მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
75121.
აველუმი | თავი II
შეუძლია გაიგოს და დააფასოს, არ დაივიწყოს მაინც ის, ვინც ღირსი გახადა, განაცდევინა და აგემა, რასაც ვერასოდეს იგემებდა უიმისოდ, გინდაც ათი ძაღლური სიცოცხლე ეცხოვრა, მით უფრო მოსკოვისნაირად უჟმურ ქალაქში.
She could understand and appreciate, and not forget a person who gave her a sense of worth, experience and a taste for what she would never have tasted without him, even if she’d lived ten dog lives, especially in a city as grim as Moscow.
75122.
აველუმი | თავი II
„ისეთი ამინდია, სარკმელში გახედვაც არ მინდაო“ - ჩიოდა თან.
"The weather’s so awful I won’t even look out of the window," she complained.
75123.
აველუმი | თავი II
ბევრი რომ არ გავაგრძელოთ, სონიას ნალაპარაკევიდან გამომდინარე, არც აველუმზე გულკეთილი ბრიყვი არსებობდა ამ ქვეყანაზე და არც დანიასნაირი მადლიერი, გამგები და ერთგული ძაღლი.
To cut a long story short, what Sonia implied was that there was no bigger well-meaning fool on earth than Avelum and no more grateful, sensible and loyal dog than Dania.
75124.
აველუმი | თავი II
მოკლედ, ათას სისულელეზე ილაპარაკა ერთად, ერთდროულად, ერთბაშად, ხოლო, მთავარი არც თვითონ თქვა და არც აველუმს ათქმევინა.
In short, she talked of a thousand silly things all in one outburst, and she didn’t say the important thing or let Avelum say it, either.
75125.
აველუმი | თავი II
აველუმმა სიტყვა ვერ ჩაურთო საერთოდ. იდგა და უსმენდა.
Avelum couldn’t get a word in edgeways. He stood there and listened.
75126.
აველუმი | თავი II
კაბინის კარზე უკვე რამდენჯერმე მოუკაკუნეს მოუთმენლობისგან გაოფლილი თხუთმეტკაპიკიანით.
People tapped on the door to the telephone booth with a fifteen-kopeck coin, sweaty with impatience.
75127.
აველუმი | თავი II
კაბინაში ცხელოდა და არ ვიცი სიცხისგან, თუ გადატანილი მღელვარებისგან, აველუმს სული ეხუთებოდა.
It was getting hot in the booth and I don’t know whether it was the heat or the emotions Avelum was enduring, but he was fighting for his breath.
75128.
აველუმი | თავი II
ნერწყვის ჩაყლაპვა უჭირდა.
He was having trouble swallowing his saliva.
75129.
აველუმი | თავი II
გამწარებულმა, ფეხიც დაჰკრა კაბინის იატაკს, მაგრამ იატაკი, ეტყობა, დამპალი იყო და ჩატყდა.
He angrily stamped on the booth floor, but the floor was rotten, it seemed, and broke.
75130.
აველუმი | თავი II
ისეთი მტვერი ავარდა, უარესად ჩაიხუთა იქაურობა.
So much dust was released that breathing became even harder.
75131.
აველუმი | თავი II
ის კი მაინც იდგა და უსმენდა.
But he went on standing there listening.
75132.
აველუმი | თავი II
ხან ერთ ყურზე მიიჭერდა ყურმილს, ხან მეორეზე.
He put the receiver to one ear, then to the other.
75133.
აველუმი | თავი II
ხან ერთ ფეხს მოინაცვლებდა, ხან მეორეს.
He switched his weight from one leg to another.
75134.
აველუმი | თავი II
ცოცხლად იხარშებოდა კაბინის მტვრიან ოხშივარში, აქ მანამდე შემოსულთა დანატოვარ სუნში, მათი დაძაბული, გაღიზიანებული სხეულებიდან ოფლთან ერთად გამოჟონილ საიდუმლოებებში, ტკივილებში, სნეულებებში, მიზნებში, განზრახვებში, იმედებში, ოცნებებში - რასაც ვერ ამბობდნენ, ანდა არ ამბობდნენ შეგნებულად, მიზეზთა სხვათა და სხვათა გამო.
He let himself be boiled alive in the booth’s hot vapours, in the smells left behind by those who had come in before him, in the secrets, the pains, diseases, aims, plans, hopes, dreams that had oozed out in the sweat of their tense, irritated bodies, as they failed, or refused to speak out, for a variety of pretexts.
75135.
აველუმი | თავი II
ბოლოს ვეღარ მოითმინა და იყვირა: მაინც როდემდე ვიყოთ ასე, სტუდენტებივით, ტელეფონზე ჩამოკიდებულებიო.
Finally, he could stand it no more and he yelled out, "How long do we have to be like students, hanging on the phone?"
75136.
აველუმი | თავი II
თან ხველისგან იხრჩობოდა, თან გამწარებული ბღუჯავდა ყურმილს.
He was choking on a coughing fit at the same time clutching the receiver furiously.
75137.
აველუმი | თავი II
მისდა გასაოცრად, ტელეფონის რიგში გაგონილი ფრაზა გაახსენდა უცებ.
To astound her, he suddenly remembered a phrase he had thought of when he was queuing for the phone.
75138.
აველუმი | თავი II
თვითონვე გაუკვირდა, ისე გააცეცხლა, ისე გააღიზიანა ახლა, ასე დაგვიანებით, იმ ფრაზაში დაგუბულმა უაზრობამ და ყველაფრის გადამლეკავმა უშუალობამ.
He himself was amazed how much the senselessness and overwhelming spontaneity that had accumulated in this phrase fired her up and irritated her.
75139.
აველუმი | თავი II
„დედა ხარ, დედა? სადაა ფული?“ - სონიას კი ტირილი აუვარდა ისევ.
"Is that you, mother? Mother? Where’s the money?" As of old, a torrent of weeping from Sonia was the response.
75140.
აველუმი | თავი II
თან ცრემლს ყლაპავდა, თან ცხვირს აქსუტუნებდა, თან ლაპარაკობდა: ერთხელ გადავწყვიტე რაღაც დამოუკიდებლად, ჩემს ჭკუაზე, და იმასაც მიშლიო.
She was swallowing her tears, snuffling her runny nose and yet kept talking: "The one time I decide something on my own, using my own wits, you stop me doing that, too".
წინა შემდეგი