მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
70581.
აველუმი | თავი XII
„იმიტომ რომ, ასეა საჭიროო“ - მაშინვე იმართლა თავი ვიღაცის წინაშე.
"Because it’s necessary", he immediately justified himself, as if to somebody.
70582.
აველუმი | თავი XII
„მე მიზანს ვემსახურებოდი და არა სურვილსო“ - დაამატა მღელვარე სიდინჯით, თითქოს საბოლოო სიტყვას ამბობდა სასამართლოზე.
“I’ve been serving an aim, not desire", he added with anxious gravity, as if he was having the final word at his trial.
70583.
აველუმი | თავი XII
ვინც სურვილს აჰყვა, ჩამოვარდა კიდეც, საკუთარი სისხლით გადაწითლებულ ლოდებზე გდია, დაჩეხილ-დაჩეჩქვილი.
Whoever submits to desire, will fall and will sprawl, smashed to pieces, on rocks, turned red by his blood.
70584.
აველუმი | თავი XII
მათ შორის მისი შვილიცაა, უფრო ზუსტად, შვილები - კანონიერიცა და უკანონოც - ერთი თავისუფლების უფსკრულებში გადაჩეხა თავისი გულის ქარაფიდან, როგორც... როგორც დედალუსმა გადაჩეხა დისწული ათენის აკროპოლიდან უკვდავებაში.
That included his child (children in fact, legitimate and illegitimate): one daughter he flung from the heights of his heart into the abyss of freedom, as… as Daedalus threw his nephew from the Athens Acropolis into immortality.
70585.
აველუმი | თავი XII
მეორეს კი გაფრენის ჟინი გაუღვივა გაუთავებელი ქადაგებებით, როგორც მელანია ამბობს ხოლმე, არც მთლად უსამართლოდ.
In the other daughter he awoke, with his constant preaching, which Melania tended to say, was not wholly baseless, a desire to fly.
70586.
აველუმი | თავი XII
ლაპარაკ-ლაპარაკით შეაბა ხელოვნური ფრთები ჯერ კიდევ სუსტ მკლავებზე და, რა თქმა უნდა, ისიც გაფრინდებოდა.
All his talk stuck artificial wings to a daughter whose shoulders were not yet strong enough, and, of course, she tried to fly.
70587.
აველუმი | თავი XII
ტანკზე შეხტომა იგივე გაფრენაა, ხოლო ერთხელ უკვე გადაგდებული დროშა იგივე ხელოვნური ფრთაა, რომელიც, თავისთავად ცხადია, დიდხანს ვერ გაგაჩერებს ჰაერში.
Leaping onto a tank is the same as flying, and dropping the flag is the same as the artificial wings which couldn’t, of course, keep you air-borne for long.
70588.
აველუმი | თავი XII
„დამნაშავე ვარ, ვაღიარებ, ვინანიებ“ - როგორც იქნა, მოათავა თავისი მღელვარე მონოლოგი გუნებაში და თამამად, გარკვეული ინტერესითაც მოათვალიერა სალონი.
"It’s my fault, I admit it, I repent", Avelum finally ended his turbulent inner monologue and boldly, even with some interest, looked around the cabin.
70589.
აველუმი | თავი XII
მგზავრთა უმრავლესობას ეძინა, ანდა, მისი არ იყოს, თავს იმძინარებდა.
Most of the passengers were asleep or, like him, were pretending to sleep.
70590.
აველუმი | თავი XII
ყველანი საკუთარ ფიქრებსა და შიშებში იყვნენ ჩამყუდროვებულნი და ესეც ესიამოვნა, ესიამოვნა თანამგზავრთა უყურადღებობა და გულგრილობა.
They were all wrapped up in their own thoughts and fears; he was pleased by his fellow-travellers’ lack of attention and indifference.
70591.
აველუმი | თავი XII
რაც უფრო შეუმჩნეველი დარჩებოდა მათთვის, მით უკეთესი.
The less noticeable he was to them, the better.
70592.
აველუმი | თავი XII
მისი ერთადერთი მიზანი ფრანსუაზასთან შეხვედრა იყო და ყველაფერი უნდა ეღონა, ყველაფერი უნდა აეტანა ფრანსუაზამდე მისაღწევად.
His only purpose was to meet Françoise; he had to cope with everything, endure everything in order to reach her.
70593.
აველუმი | თავი XII
უპირველეს ყოვლისა, სიმშვიდე უნდა შეენარჩუნებინა ბოლომდე და აღარ აჰყოლოდა ვერაგ, დაუნდობელ ფიქრებს, სალაპარაკოდ რომ იწვევდნენ წარამარა და ჯიბეებივით აჩხრეკინებდნენ მოურჩენელ, დაწყლულებულ ჭრილობებს.
Above all, he had to stay calm to the end and not let himself have treacherous, negative thoughts which led him to say stupid things, or to rake about in unhealed, festering wounds as if they were pockets.
70594.
აველუმი | თავი XII
მის გასწვრივ, მოპირდაპირე ილუმინატორთან, ვიღაც ქალი იჯდა, ფეხი ფეხზე გადაედო, მუხლზე ტყავის საქაღალდე გაეშალა და გამალებული წერდა რაღაცას.
In his row, opposite the lighted sign, a woman was writing something: her legs were crossed and she had a leather folder on her knees.
70595.
აველუმი | თავი XII
უცებ შეცბა კიდეც, იმდენად ეცნაურა იმ ქალის აზიური ყვრიმალები და ირიბად გაჭრილი თვალები, მაგრამ ერთბაშად ვერ გაიხსენა, საიდან შეიძლებოდა სცნობოდა ის ქალი საერთოდ.
Avelum was taken aback: the woman’s Asiatic cheekbones and slanting eyes seemed familiar, but he couldn’t recall straight away where he could have met her.
70596.
აველუმი | თავი XII
ახლა ამან შეაწუხა და - ძალიან კარგად ვარო - თქვა ხმამაღლა, უფრო ღრმად რომ არ ჩაფლულიყო ამ ახალ საგონებელში, და ხაზგასმული გულისხმიერებით გააყოლა თვალი სტიუარდესას ჯიშიან ფეხებს, რომლებიც უპირველეს ყოვლისა, მიწის არსებობას ადასტურებდნენ აქ, ღრუბლებს ზემოთ, სულეთში, საკუთარი ძრავების ყრუ გუგუნს მიყურადებულ თვითმფრინავში.
Now she worried him and he spoke loudly, "I’m feeling very well", so as not to sink deeper into new thoughts, and with obvious interest inspected the cabin attendant’s well-bred legs, which proved above all the existence of the earth up here in the clouds, in Elysium, in a plane eavesdropping on the muffled roar of its own engines.
70597.
აველუმი | თავი XI
აველუმის აზრით, არათუ თვითონ - მელანია, ფრანსუაზა, სონიაანად - არამედ ყველაფერი იღუპებოდა, ყველანი დასაღუპად იყვნენ განწირულნი.
In Avelum's opinion, not just he (and Melania, Françoise and Sonia) but everything about them was doomed to perish.
70598.
აველუმი | თავი XI
ვეღარაფერი გადაარჩენდათ (მით უფრო - აველუმი), რადგან ესეც მხოლოდ მარტო მან (აველუმმა) იცოდა, ყოველ შემთხვევაში, მხოლოდ მარტო თვითონ გრძნობდა ამ საერთო საფრთხეს.
Nothing (least of all Avelum) could save them, for only he, Avelum, knew, or at least sensed the common peril.
70599.
აველუმი | თავი XI
თავისთავად ცხადია, საკუთარ პირის ღრუში, კბილებს შორის, ენის წვერით მოსინჯული ღრიჭო გაცილებით დიდი გვეჩვენება, ვიდრე სინამდვილეშია, მაგრამ თუნდაც მარტო ჩვენ ვიცოდეთ ამის შესახებ, აშკარად არსებობს და, ადვილი შესაძლებელია, კიდევ უფრო გაიზარდოს.
A crevice that we feel between our teeth with the tip of our tongue naturally seems far larger than it really is; but even if we alone know about it, it clearly exists and can easily get bigger.
70600.
აველუმი | თავი XI
უფრო ნათლად რომ ვთქვათ, მთელი თავისი სიცოცხლის მანძილზე განუწყვეტლივ გრძნობდა იმას, რაც თვალისთვის არ ჩანდა, მაგრამ, მისი გულის გასახეთქად, დღითიდღე კიდევ უფრო იზრდებოდა და კიდევ უფრო გარდუვალი ხდებოდა.
In fact, all his life he had constantly felt what the eye couldn’t see, but what, to his distress, was getting bigger and more inevitable with every day.
წინა შემდეგი