მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
75601.
აველუმი | თავი I
ვინ იცის, რად გარდაიქმნა, ვისი სახე მიიღო გარემოებისდა შესაფერისად.
Who knows what he has been turned into, what form he has taken to adapt to the outside world?
75602.
აველუმი | თავი I
და მაინც, როცა ქვეყანა იღუპება, უბრალოდ არ შეიძლება, იყო სოფელში და სოფლისთვის არ ზრუნავდე, ანუ, გულს მაინც არ გიკლავდეს თუნდაც კიბეებზე ჩამომსხდარი გაფიცულების ბრაზიანი გამოხედვა, სიქაგაცლილი დემონსტრანტების ღვარძლიანი შეძახილები თუ მზესუმზირის ჩენჩოში კოჭებამდე ჩამდგარი მომიტინგეების უტეხი მოთმინება.
Even so, when the country is going to die, it’s simply impossible to be in the world and not care about it, or not to be devastated by the angry expressions on the faces of strikers sitting on the stairs, by the spiteful shouts of exhausted demonstrators or the inexhaustible patience of people at political rallies, standing ankle-deep in sunflower husks.
75603.
აველუმი | თავი I
მითუმეტეს არ შეიძლება, სოფელში იყო და თავზარს არ გცემდეს, საყოველთაო უბედურების მაუწყებელ ნიშნად არ აღიქვამდე ორი დედაბრის გაუთავებელ ცეკვას, შენი მოპირდაპირე სახლის მეხუთე სართულის აივანზე, მთელი ქალაქის დასანახად, საქალაქო ტრანსპორტის თითქმის ყველა სახეობის ერთობლივ ღრჭიალსა და ღმუილში.
It’s even harder to be in the world and not to be horrified, not to perceive as a herald of universal calamity the interminable dance of two old women on the fifth-floor balcony opposite your house, in view of the entire city, in the middle of the roar and screeching of almost every kind of city transport.
75604.
აველუმი | თავი I
საკმარისია, მხარზე დროშაგადებულმა თუნდაც ერთმა კაცმა ჩაიაროს ქუჩაში, რაც არც ისე იშვიათად ხდება ამ ბოლო დროს, ანდა, საკმარისია, წამით შეფერხდეს მოძრაობა, ანდა, რაიმე სხვა მიზეზის გამო შეჯგუფდეს, შეყოვნდეს გამვლელთა ნაწილი მაინც, ისინიც მაშინვე აივანზე გამოცვივდებიან და ცეკვავენ.
It is enough for just one man to pass down the street with a flag draped over his shoulder, something that has been happening quite often recently, or it’s enough for the traffic to be held up for a moment or for just a number of passers-by to be crowded together or delayed for some other reason, and they instantly rush out onto the balcony and dance.
75605.
აველუმი | თავი I
უფრო სწორად, კი არ ცეკვავენ, ადგილზე ტრიალებენ, ვითომ ვცეკვავთო.
In fact, they don’t so much dance as spin on their axis, pretending to dance.
75606.
აველუმი | თავი I
შიგადაშიგ გაუბედავად ბუქნავენ კიდეც და ჭრელ ჭინჭებს იქნევენ თავს ზემოთ (აივანზე გასვლისთანავე რომ ამოაფრიალებენ ხოლმე ბამბაზიის ხალათის ჯიბეებიდან).
From time to time they even make a half-hearted attempt at Cossack-style dancing and wave bright rags over their heads (as they come out onto the balcony they unfurl these rags from the pockets of their flannelette house-coats).
75607.
აველუმი | თავი I
ასე გრძელდება იქამდე, სანამ ვიღაც უხილავი, თუკი მართლა არსებობს ასეთი ვინმე (ყოველ შემთხვევაში, მე სხვა არავინ შემიმჩნევია იმ აივანზე), არ მოუხმობთ ოთახიდან.
And this goes on until some invisible person, assuming he or she actually exists, (in any case, I’ve never seen anyone else on that balcony) calls them back into the room.
75608.
აველუმი | თავი I
მაგრამ სხვა აბრიყვებთ, თუ თავად იბრიყვებენ თავს, ერთი ცხადია - თავიანთი ბებრული ჭკუით, ასე უწყობენ ისინი ფეხს დაუნდობელი დროის დინებას.
But something else makes them act the fool, or they fool themselves, it is clear that they do it with their old women’s minds, they attune their feet to the flow of the ruthless times
75609.
აველუმი | თავი I
ასე უცხადებენ თავიანთ თანამოქალაქეებს თანადგომას, ვითომ, ჩვენც ჩვენებურად ვიბრძვით იმპერიის დასამხობად და ჩვენც ჩვენებურად ვზეიმობთ იმპერიაზე მოსალოდნელ გამარჯვებასო.
They declare solidarity with their fellow-citizens as if to say, "We too are fighting in our own way to overthrow the Empire and we too are celebrating imminent victory over the Empire."
75610.
აველუმი | თავი I
ორივე ერთნაირად ტანმორჩილია. დებივით გვანან ერთმანეთს (შეიძლება დებიც არიან).
Both of them are short. They seem like sisters (perhaps they are).
75611.
აველუმი | თავი I
თმაც ორივეს ერთნაირად მოდაზე აქვს შეჭრილი (ერთმანეთს შეჭრეს ალბათ, სიცილ-ფხუკუნით).
They both have the same hair-style (they probably had their hair cut together, laughing and sniggering).
75612.
აველუმი | თავი I
ტანთ ყვავილიანი ბამბაზიის ერთნაირი ხალათები აცვიათ, ფეხებიც ერთნაირ საშინაო ფლოსტებში წაუყვიათ და ცეკვავენ, ბზრიალებენ, ბუქნაობენ მთელი ქალაქის დასანახად.
They both wear the same flower-patterned flannelette housecoats and both poke their feet into the same slippers when they dance, twirl and squat for the whole town to see.
75613.
აველუმი | თავი I
ხანდახან ისე გამებერება ხოლმე გული მათი საცოდაობით, აღარ ვიცი როგორ მოვიქცე - ზურგი შევაქციო სარკმელს, სანამ ცეკვას მოათავებენ, თუ ავუვარდე და ვკითხო, რა გაცეკვებთ, რა გეზეიმებათ-მეთქი.
Sometimes I am so overcome by embarrassment at the pathetic sight that I no longer know how to deal with it: should I turn my back on the window until they have finished dancing, or should I confront them and ask why they’re dancing, what they’ve got to celebrate?
75614.
აველუმი | თავი I
მართალია, პარიზში, პომპიდუს ცენტრის წინ, საკმაოდ ბინძურ მოედანზე, გამალებული ითვლის ელექტროსაათი ოცდამეერთე საუკუნემდე დარჩენილ წამებს, მაგრამ ჯერ საკითხავია, დადგება თუ არა საერთოდ ოცდამეერთე საუკუნე.
True, on a rather dirty square in front of the Pompidou centre in Paris, an electronic clock is urgently counting down the seconds left until the twenty-first century, but it’s still open to question whether there will be a twenty-first century.
75615.
აველუმი | თავი I
ადვილი შესაძლებელია, კაცობრიობის უკანასკნელ წამებს ითვლიდეს ფრანგული ელექტროსაათი, მაგრამ რაკი, ჯერჯერობით, მაინც ადამიანები ვართ, თუნდაც გადაგვარების გზაზე დამდგარნი.
It’s very possible that the French electronic clock is counting down humanity’s last moments, but because for the time being we are still human, albeit on the verge of degeneration.
75616.
აველუმი | თავი I
უიმედობა არ შეგვშვენის - ხეირს არ დაგვაყრის - მით უფრო, რომ ბუნების ამოუწურავი სიკეთისა და ქიმიის ასევე ამოუწურავი სივერაგის გამო, ჯერ ისევ გრძელდება ცხოვრება.
Despair is hardly becoming — it will do us no good — especially as nature’s inexhaustible goodness and chemistry’s equally inexhaustible perfidy keeps life going.
75617.
აველუმი | თავი I
ისევ ამოდის მიწიდან ბალახი, ისევ დაფარფატებს ყვავილს პეპელა, ისევ აბამს თავის ქსელს ჯიუტი, შეუპოვარი არაქნე, ისევ ბრაზიანად დასტრიალებენ კრაზანები ადამიანის ხელშენავლებ ნივთებს, ისევ ვარდება მათლაფაში ბუზი, ღამღამობით ისევ წივის ყურთან კოღო, ისევ დასდევს ძაღლი კატას, კატა - თაგვს და, რაც დიდად გასახარია, ჯერჯერობით, არავის უკვირს ეს ამბავი.
The grass sprouting from the earth, the butterflies flitting among the flowers, the stubborn, fearless spider weaving its web, the wasps angrily buzzing round whatever human beings have touched, the flies falling into the soup tureen, the mosquitoes whining at night around your ears, dogs chasing cats, cats chasing mice and, a cause for great joy, so far nobody is astounded by all this.
75618.
აველუმი | თავი I
არავის უკვირს (ღმერთმა იცის, მერამდენე) გაზაფხული რომ მოგვდგომია კარს.
Nobody is amazed (God knows how many times it’s happened) by the onset of spring.
75619.
აველუმი | თავი I
ღმერთმა იცისმეთქი, რადგან არავინ არ ვიცით, როდის დავიწყეთ საერთოდ ცხოვრება, ანუ, რამდენი მილიონი წამის წინ მოვკალით აბელი.
God knows, I say, because none of us knows, when we began living or how many million seconds ago we killed Abel.
75620.
აველუმი | თავი I
ასე რომ, განსაკუთრებული სიფრთხილე მართებს ყველას, ვინც აბელად გაუჩენია ღმერთს. განსაკუთრებულად გაზაფხულზე. გაზაფხული ყველაზე დაუნდობელი დროა.
Thus anyone whom God has created as an Abel ought to be especially careful. Especially in spring. Spring is the most treacherous season.
წინა შემდეგი