მოიძებნა 669201 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
172961.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
შუადღე ჩამოდგა.
It must have been nearing noon.
172962.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
– ერთმანეთს ხმას აღარ გავცემთ, – ვთქვი მე. დაუსრულებელ გორაკზე დავეშვით, თმა გრილმა ნიავმა აგვიშალა.
“We’ll never speak again,” I said as we glided down thenever-ending slope, the wind in our hair.
172963.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
– ასე ნუ ამბობ.
“Don’t say that.”
172964.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
– ზუსტად ვიცი.
I just know it.
172965.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
მოკლედ ვისაუბრებთ.
We’ll chitchat.
172966.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
მივედ-მოვედებით.
Chitchat, chitchat.
172967.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
სულ ეს იქნება.
That’s all.
172968.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ყველაზე სასაცილო ის არის, რომ ამისთვის მზად ვარ.
And the funny thing is, I can live with that.
172969.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
– ნუ გაილექსე.
“You just rhymed,” he said.
172970.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ვგიჟდებოდი, როცა მიბრაზდებოდა.
I loved the way he’d flip on me.
172971.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ორი საათის შემდეგ, სადილის დროს, ჩემს თავს დავუმტკიცე, რომ ასე ნამდვილად ვერ გავძლებდი.
Two hours later, at lunch, I gave myself all the proof I needed that I would never be able to live with that.
172972.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
დესერტის მოლოდინში, ვიდრე მაფალდა თეფშებს ცვლიდა, მაგიდის წევრები კი იოკოპონე და ტოდის განიხილავდნენ, შიშველი ფეხის შეხება ვიგრძენი.
Before dessert, while Mafalda was clearing away the plates and while everyone’s attention was focused on a conversation about Jacopone da Todi, I felt a warm, bare foot casually brush mine.
172973.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
გამახსენდა, რომ ჭალაში წამოგორებულს, მისი ტერფების მოსინჯვა დამავიწყდა. ნეტავ ისეთი რბილი კანი ჰქონდა, როგორიც წარმომედგინა?!
I remembered that, on the berm, I should have seized my chance to feel if the skin of his foot was as smooth as I’d imagined it.
172974.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
მტანჯველ კითხვაზე პასუხის გაცემის არაჩვეულებრივი შესაძლებლობა მომეცა.
Now this was all the chance I’d get.
172975.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
იქნებ პირველად ფეხი მე ამიცდა და შემთხვევით შევეხე?
Perhaps it was my foot that had strayed and touched his.
172976.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
მისი ქვედა კიდური დაფრთხა და უკან დაიხია, თუმცა ზუსტი დრო შეარჩია, შიში არ მეგრძნო.
It withdrew, not immediately, but soon enough, as though it had consciously waited an appropriate interval of time so as not to give the impression of having recoiled in panic.
172977.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ცოტა მოვიცადე და მისი ფეხის ძებნა გაუცნობიერებლად დავიწყე.
I too waited a few seconds more and, without actually planning my move, allowed my foot to begin seeking the other out.
172978.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
წამი არ იყო გასული, ცერით მის ფეხს რომ მივაგენი. არ განძრეულა, თითქოს მეკობრეების ხომალდი იყო, მოწინააღმდეგეს რომ დაუსხლტა, ნისლში იმალება და გასაქცევად ემზადება.
I had just begun searching for it when my toe suddenly bumped into his foot; his had hardly budged at all, like a pirate ship that gave every indication of having fled miles away but was really hiding in a fog no more than fifty yards away, waiting to pounce as soon as the chance presented itself.
172979.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
დრო არ დამიტოვა. ჩემს ფეხზე გაუფრთხილებლად ამოცოცდა, მომრგვალებული ქუსლებით მომეფერა, წამიერად დამაჭირა და სასწრაფოდ თითებზე გადავიდა, თითქოს მანიშნებდა, ვერთობით, ბავშვურად ვთამაშობთო, რადგან ასე ცდილობდა კატორღაში გატარებული სამსჯავროს გაბითურებას, მარწმუნებდა, სხვებთან რა დაგვრჩენია, ეს ყველაფერი ჩვენ ორს შორის ხდება და აქვე დასრულდება, ზედმეტს ნურაფერს იფიქრებო.
I had barely enough time to do anything with my foot when, without warning, without giving me time to work my way to his or to let mine rest at a safe distance again, softly, gently, suddenly his foot moved over to mine and began caressing it, rubbing it, never holding still, the smooth round ball of his heel holding my foot in place, occasionally bringing its weight to bear but lightening it right away with another caress of the toes, indicating, all the while, that this was being done in the spirit of fun and games, because it was his way of pulling the rug out from under the lunch drudges sitting right across from us, but also telling me that this had nothing to do with others and would remain strictly between us, because it was about us, but that I shouldn’t read into it more than there was.
172980.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
მისმა ფარულმა, დაჟინებულმა ალერსმა ზურგში დამიარა. თავბრუ დამეხვა.
The stealth and stubbornness of his caresses sent chills down my spine. A sudden giddiness overtook me.
წინა შემდეგი