მოიძებნა 668068 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
16901.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
მესამე და რიგით, უკანასკნელი – „კარგი” ანუ სავარაუდოდ, – „მშვენიერი” კი, თითქოს, ასევე პოეტიკურ–ესთეტიკური ხასიათისაა, მაგრამ ამ შემთხვევაში გაუგებარია, თუ როგორ აჯამებს „კარგი” ანუ პოეტიკურ–ესთეტიკური ტერმინი მეტწილად ეთიკურ–ფილოსოფიური მიმართულებით წარმართულ მსჯელობას.
The third, and last in order - "the excellence" (lit.: "good"), i.e. presumably "beauty" seems to be of poetic and aesthetic character too, but in this case it is hard to understand how "good", i.e. a poetic and aesthetic term sums up a reasoning mainly followed in an ethical and philosophical line.
16902.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ამდენად, ისმის კითხვა: მე–12 სტროფის ფარგლებში მიმდინარე მსჯელობის, ფაქტობრივად, ორგანზომილებიანობის გათვალისწინებით „კარგიც” ორგვარი მნიშვნელობის მქონე ანუ, თუ ასე შეიძლება ითქვას, ამბივალენტური ტერმინი ხომ არ არის?
Hence, bearing in mind, in fact, the two-dimensional nature of the reasoning within the stanza 19 / 12, the question arises whether "good" too is a term of dual meaning, or if one may put it so, an ambivalent term.
16903.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ვფიქრობ რომ, სწორედ ამ კითხვაზე პასუხის გაცემის შემდეგ ანუ „კარგი”–ს მნიშვნელობის სრულად გააზრებით გახდება ნათელი, თუ რა თვალსაზრისის შემცველია რუსთველისეული დებულება „შაირობა ... შაირია ამად კარგი”.
I think that after we have an answer to this question, i.e. after full comprehension of the word "good" , we shall gain an insight into the point of view found in Ristaveli’s poetic thesis, that "shairoba ... shairi (i.e. poetry) is therefore good".
16904.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ჩემი აზრით, ამ შემაჯამებელი დებულებით რუსთველი გააცხადებს საკუთარ, ორიგინალურ თვალსაზრისს, რომლის თანახმადაც, პოეზია მიჩნეულია სიკეთედ.
In my view, by this summarizing thesis Rustaveli proclaims his own original standpoint according to which poetry is considered to be goodness, i.e. kindness.
16905.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
მე–12 სტროფის მე–4 სტრიქონის ბოლო, სარითმო სიტყვად გამოყენებული „კარგის” „სიკეთედ” ინტერპრეტირების შესაძლებლობაზე რუსთველოლოგიურ ნაშრომებში ყურადღება გამახვილებული არ ყოფილა.
In Rustaveli studies attention has not been focused on the possibility of interpreting the "good" of the last rhyming word of line 4 of quatrain 19 / 12 as "goodness".
16906.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ვეფხისტყაოსნის სიმფონიაში „კარგის” გამოყენების შემთხვევებზე დაკვირვებიდან ირკვევა, რომ თავისი ძირითადი მნიშვნელობის – საკუთრივ „კარგის” გარდა განსახილველი სიტყვა ცალკეულ სტროფებში გამოიყენება, როგორც ფილოსოფიურ–ეთიკური შინაარსის შემცველი ტერმინი „სიკეთე”, რაც დიონისე არეოპაგელთან დაკავშირებულ სტროფში ყველაზე უფრო ნათლად ჩანს.
Observation of the cases of the use of "good" in the Concordance to the MPS has shown that, apart from its principal meaning – that of "good", the word under discussion in some stanzas is used as a term of philosophical and ethical meaning – "goodness", i.e. "kindness". However, this is most obvious in the quatrain related to Dionysius the Areopagite.
16907.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
„კარგად ვერას ვერ მოავლენს კაცი აგრე გულფიცხელი”, – ერთი შეხედვით, განსახილველი კონტექსტისეული „კარგად” არის ზმნიზედა.
"A man so furious of heart can do nought well", i.e.: "such a hasty man [like you] will not be able to do anything well", - at first sight, it seems that, according to the context under discussion, the word is an adverb and means "well".
16908.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
მაგრამ ამავე დროს ისიც ნათელია, რომ „კარგად” აქ გამოყენებულია არა თავისი ძირითადი მნიშვნელობით, როგორც საზოგადოდ „კარგი” / „კარგად“ ანუ „არა ცუდი” / „არა ცუდად“, არამედ უფრო ვიწრო მნიშვნელობით, კერძოდ, როგორც „სასიკეთო”: გულფიცხელი კაცი სასიკეთოს ვერაფერს მოიმოქმედებს.
However, it is clear at the same time that in this line the word "well" is used not in its principal meaning, as "good" - "well", i.e. "not bad" – "not badly", but in the narrow sense, in particular - as "beneficial": such a hasty man will not be able to do anything beneficial.
16909.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ზედსართავი სახელის – „კარგის” აბსტრაქტულ არსებით სახელად – „სიკეთედ” გააზრების შესაძლებლობა, ვფიქრობ რომ, კიდევ უფრო ნათლად ჩანს 183–ე სტროფის მე–4 სტრიქონში: „ავსა კარგად ვერვინ შესცვლის, თავსა ახლად ვერვინ იშობს”.
In my view, the possibility of interpreting the adjective "good" as the abstract noun "goodness" is more obvious in line 4 of stanza 184 / 183: "No man can turn evil to good; none can be born again of himself” (i.e.: "nobody can substitute evil with good (i. e. with goodness), nobody can bring himself into the world anew".
16910.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ამ კონტექსტში უკვე აშკარაა, რომ „კარგად” არის არა ზმნიზედა, არამედ ვითარებითი ბრუნვის მქონე არსებითი სახელი და შესაბამისად, ნიშნავს „სიკარგედ”–ს ანუ „სიკეთედ”–ს: ავს კარგად ანუ კარგით, ე.ი. სიკეთით ვერვინ შეცვლის.
The context under discussion causes no doubt that is not the adverb "well", but noun in the so-called adverbial case, with the meaning of "with goodness": nobody can substitute evil well i.e. with good or with goodness.
16911.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
მაგრამ ვეფხისტყაოსანში „კარგის” „სიკეთის” მნიშვნელობით გამოყენების ფაქტი ყველაზე ნათლად იკვეთება დიონისე არეოპაგელთან დაკავშირებულ სტროფში:
However, the fact of using "good" in the meaning of “goodness”, i.e. "kindness" / is most obvious in the stanza related to Dionysius the Areopagite:
16912.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ის გარემოება, რომ ზემომოტანილ სტროფში „კარგსა” ნიშნავს „სიკეთეს”, ეჭვს არ იწვევს.
That in the above quatrain "good" means "goodness" causes no doubt.
16913.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ამასთანავე ისიც სრულიად ნათელია, რომ პოემის ამ ადგილას სიკეთის მნიშვნელობით კარგი გამოიყენება არა როგორც მხოლოდ აბსტრაქტული არსებითი სახელი, არამედ – როგორც ფილოსოფიური ცნება–ტერმინი.
It is clear at the same time that in this passage of the poem "good" is used in the meaning of "goodness" not only as an abstract noun but as a philosophical term as well.
16914.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ამდენად, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ, 1486–ე სტროფის მსგავსად, მე–12 სტროფიც თეორიული ხასიათის მსჯელობის შემცველია, ვფიქრობ, უდაოა, რომ რუსთველის დასკვნითი დებულება – „შაირია ამად კარგი”, იმგვარად უნდა იქნეს განმარტებული, რომ, ვეფხისტყაოსნის ავტორის თანახმად, პოეზია არის სიკეთე.
Thus, bearing in mind that similarly to the quatrain 1468 / 1486, the quatrain 19 / 12 also contains a discourse of theoretical character, I think that Rustaveli’s concluding thesis - "shairi is therefore good" should be interpreted as – "poetry is, therefore, goodness" (i.e.: "kindness" ).
16915.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
რუსთველის პოეტიკურ–ესთეტიკური თვალსაზრისის ინოვაციური ხასიათის გათვალისწინებით, ანტიკური ეპოქის შესაბამის ტრადიციულ კონცეფციებთან მისი მიმართების საკითხის გასარკვევად წარმართული მსჯელობა, ჩემი აზრით, მიზნად უნდა ისახავდეს არა საკუთრივ შაირობის თეორიის სავარაუდო წყაროების მიგნებას, არამედ – თავისი ორიგინალური თვალსაზრისის დასაბუთების პროცესში ვეფხისტყაოსნის ავტორის მიერ გამოყენებული მტკიცებულებითი ლოგიკის, თუ ასე შეიძლება ითქვას, მეთოდოლოგიური წყაროების გამოვლენას.
Taking into account the innovative character of Rustaveli’s poetic and aesthetic concept, the discourse carried on towards determining its relation to relevant traditional conceptions of the classical period should, in my opinion, be directed not towards tracing the conjectural sources of Rustaveli’s poetic theory itself but to bringing to light, if one may put it so, the methodological sources of the deductive logic used by the author of the MPS while arguing his original standpoint.
16916.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
რატომ სწორედ ანტიკური ეპოქის?
Why precisely of the classical period?
16917.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
იმიტომ, რომ გვიანი შუასაუკუნეების ანუ წინარერენესანსული ეპოქის ქრისტიანულ საქართველოში, ისევე როგორც ბიზანტიასა და დასავლეთ ევროპაში, მიმდინარეობდა ანტიკური ტრადიციის ყოველმხრივი შესწავლა–გადააზრების ინტენსიური პროცესი, რომელმაც საქართველოსა და ბიზანტიისაგან განსხვავებით გეოპოლიტიკურ კატასტროფას გადარჩენილი დასავლეთი ევროპა, როგორც ცნობილია, ორიოდე საუკუნის შემდეგ რენესანსამდე მიიყვანა.
Because, in Christian Georgia of the late Middle Ages or the pre-Renaissance period, similarly to Byzantium and Western Europe, an intensive process was under way towards all-out study and re-interpretation of the classical tradition, which took, as is known, Western Europe, that unlike Georgia and Byzantium had escaped a geopolitical catastrophe, to the Renaissance some two centuries later.
16918.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ისევე როგორც სხვა მრავალი თვალსაზრისით, ანტიკური ტრადიციის საფუძვლიანი ცოდნისა და მისი თანმიმდევრულად გათვალისწინების მხრივაც, შუა საუკუნეებისა და რენესანსის ეპოქათა მიჯნაზე მოღვაწე რუსთველი, დანტესთან ერთად, თავისი ეპოქის ყველაზე უფრო გამორჩეული შემოქმედი და მოაზროვნეა.
As well as from many other standpoints, from the point of view of the extensive knowledge of the classical tradition and consistent considering of it, Rustaveli, along with Dante, was the most distinct poet and thinker of his age, i.e. of the turn of the Middle Ages and the Renaissance.
16919.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
მაგრამ შაირობის თეორიის ფარგლებში ვეფხისტყაოსნის ავტორის მიერ გამოყენებული მტკიცებულებითი ლოგიკის მეთოდოლოგიური წყაროების მისაგნებად, ბუნებრივია, თავდაპირველად საჭიროა, რომ გამოვლინდნენ ის არგუმენტები და ამდენად, საკუთრივ მტკიცებულებითი ლოგიკა, რომლებზე დაყრდნობითაც რუსთველის მიერ პოეზია გამოცხადებულია სიკეთედ.
But in order to trace the methodological sources of the deductive logic, used by the author of the MPS within his poetic theory, naturally, first the arguments must be brought to light, and hence the deductive logic itself, on the basis of which Rustaveli declares poetry to be goodness.
16920.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
როგორც თავიდანვე აღვნიშნე, რუსთველისეულ შემაჯამებელ დებულებას – „შაირია ამად კარგი” წინ უძღვის, ჩემი აზრით, ორი ერთმანეთისაგან განსხვავებული, კერძოდ, ეთიკურ–ფილოსოფიური და პოეტიკურ–ესთეტიკური მიმართულებით წარმართული მსჯელობა.
As I noted at the beginning, in my view, Rustaveli argues his summing up statement - "poetry is therefore goodness" by means of two differing from each other reasonings, namely ethical and philosophical, on the one hand, and poetic and aesthetic, on the other.
წინა შემდეგი