მოიძებნა 668048 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
75641.
აველუმი | თავი I
თუმცა, კაცი ვერ იტყვის დაბეჯითებით, თვითონ სენის ბრალია ეს, თუ იმათი, ვინც ამ სენისგან ხალხის განკურნებას ცდილობს. ასეთთა რიცხვი კი მეტისმეტად იზრდება ჟამიანობის დროს.
But nobody can say for sure who is to blame: the disease, or those who try cure people of it, and the number of the latter increases wildly during any epidemic of the plague.
75642.
აველუმი | თავი I
ნასწავლ მკურნალთა გარდა, წამლობას ქალებიც მიჰყოფენ ხოლმე ხელს, თუმცა ექიმობა თავის დღეში არ უსწავლიათ (ჩვენ კი გვგონია, მარტო ჩვენს დროს არიან ასეთი ენერგიული, პრაქტიკული და, რაც მთავარია, ყველაფერში ცხვირის ჩამყოფი ქალები!).
Apart from the learned doctors, wise women offer their services, even though they’ve never studied medicine (it seems to us that such energetic, practical women, sticking their noses into everything, are unique to our times).
75643.
აველუმი | თავი I
მაგრამ თავიანთი უვიცობის გამო, სენის გაჩენის მიზეზისთვის ვერ მიუგნიათ და მაშასადამე, ვერც უებარი წამალი უხმარიათ.
Because of their ignorance they have never got at the reason the disease has appeared and, therefore, have never used any effective medicine.
75644.
აველუმი | თავი I
მაგრამ ჭირი ფეხდაფეხ მოსდევს ადამიანს საუკუნიდან საუკუნეში, ერთი ეპოქიდან მეორეში.
But the Plague hounds mankind from century to century, from one epoch to another.
75645.
აველუმი | თავი I
ადამიანი, რაც თავი ახსოვს, სულ ჭირს გაურბის და სიჩქარეში იმასაც კარგავს, რაც, თუნდაც, გაჩენისთვის ეკუთვნის. სიჩქარე ურევს თავგზას, სიჩქარე აბნევს და აცდუნებს...
Man, for as long as he can remember, has been fleeing the Plague and in his haste he loses his birthright: haste confuses him, bewilders him and lead him astray…
75646.
აველუმი | თავი I
ჩვენ კი მაინც მომავალს ვესაუბრებით, რაც, ცოტა არ იყოს, თავხედობაა ჩვენი მხრიდან, თუნდაც იმ უბრალო მიზეზის გამო, საერთოდ სათუო რომ გავხადეთ მომავალი.
We, however, are talking to the future, which is, in a way, arrogance on our part, if only for the simple reason that it is very doubtful that we could ever change the future.
75647.
აველუმი | თავი I
ჯერ კიდევ საკითხავია, მოევლინები თუ არა ქვეყანას ჩემო მოცლილო მკითხველო, ბეღურასავით რომ მობუზულხარ სადღაც, უსაშველოდ შორს, გაურკვევლობის საშოში.
It’s just as unlikely, my idle reader, that you, perched like a sparrow somewhere hopelessly far off, in the womb of obscurity, will visit this world.
75648.
აველუმი | თავი I
შენს წინაშეც დამნაშავენი ვართ ყველანი, გუშინდელნიც და დღევანდელნიც; ასე უთავბოლოდ რომ ვიცხოვრეთ, შენც იმიტომ აღმოჩნდი ბეღურასავით უსახლკარო, უწინაპრო, უძირფესვო; იმიტომ გახდა სათუო საერთოდ შენი დაბადება.
Yesterday’s or today’s people, we are all guilty in your eyes for having lived so pointlessly, which is why you will have turned out to be as homeless, orphaned and rootless as a sparrow, why even your being born is a matter for doubt.
75649.
აველუმი | თავი I
უთავბოლოდ კი არ ვიცხოვრეთ, საერთოდ არ იყო ჩვენს დროს ცხოვრება - არც კედელს აქეთ, არც კედელს იქით. ანდა, ცხოვრება ცალკე იყო, ადამიანი - ცალკე.
It’s not so much that we have led a pointless life, we just haven’t had a life in our times — either inside or outside the walls. You could say that life was one thing, and human beings another.
75650.
აველუმი | თავი I
ხოლო, ცალკედარჩენილებში, ჩვენ კიდევ უფრო მეტად ვიყავით გარიყულები, როგორც გეოგრაფიულად მცირე და ისტორიულად უუფლებო ქვეყნის შვილები.
In fact, left to our own devices, we’ve been even more abandoned like inhabitants of a Geographically small and historically powerless country.
75651.
აველუმი | თავი I
ჩვენი მადანი სხვის მიწაში იდო, ჩვენი ფული - სხვის ჯიბეში, ჩვენი კვერცხი - სხვის ბუდეში. ჩვენ კი მიწას ვამძიმებდით მხოლოდ.
Our minerals were in someone else’s earth, our money - in someone else’s pocket, our eggs in someone else’s nest.We were just a burden to the earth.
75652.
აველუმი | თავი I
თავი ახლაც სავსე მაქვს არარსებული ცხოვრების მოგონებებით - შიგნიდან მანგრევენ, მშლიან...
My head is now full of memories of a non-existent life: they destroy my inner self, they incapacitate me…
75653.
აველუმი | თავი I
ბლაგვი, ჭიანი კბილებით მილოღნიან სასიცოცხლო ორგანოებს, მაგრამ რაკი სუსტი ვარ და პატარა, უნდა გავუძლო, მოვითმინო, სანამ თანდათანობით მეც მოგონებად ვიქცეოდე ვიღაცისთვის, დავუშვათ, შენთვის, და იქნებ მაშინ დავწყნარდე ცოტა (გავთავისუფლდე სიცოცხლისგან, რომელსაც შენ მოგართმევ ძღვნად უუდიდესი სიამოვნებით) და ახლა მე უნდა ვჯიჯგნო შენი ღვიძლი თუ თირკმელი.
Life gnaws at my organs with its blunt, rotten teeth, but because I am weak and small, I have to cope, to bear it patiently until I too eventually become a memory for someone, for you, perhaps, and then I might be able to find a bit of peace (I shall be freed of a life which I have the greatest pleasure in offering to you as a gift) and now I might tear into your liver or kidneys.
75654.
აველუმი | თავი I
დაღამებას ისე ველოდები, როგორც სიკვდილმისჯილი - გათენებას.
As a man sentenced to death waits for dawn, I wait for night to fall.
75655.
აველუმი | თავი I
მაგრამ რაც სიკვდილმისჯილმა ერთხელ უნდა გადაიტანოს, მე ყოველ ღამე უსასრულოდ, გაუთავებლად ვიტან.
But what the condemned man has to endure just once, I have to endure every night without end.
75656.
აველუმი | თავი I
დაღამდება თუ არა, უდაბნოს ცხელი ქარივით შემაფრინდება ყელ-კისერზე გადატანილი ცხოვრება, ამაგანგაშებს ჩადენილი თუ ჩაუდენელი შეცდომების ღიად დარჩენილ თვალებში ასისინებული წყვდიადი.
The moment night falls, what I have endured in life clutches at my throat like a hot desert wind, a hissing, pitch-dark torrent of mistakes of commission or omission invades my eyes, which stay wide open.
75657.
აველუმი | თავი I
თან ვიხრჩობი, თან რაღაცის მოლოდინი მაქვს სულ, რასაკვირველია, უარესის, საზარლის, რასაც აუცილებლად უნდა მოვესწრო და თუ არ ვიხრჩობი, მხოლოდ ამიტომ არ ვიხრჩობი.
I drown in that torrent, at the same time, of course, I fully expect something even worse, something horrible which I have to go through and if I don’t drown, the only reason seems to be that.
75658.
აველუმი | თავი I
თითქოს, ჰა და ჰა, კარი უნდა შემომიმტვრიონ, შემომიცვივდნენ, ნაცნობ-მეგობრები, ნათესავები, მტრები და მოყვრები, მკვდრები და ცოცხლები, ვისაც, ნებსით თუ უნებლიეთ, შეგნებულად თუ შეუგნებლად, რაღაცაში შევეცილე ამ ქვეყანაზე, რაღაც დავაკელი ჩემი არსებობით, ვთქვათ, საცხოვრებელი ფართობი, ჟანგბადი, წყალი, პური, წამალი, ჰონორარი...
Any moment my door is to be smashed down and I shall be rushed at by friends, relatives, those that hate me and those that love me, the dead and the living, anyone whom I have ever quarrelled with, wilfully or not, deliberately or not, whom my existence has deprived of something, say, living space, oxygen, water, bread, medicine, royalties…
75659.
აველუმი | თავი I
არ ვიცი, როგორ დავიცვა თავი (თავის მართლებაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია), რაც მთავარია, როგორ გადავარჩინო ჩემიანები, რომლებიც მხოლოდ და მხოლოდ ჩემი მიზეზით მოევლინენ ქვეყანას და რომლებსაც ჩემი იმედით, მშვიდად სძინავთ თავიანთ საწოლებში, სანამ მე ვიწვი და ვიხრჩობი.
I don’t know how to defend myself (let alone justifying myself ), above all, how to rescue those close to me, who have appeared on earth only because of me, and who sleep peacefully in their beds because they rely on me, while I burn and drown.
75660.
აველუმი | თავი I
მათ არც იციან, რა საფრთხე ელით, რას იმსახურებენ მოყვასისგან, თუნდაც მხოლოდ გაჩენის გამო.
They don’t know what danger awaits them, what they have merited from their dearest, if only by being born.
წინა შემდეგი