მოიძებნა 668068 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
16921.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
პირველი მათგანი ვრცელია, ხუთარგუმენტიანი, მეორე კი, – შედარებით, მოკლე, ორარგუმენტიანი.
The former is extended - with five arguments, the latter - relatively briefer, of two arguments.
16922.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ორი ურთიერთგანსხვავებული ხასიათის მქონე მსჯელობის შემცველი მე-12 სტროფის ერთი საერთო დასკვნით – პოეზიის რუსთველური დეფინიციით შეჯამება, ვფიქრობ, შესაძლებელი ხდება იმ მიზეზის გამო, რომ „კარგი”, როგორც ითქვა, ამბივალენტური სიტყვაა.
The summarization of stanza 19 / 12, containing two reasonings differing from each other with one common concluding thesis - Rustavelian definition of poetry, in my view, became possible due to "good" being, as it was maintained, an ambivalent word.
16923.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
მთელი მე–12 სტროფის საერთო კონტექსტის გათვალისწინებით ის, უპირველეს ყოვლისა, შეიძლება და უნდა გააზრდეს ეთიკურ–ფილოსოფიური თვალსაზრისით, როგორც „სიკეთე”, მაგრამ იმავდროულად, – როგორც ... „სიკეთე”, ოღონდ ამჯერად პოეტიკურ–ესთეტიკური თვალსაზრისით ანუ – როგორც საკუთრივ „კარგი”, ე.ი. „მშვენიერი”.
Taking into consideration the overall context of quatrain 19 / 12, it may and should primarily be interpreted from the ethical and philosophical viewpoint, as "goodness", but at the same time as ... again "goodness", but this time from the poetic and aesthetic standpoint, i.e. as "good" proper - "beauty".
16924.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
აღნიშნულის გათვალისწინებით, შაირობის თეორიის ერთ-ერთი სავარაუდო მეთოდოლოგიური წყარო, ჩემი აზრით, არის არისტოტელეს პოეტიკა. კერძოდ კი, – მისი საწყისი და დამასრულებელი პასაჟები.
Bearing the aforementioned in mind, one of the presumable methodological sources of Rustavelian poetic theory is, in my view, Aristotle’s Poetics, in particular its opening and concluding passages.
16925.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
არისტოტელეს თანახმად, ხელოვნება და კერძოდ, პოეზია არ არის სიკეთე.
According to Aristotle, art, in particular poetry, is not goodness.
16926.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
მაგრამ არისტოტელესეულივე პოეტიკის როგორც პირველი – შესავალი წინადადება, ისე ბოლო – მთელი ტრაქტატის შემაჯამებელი პასაჟი, სხვებთან ერთად, შეიცავს იმგვარ აზრს, რომ ავტორის ერთ–ერთი ძირითადი მიზანია იმსჯელოს, თუ რა მხატვრული საშუალებების გამოყენებით შეიძლება პოეტური ნაწარმოები გახდეს „კარგი”, „სრულყოფილი”, „წარმატებული” ...
However, the very first sentence of Aristotle’s Poetics, as well as the summarizing passage of the whole treatise, among others, contains the view that one of the principal purposes of the author is to discuss by what artistic devices can a poetic work become "good", "perfect", "successful".
16927.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ჩვეულებრივ, სწორედ ამ ან სხვა მათი სინონიმური სიტყვებით გადმოიცემა პოეტიკის ავტორის მიერ გამოთქმული ეს ორი იდენტური მოსაზრება ტრაქტატის ამა თუ იმ ენაზე მთარგმნელთა მიერ.
These two identical views, expressed by the author of Poetics are usually rendered by translators of the treatise into other languages with the abovesaid words or their synonymous terms.
16928.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
მაგრამ თავად არისტოტელე ტრაქტატის დასაწყისში იყენებს ზმნიზედურ ფორმას – „კალოს”, პოეტიკის დასასრულს კი – „ტუ ეუ“–ს.
But Aristotle himself, at the beginning of the treatise uses the adverbial form - kalos and at the end toy ey.
16929.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ამდენად, როგორც არისტოტელეს, ისე რუსთველის მიერ პოეტიკურ–ესთეტიკური თვალსაზრისის ჩამოყალიბების პროცესში გამოყენებულია ამბივალენტური ტიპის სიტყვები, რომლებიც შეიძლება გააზრდნენ, ერთდროულად როგორც პოეტიკურ–ესთეტიკური, ისე ეთიკურ–ფილოსოფიური თვალსაზრისით „კარგის” მნიშვნელობით.
Thus, while conveying their concept of poetic and aesthetic character, both Aristotle and Rustaveli use words of ambivalent type that may be comprehended in the meaning of "good" both from the poetic and aesthetic points of view, as well as from the ethical and philosophical standpoint.
16930.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ამასთანავე, თუკი რუსთველთან ფიქსირდება ერთი, მაგრამ ამბივალენტური სიტყვა, რომელიც შეიძლება გააზრდეს ორგვარად – როგორც „კარგი”, ისე „სიკეთე”, არისტოტელეს მიერ „კარგი” გააზრებულია „სიკეთედ” ორი სხვადასხვა, თუმცა ასევე პოლისემიური, სიტყვის გამოყენების გზით.
Besides, whereas Rustaveli uses a single but ambivalent word that can be simultaneously interpreted as "good" and "goodness", Aristotle comprehends "good" as "goodness" through the use of two different, though polysemous, words (kalos - toy ey).
16931.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ამგვარად, როგორც ე.წ. მოკლე მსჯელობის მხრივ, ისე დასკვნითი დებულების ამბივალენტური სიტყვით („კარგი”) გადმოცემის თვალსაზრისით, შაირობის რუსთველური თეორიის მეთოდოლოგიურ წყაროდ, ჩემი აზრით, არისტოტელეს პოეტიკა უნდა ჩაითვალოს.
Thus, both from the angle of the so-called short reasoning, as well as from the standpoint of conveying the conclusive statement with an ambivalent word "good" - "goodness" / ("kindness"), Aristotle’s Poetics should, in my view, be considered the methodological source of Rustaveli’s poetic theory.
16932.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
რაც შეეხება ხუთარგუმენტიან, ეთიკურ–ფილოსოფიური ტიპის ვრცელ მსჯელობას, მე–12 სტროფის პირველი სამი ტაეპის რიტმულ–სემანტიკური და სინტაქსური წყობის გათვალისწინებით, რომლებშიც ის ფიქსირდება, ვფიქრობ, ნათელია, რომ ხუთი თვისებიდან ძირითადი ანუ ე.წ. შემაჯამებელი ხასიათის ორია: სასარგებლო („მარგი”) და სასიამოვნო („ეამების”).
As to the five-argument, extended reasoning of ethical and philosophical character, taking into account the rhythmic, semantic and syntactic structure of quatrain, to which it belongs, as I think, it is obvious, that of the five features, only two are of principal, i.e. summarizing character: useful ("margi") and pleasant ("eamebis").
16933.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
შაირი ანუ პოეზია იმიტომაა („ამად”) „კარგი” ანუ სიკეთე, რომ ის ერთდროულად არის სასარგებლოც და სასიამოვნოც.
Poetry is "good" ("kargi"), i.e. "goodness" ("kindness"), because ("amad") it is simultaneously useful and pleasant.
16934.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
დანარჩენ სამს კი მთელი მსჯელობის ფარგლებში, სტრუქტურული თვალსაზრისით, თუ ასე შეიძლება ითქვას, დამხმარე ფუნქცია აკისრია, რადგანაც, ერთი მხრივ, დამოუკიდებლად გადმოცემენ შაირობის ცალკეულ თვისებებს, მაგრამ, იმავდროულად, განმარტავენ და ასაბუთებენ „სასარგებლო”–საც („მარგი”) – „შაირობა პირველადვე სიბრძნისაა ერთი დარგი, / საღმრთო, საღმრთოდ გასაგონი, მსმენელთათვის დიდი მარგი”:
The remaining three features, from the structural point of view, have, if I may put it so, an auxiliary function to play within the entire reasoning, for, on the one hand, they convey separate characteristics of poetry independently, yet at the same time define and argue the "useful" as well – "poetry is, first of all, a branch of wisdom, // divine, divinely intelligible, very useful for listeners":
16935.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
რუსთველი, ნათელია, რომ, ერთი მხრივ, ჩამოთვლის შაირობის პირველ ოთხ თვისებას, მაგრამ, იმავდროულად, ვფიქრობ რომ, სხვა „მიზანსაც” ისახავს.
clearly enough, Rustaveli, on the one hand, lists the first four qualities of poetry, but, I think, he has a different "aim" too.
16936.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
კერძოდ, პოეზიის ამა თუ იმ თვისებათა ჩამონათვალში არა მხოლოდ ახსენოს „სასარგებლო”–ც („მარგი”), არამედ ამასთანავე განმარტოს, თუ რატომ არის შაირობა მის მსმენელთათვის სასარგებლო.
Namely, not only to mention "useful" in the list of various qualities, but to explain at the same time why poetry is useful for the listeners.
16937.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, ჩემი აზრით, ფიქსირდება შაირობის თეორიის კიდევ ერთი მეთოდოლოგიური ხასიათის წყარო – პლატონის სახელმწიფო, კერძოდ, მისი მეათე წიგნის ერთი კონკრეტული და, იმავდროულად, საყოველთაოდ ცნობილი პასაჟი.
The abovesaid, in my view, reveals one more methodological source of Rustaveli’s poetic theory - Plato’s Republic, in particular, one universally known passage from its tenth book.
16938.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
საქმე ისაა, რომ პოეზიის თაობაზე ვრცელ მსჯელობას პლატონი ამგვარი სიტყვებით ასრულებს.
The point is that Plato winds up his extensive discourse on the art of poetry with such words.
16939.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
თუკი პოეზიის მოყვარულნი თუნდაც პროზაული მსჯელობით დაამტკიცებდნენ, რომ პოეზია არის არა მხოლოდ სასიამოვნო, არამედ აგრეთვე სასარგებლო ქვეყნისა და მისი მოქალაქეებისათვის, მაშინ მას პლატონი თავადვე დააბრუნებდა „გადასახლებიდან” სახელმწიფოში.
If lovers of poetry proved – even in prose – that poetry is not only pleasant but useful well for the state and its citizens, then Plato would himself bring it back to the state from "exile" (Rep., X, 607d).
16940.
ქართველოლოგი | ტომი 17, შაირობის რუსთველური თეორიის მიმართებისათვის ანტიკურ ტრადიციასთან
მაგრამ პლატონის ამ სიტყვებში შაირობის განმსაზღვრელი რუსთველისეური თვისებებიდან, ფიქსირდება მხოლოდ ორი – სასიამოვნო და სასარგებლო.
But of the features, in view of Rustaveli, defining poetry only two are found in these words of Plato: pleasant and useful.
წინა შემდეგი