მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
73141.
აველუმი | თავი VI
ისინი კი მაინც ერთმანეთს დაეძებენ ცხადშიც და ძილშიც.
But the two of them still seek each other whether awake or asleep.
73142.
აველუმი | თავი VI
ცდილობენ მიიმხრონ, მოისყიდონ ნებისმიერი ვიგინდარა, ვისაც მათი დასმენა შეუძლია, ძალუძს თუნდაც უმნიშვნელო ზიანი მიაყენოს მათ „სიმშვიდეს“, მათ „ბედნიერებას“, ვთქვათ, სასტუმროდან გამოასახლებინოს ისინი, რესტორანში არ შეაშვებინოს, მილიცია მიუგზავნოს დაქირავებულ ბინაზე და სხვა ათასი სიმდაბლე და სისაძაგლე ჩაიდინოს თავისი მარად გაუხარელი, მარად დაჩაგრული, მარად ღატაკი სულის საამებლად.
They try to ingratiate themselves, to curry favour with any scoundrel who might report them, might have the power to cause even trivial damage to their "peace", their "happiness", say, by having them thrown out of a hotel, banned from a restaurant, or by sending the police to an apartment they’ve rented, or doing a thousand other vile and loathsome things to cheer up their eternally joyless, sullen and impoverished souls.
73143.
აველუმი | თავი VI
ისინი კი ჯიუტად მიცურავენ დინების საწინააღმდეგოდ, ისევ ახალ გზებს ეძებენ შესახვედრად, მეთვალყურეთა, დამსმენთა, შურიანთა გასაცურებლად და კიდევ ერთი, თუნდაც წამიერი „სამოთხის“ შესაქმნელად ჯოჯოხეთის კუთვნილ ტერიტორიაზე.
They persist in swimming against the current, looking for new ways to meet, to give the slip to those watching, monitoring and envying them, to create one more ephemeral "paradise" on hell’s territory.
73144.
აველუმი | თავი VI
ტელეფონზე საუბრისას მხოლოდ გამოგონილი სახელებით მიმართავენ ერთმანეთს.
When they phone each other they use only invented names.
73145.
აველუმი | თავი VI
ხალხში თუ არიან, სიტყვა არ დასცდებათ უბატონოდ და უბოდიშოდ, მაგრამ როგორც კი მარტო დაიგულებენ თავს ოთხ კედელს შორის, კვლავ უმიზეზოდ, სხვებზე გაბრაზებულნი უღრენენ, ებრძვიან, გლეჯენ და ჭამენ ერთმანეთს.
If they’re in public they always say "please" and "sorry", but the moment they think they’re alone within four walls, they snarl at each other with pointless anger, they fight, they tear at each other.
73146.
აველუმი | თავი VI
ყველაფერზე ეჭვიანობენ, ყველაფერი აწუხებთ, ყველაფრის ეშინიათ.
Everything makes them suspicious, worried, afraid.
73147.
აველუმი | თავი VI
ერთსა და იმავეს, ან ერთნაირად საზარელ სიზმრებს ხედავენ და მოყოლისაც რცხვენიათ, იმდენად დამცირებულნი, უუფლებონი, უმწეონი გამოიყურებიან საკუთარ სიზმრებში.
They have the same equally terrifying dreams and are ashamed to talk about them, so humiliated, weakened and vulnerable do they seem to themselves in their dreams.
73148.
აველუმი | თავი VI
აველუმი ხომ სულ ბრალდებულია ვითომ, სულ სასამართლოში ზის, ბრალდებულის სკამზე, და სულ საბოლოო სიტყვის უფლებას მოითხოვს უშედეგოდ, თუმცა, არც იცის რა უნდა თქვას, თუკი დათანხმდებიან, თუკი სიტყვას მისცემენ.
Avelum keeps finding himself accused of something, in court, in the dock, constantly asking in vain to be allowed the last word, apparently not knowing what to say, even if they agree to let him speak.
73149.
აველუმი | თავი VI
სრულებითაც არ არის მზად საამისოდ და ეს უარესად ტანჯავს, აწამებს, აგანგაშებს კიდეც.
He’s completely unprepared for it and this worries, torments and alarms him all the more.
73150.
აველუმი | თავი VI
ვითომ არ იცის, სად არის, სად ცხოვრობს, რას აბრალებენ და რას მოითხოვენ მისგან.
He seems not to know where he is, where he lives, what he’s accused of and what is demanded of him.
73151.
აველუმი | თავი VI
„არ ვიციო“ - ამბობს ხმაათრთოლებული.
"I don’t know", he says in a trembling voice.
73152.
აველუმი | თავი VI
დამუწუკებულ ცხვირს ითვალიერებს ჯიბის სარკეში.
Looking in a pocket mirror at the pimples on his nose.
73153.
აველუმი | თავი VI
ღიმილშეკავებული პროკურორი ქაღალდებში იქექება.
The prosecutor, trying not to smile, rummages in his papers.
73154.
აველუმი | თავი VI
დარბაზი ჩვეულებისამებრ ცარიელია.
As usual, the courtroom is empty.
73155.
აველუმი | თავი VI
„არ ვიცი“ - უფრო მტკიცედ იმეორებს აველუმი.
"I don’t know", Avelum repeats more firmly.
73156.
აველუმი | თავი VI
მაგრამ იმ ქვეყანაში, სადაც პირველი პოეტიცა და რიგითი სალდაფონიც ერთნაირად აზროვნებს, თავისუფლება არქიტექტურული ზედმეტობაა მხოლოდ და ისიც გარედან მაყურებლისთვისაა განკუთვნილი.
But in a land where the leading poet and any old martinet have the same opinions, freedom is just a superfluous architectural detail, visible only from outside.
73157.
აველუმი | თავი VI
შეგნებულად მოკლა, წინასწარი განზრახვით, ოღონდ, არ იცის ვინ არის, რა ჰქვია, როგორ გამოიყურება და საერთოდ რა ესაქმება მასთან, რატომ უნდა მოეკლა მაინცდამაინც მას.
He had deliberately murdered someone, but didn’t know who, or the victim’s name, what he looked like or what linked them, why he had killed him.
73158.
აველუმი | თავი VI
კიდევ უარესი - არ უნდა დანაშაულის აღიარება, არ უნდა ამ მკვლელობის გამომჟღავნება, მით უფრო დასიზმრებული, მოლანდებული, გაუთავებელი სასამართლოს წინაშე.
Worse still, he doesn’t want to confess to a crime, he doesn’t want to reveal this murder, especially when he has dreamt it, hallucinated it, in a trial that never ends.
73159.
აველუმი | თავი VI
კი არ ეშინია, რცხვენია.
He’s not afraid: he’s ashamed.
73160.
აველუმი | თავი VI
თითქოს კი არ დასჯიან, დასცინებენ.
As if he’ll be mocked, not punished.
წინა შემდეგი