონია კი ტივტივამდე მიცურებულიყო უკვე და იქიდან უქნევდა ხელს - წყალბურთელივით, ლამაზად ამოეშვირა წყლიდან გრძელი, ქათქათა მკლავი.
Meanwhile she had swum to the buoy and was waving at him — like a water-polo player, she elegantly flung her long, gleaming white arm up from the water.
70411.
აველუმი | თავი XII
აველუმი, ჩვეულებისამებრ, ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი იდგა ზღვის ნაპირას და წარბებშეჭმუხნული გაჰყურებდა ზღვას.
Avelum, as usual, stood at the edge of the water, his hands in his pockets, watching the sea with knitted eyebrows.
70412.
აველუმი | თავი XII
სახეზე ბუბუნით ეხეოდა სუსხიანი, მაგრამ უკვე სითბოგარეული ნიავი.
A breeze, stingingly cold, but with a hint of warmth, touched his face, as the sea roared.
70413.
აველუმი | თავი XII
სასულეშიც ზღვის ნიავივით უღიტინებდა ამ ჩვენებისგან აღძრული სიხარულისა თუ სინანულის გაორებული გრძნობა, თუმცა, არ იცოდა და არც ცდილობდა გაერკვია, რა უხაროდა, ან რა ენანებოდა იმ წუთას.
And, like the sea breeze, a double feeling of joy and regret, arising from what he was watching, tickled his throat, although he didn’t know or try to work out what the source of the joy and regret then was.
70414.
აველუმი | თავი XII
უბრალოდ, ზღვის ნაპირზე იდგა, ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი გაჰყურებდა ზღვას და მთელ დედამიწაზე მარტო მან იცოდა, სონია რომ იყო ზღვის უკაცურ ზედაპირზე შავად მბზინავი ერთადერთი პატარა ლაქა.
He merely stood on the shore and, his hands in his pockets, watched the sea; he was the only person on earth aware that the lonely spot shining black on the deserted surface of the sea was Sonia.
70415.
აველუმი | თავი XII
მეორე დღეს უკვე თბილისიდან დაურეკა სონიას და როცა ის დაფეთებული მოვარდა ტელეფონთან (ალბათ დედა ეგონა და, ეტყობა, ერთი სული ჰქონდა როდის შეიტყობდა მისგან ბიჭვინთის ახალ ამბებს), მშვიდად უთხრა: მართალი ხარ, კარგად მოიქეცი, რომ გათხოვდიო.
The next day he was in Tbilisi, ringing Sonia; when she rushed in panic to the phone (she probably thought it was her mother: she was desperate to hear the latest news from Pitsunda), he told her, "You’re right; you did the right thing getting married".
70416.
აველუმი | თავი XII
პარიზში, რასაკვირველია, მოსკოვიდან გაფრინდა - სატუსაღოს მთავარი და ყველაზე „იწრო“ კარიბჭის გავლით.
He flew to Paris from Moscow, through the prison’s main and "straitest" gate.
70417.
აველუმი | თავი XII
მასზე რომ ყოფილიყო დამოკიდებული, ერთი აეროპორტიდან (ვნუკოვოდან) პირდაპირ მეორე აეროპორტში (შერემეტიევოზე) წავიდოდა, მაგრამ ერთი-ორი დღე მაინც მოუწია იქ გაჩერება - საფრანგეთის საელჩოსთან იმოდენა რიგი დახვდა, გულზე შემოეყარა.
If it had been up to him, he’d have gone straight from one airport (Vnukovo) to the other (Sheremetievo), but he found he had to spend a day or two in Moscow — so long was the queue he found outside the French embassy that he felt quite ill.
70418.
აველუმი | თავი XII
ვიდრე ვიზის საქმეს მოაგვარებდა, თავისუფლად შეიძლებოდა, თვითმფრინავის ძლივს ნაშოვნი ბილეთიც დასაბრუნებელი გახდომოდა.
By the time he’d sorted out his visa, he might have had to return the air ticket he had obtained with such difficulty.
70419.
აველუმი | თავი XII
ასე რომ, ვერც ამჯერად შეიტყო, როდის შეითრია, როდის შეისრუტა, როდის შეიწოვა დიდი ქალაქის ბნელმა წიაღმა (რისიც ძალიან ეშინოდა) და როდის მინებდა თავად აქაური ცხოვრების „წყალქვეშა დინებებს“ (რაც სრულებითაც არ იყო მასზე დამოკიდებული).
So, once again, he barely noticed when the dark depths of the city (which he was very afraid of) dragged, ingested and sucked him in, and he surrendered to Moscow life’s "submarine currents" (which were utterly outside his control).
70420.
აველუმი | თავი XII
საელჩოდან მობრუნებულს, ისეთი „ანტრიკოტი“ აჭამეს, ძაღლს არ ეჭმეოდა და ისიც იძულებული შეიქნა, ისევ სასმელს მისძალებოდა.
When he got back from the embassy, he was served a chop that even a dog wouldn’t have eaten, and he was forced to resort to drinking.
წინა შემდეგი