მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
75021.
აველუმი | თავი II
მალე ჩემს უკან უბილეთო ხალხი შეჯგუფდა და გასასვლელი ჩაიხერგა.
Soon a number of people with no tickets piled up behind me and blocked the exit.
75022.
აველუმი | თავი II
კირა ყველას ერთნაირად ანიშნებდა ხელით, არ გაჩერებულიყვნენ ბილეთისთვის. ერთი-ორჯერ დაიძახა კიდეც: დღეს უბილეთოდაა მგზავრობაო.
Kira gestured to all of them not to hang about just to buy a ticket. She even called out a couple of time, "Free travel today."
75023.
აველუმი | თავი II
ზოგი იცინოდა, ზოგი ბრაზობდა - ჩვეულებისამებრ, ვერ ხვდებოდნენ, ვერ ერკვეოდნენ ადამიანურ გრძნობებსა და განცდებში - ჩვენ კი, მოწაფე და მასწავლებელი, ერთმანეთს შევცქეროდით და უაზროდ ვიღიმებოდით.
Some laughed, some got angry — as usual, they couldn’t make any sense of human emotions and feelings, whereas we, pupil and teacher, looked at each other and smiled blankly.
75024.
აველუმი | თავი II
ამ ოცდახუთი წლის განმავლობაში ბევრჯერ წარმომიდგენია კირასთან შეხვედრა (რასაკვირველია, ასევე მოულოდნელი), სათქმელიც თითქოს ბევრი მქონდა.
During those twenty-five years I had often imagined meeting Kira (just as unexpectedly, of course), as though I had a lot to talk about.
75025.
აველუმი | თავი II
ბევრი რამის გამოკითხვას ვაპირებდი ფიქრში - თუნდაც მისი გოგო-ბიჭის შესახებ - მაგრამ მართლა რომ შევხვდი, ერთბაშად ისე გამომიცარიელდა თავი, წესიერად ისიც ვერ ვკითხე, როგორ ხარ, როგორ ცხოვრობ-მეთქი.
I did intend to ask her a lot of questions, if only about her children, but when we actually met, my head suddenly emptied, I couldn’t even ask properly how she was, what her life was like.
75026.
აველუმი | თავი II
„გახსოვსო“ - იცინოდა კირა - „გახსოვსო“.
"You remember," Kira laughed. "You remember."
75027.
აველუმი | თავი II
„როგორ არ მახსოვს-მეთქი“ - ვიცინოდი მეც, ვიდრე ჩემი ჩასვლის დრო მოვიდოდა.
"How could I not remember?" I laughed too, until it was my stop.
75028.
აველუმი | თავი II
სინამდვილეში, გაცილებით ადრე ჩავედი, ვიდრე ვაპირებდი, რადგან მაინც გამიჭირდა მარად მოძრავი, მარად ცვალებადი, მაგრამ მაინც ერთნაირად მიუხვედრელი, ერთნაირად მოუთმენარი ხალხის ნაკადთან ჭიდაობა და გაცლა ვამჯობინე.
In fact, I got off much earlier than I meant to, because I was troubled by the constantly moving, constantly changing, but still constantly slow-witted, constantly impatient struggle with the flood of people, and I preferred to get out.
75029.
აველუმი | თავი II
ოღონდ იქამდე, რაც ჯიბეში ფული მედო (მაინცდამაინც, ბევრი არაფერი, თუმცა, უკვე პოეტობიდან პროზაიკოსობაზე ვიყავი გადასული), ჩანთაში ჩავუკუჭე კირას.
But before I did, I took all the money that was in my pocket (it wasn’t that much, although I had by now deserted poetry for prose) and shoved it in Kira’s bag.
75030.
აველუმი | თავი II
არ ვიცი, როგორ მოახერხა, როგორ მომწვდა გაოფლილი სხეულების ჭეჭყვასა და ძიძგილში, რამდენჯერმე მაკოცა ხელზე, მორწმუნის მღელვარებითა და მგზნებარებით. თან უკან მომყვებოდა და მომძახოდა: ფულისთვის კი არა, ხსოვნისთვისო.
I don’t know how she managed to reach me through the crush and jostling of sweaty bodies, but she kissed my hand repeatedly with a believer’s fervour and ardour. She saw me off and called out to me, about remembering, not about giving money.
75031.
აველუმი | თავი II
ასე მომაცილა კარამდე, თითქოს ისევ იმის სტუმარი ვიყავი, ის კი ჩემი მასპინძელი.
She saw me off to the door, as if I was one of her visitors again and she was my hostess.
75032.
აველუმი | თავი II
როცა დაძრული ტრამვაიდან როგორც იქნა ჩავხტი, ლამის მთელი ტანით გადმოეკიდა კიბეზე და ალბათ სხვა რომ ვერაფერი მოიფიქრა უკეთესი, გრძნობების დასაოკებელი და მადლიერების გამოსახატავი, ბილეთების რულონი მოიგლიჯა კისრიდან და მესროლა.
When I managed to jump off the moving tram, she let almost her entire body hang from the steps, and this was probably the best way she could devise to unburden her feelings and express her gratitude, she tore the roll of tickets from her neck and threw it to me.
75033.
აველუმი | თავი II
უფრო სწორად, მე კი არ მესროლა, ცაში აისროლა.
Not at me, actually, but into the air.
75034.
აველუმი | თავი II
რულონიც მაშინვენ გაიშალა საზეიმო სერპანტინივით, ირიბად წამოვიდა, ტრამვაის ქარს აყოლილი, გაიწელა მთელი ქუჩის სიგრძეზე, შემოეხვია ხეებს, ლამპიონებს, გამვლელებს, სხვა ტრამვაებს, ავტობუსებს, ტროლეიბუსებს, მსუბუქსა თუ სატვირთო მანქანებს, სკოლიდან მომავალ ბავშვებს, ჟივილ-ხივილით რომ გლეჯდნენ ვარდისფერი ქაღალდის ლენტს და მერე ყველა თავის ნაგლეჯს მიათრთოლ-მიაკანკალებდა მზით გაბრჭყვიალებულ ჰაერში, ურჩხულის ცოცხალ წიწილასავით.
And the roll immediately unfurled like a festival dragon, fell, borne by the wake of the tram, stretched out the length of the street, wrapped itself around trees, lamp posts, pedestrians, other trams, buses, trolleybuses, cars and lorries, children coming out of school, who shrieked and squealed as they tore the ribbon of pink paper and then shook each piece of paper, like a living dragon chick, in the brilliantly sunlit air.
75035.
აველუმი | თავი II
კირას ტრამვაი კი მიქროდა და, უზარმაზარი მაშხალის მსგავსად, ბღუჯა-ბღუჯა გვაყრიდა სახეში ათასფერ ნაპერწკლებს.
Kira’s tram sped off and, like a monstrous flaming torch, threw cluster after cluster of multi-coloured sparks in our faces.
75036.
აველუმი | თავი II
ხოლო ნაპერწკლების ყოველი მორიგი ბღუჯა ერთდროულად ირეკლებოდა ბავშვების თვალებშიც, ვიტრინებშიც, სარკმლებშიც, ტრამვაების, ავტობუსების, ტროლეიბუსებისა და მანქანების საქარე შუშებშიც.
Each successive burst of sparks was simultaneously reflected in the children’s eyes, as in a shop window, as well as in windows and in the windscreens of the trams, buses, trolleybuses and cars.
75037.
აველუმი | თავი II
გეგონებოდათ, მთელი ქალაქი ვარდისფერი ქაღალდის ლენტით შეუკრავთ, კარგ მაღაზიაში ნაყიდი საჩუქარივითო.
You’d have thought that the whole town was wrapped in pink paper ribbon, like a present bought in a good shop.
75038.
აველუმი | თავი II
მაგრამ, პირველად იყო მელანია! მელანია იყო ყოველთვის და იქნება, ვიდრე აველუმი იარსებებს ამ ქვეყანაზე.
But the first one was Melania! It was always Melania and always will be, as long as Avelum exists on earth.
75039.
აველუმი | თავი II
შეიცნო აველუმმა მელანია და შვა მელანიამ ეკა, იგივე ეკატერინე, იგივე კატო - ეკაეკატერინეკატო - როგორც აველუმი ეძახის ხუმრობით.
Avelum knew Melania and Melania gave birth to — Eka, known as Ekaterine, or Kato, Ekaekaterinekato, as Avelum jokingly calls her.
75040.
აველუმი | თავი II
სინამდვილეში კი ასე ცდილობს ოდესღაც, გაჩუქებული დის აჩრდილის გამოხმობას არარაობის წყვდიადიდან, სადაც ის, გაჩუქებული, ნებსით თუ უნებლიეთ, აველუმის წყალობითაც აღმოჩნდა, თუნდაც აველუმის უასაკობისა და უმწეობის გამო და მოუნანიებელ ცოდვად, მოურჩენელ ჭრილობად დარჩა მისთვის ბოლომდე.
But in reality he is trying to summon up the shade of his sister from the darkness of nonentity, into which she had been given away, with or without her consent, thanks to Avelum: even if his immaturity and weakness were mitigating factors, this never ceased to be for him an unatoned sin, an unhealed wound.
წინა შემდეგი