მოიძებნა 669201 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
173461.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ოლივერის სახე, ჩემს ვნებას რომ უმკლავდებოდა, სიკეთისა და მღელვარების ისეთ ცეცხლს მინთებდა, ცხოვრებაში რომ არ მიგრძნია. ეს სახე არასდროს მინახავს!
His face, which seemed both to endure my passion and by doing so to abet it, gave me an image of kindness and fire I had never seen and could never have imagined on anyone’s face before.
173462.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
სწორედ ეს ხატება გახდებოდა ჩემი ღამის სინათლე, დამიცავდა იმ დღეებისგან, როცა ყველაფერზე ხელს ავიღებდი, განაახლებდა ჩემს ვნებას. მერე რა, თუ ყველა გრძნობის საკუთარ თავში ჩაკვლა მინდოდა; სიმამაცის სხივებით ამავსებდა, როცა პატარა წინააღმდეგობაზე პატივმოყვარეობას დავკარგავდი.
This very image of him would become like a night-light in my life, keeping vigil on those days when I’d all but given up, rekindling my desire for him when I wanted it dead, stoking the embers of courage when I feared a snub might dispel every semblance of pride.
173463.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ოლივერის სახე იმ სატრფოს ფოტოდ იქცა, ჯარისკაცებს ომში რომ მიაქვთ, რათა ახსოვდეთ, სამყაროში ბევრი სიხარული ელოდებათ, სიკვდილი კი დაუნდობელია და შეიძლება ოთხ ფიცარში გამომწყვდეული დააბრუნონ შინ.
The look on his face became like the tiny snapshot of a beloved that soldiers take with them to the battlefield, not only to remember there are good things in life and that happiness awaits them, but to remind themselves that this face might never forgive them for coming back in a body bag.
173464.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ამ სიტყვებმა ცხოვრებისეული სიამეების გასინჯვა მომანდომა.
These words made me long for things and try things I would never have thought myself capable of.
173465.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
მიუხედავად იმისა, რომ გაუთავებლად მარწმუნებდა, არაფერში მჭირდებიო, ახალ მეგობრებს იჩენდა და დარწმუნებული ვარ, ყოველ ღამეს მათთან ატარებდა, სიზმრებში ჩემ ქვევით მოქცეული სულ სხვა ადამიანი იყო.
Regardless of how much he wished to have nothing to do with me, regardless of those he’d befriended and was surely sleeping with each night, anyone who’d revealed his entire humanity to me while lying naked under me, even in my dream, could not be any different in real life.
173466.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
აი, ვინ ხარ, ოლივერ; დანარჩენი სასაცილო წარმოდგენაა, დიდი შეცდომა.
This was who he truly was; the rest was incidental.
173467.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
არა: ხანდახან სულ სხვა ხდებოდა!
No: he was also the other man, the one in the red bathing suit.
173468.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
კაცი წითელ საცურაო კოსტიუმში. უბრალოდ, ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ტრუსის გარეშე ვნახავდი...
It was just that I couldn’t allow myself to hope I’d ever see him wearing no bathing suit at all.
173469.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
პატარა მოედანზე საუბრის მეორე დილით ქალაქში გასეირნება მხოლოდ იმიტომ შევთავაზე, რომ თვალებში ჩავხედე, მერე ყვითელი ბლოკნოტი შევათვალიერე, სადაც ბუტბუტით ინიშნავდა რაღაცას და მისი მუდარის სიტყვები გამახსენდა: „თუ გაჩერდები, მომკლავ“.
If on our second morning after the piazzetta I found the courage to insist on going to town with him though it was obvious he didn’t even want to speak with me, it was only because as I looked at him and saw him mouthing the words he had just written on his yellow pad, I kept remembering his other, pleading words: “You’ll kill me if you stop.”
173470.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
როდესაც წიგნის მაღაზიაში წიგნი გავუწოდე, ან მოგვიანებით ავიჩემე, ნაყინის ფულს მე გადავიხდი-მეთქი, რადგან ველოსიპედიდან ჩამოსვლა და ქალაქ ბ.-ს დაჩრდილულ, ვიწრო ქუჩებში მასთან ერთად სეირნობა მინდოდა, მადლობას ვუხდიდი, რომ ეს სიტყვები მაჩუქა: „თუ გაჩერდები, მომკლავ“.
When I offered him the book in the bookstore, and later even insisted on being the one to pay for our ice cream because buying an ice cream also meant walking our bikes through the narrow, shaded lanes of B. and therefore being together awhile longer, it was also to thank him for giving me “You’ll kill me if you stop.”
173471.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
როდესაც მუცელში მუშტი მეგობრულად ჩავაზილე და დავპირდი, ხმას არ ამოვიღებ-მეთქი, ამ სიტყვებს ვუზიარებდი: „თუ გაჩერდები, მომკლავ“ – ყველაზე დიდ სინაზეს, რომელიც მისგან მიმიღია.
Even when I ribbed him and promised to make no speeches, it was because I was secretly cradling “You’ll kill me if you stop”—far more precious now than any other admission from him.
173472.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
დილით დღიურში ყველაფერი ჩავინიშნე, მაგრამ ფურცელს ვერ გამოვუტყდი, ყველაფერი სიზმრად ვნახე-მეთქი.
That morning, I’d written it down in my diary but omitted to say I had dreamt it.
173473.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
მინდოდა წლების მერე ამ წინადადებას მივბრუნებოდი და ერთი წამით მაინც დამეჯერებინა, რომ ეს ამბავი მართლა მოხდა; ეს სიტყვები ნამდვილად ოლივერისგან მოვისმინე.
I wanted to come back years later and believe, if only for a moment, that he had truly spoken these pleading words to me.
173474.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ყველაზე მეტად იმ ამოოხვრის შენარჩუნება მინდოდა, პირიდან რომ ამოუშვა და კვირები გამომყვა. ყოველ ღამე იგივე სიზმარი რომ მენახა, გეფიცებით, რეალობაზე ხელს ავიღებდი და მარადიულ ძილს მივეცემოდი.
What I wanted to preserve was the turbulent gasp in his voice which lingered with me for days afterward and told me that, if I could have him like this in my dreams every night of my life, I’d stake my entire life on dreams and be done with the rest.
173475.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ჩემი სამალავიდან რომ გამოვედით, გორაკზე დავეშვით, ზეთისხილის ბაღებსა და მზესუმზირებს ჩავუარეთ, გაოცებული მზერა გამოგვაყოლეს. ზღვის ფიჭვებისკენ გადავუხვიეთ, უკან მოვიტოვეთ ორი ვაგონი, ბორბლები რამდენიმე თაობის წინ რომ დაკარგეს, მაგრამ სამეფო გერბს დღემდე ატარებდნენ, გვერდი ავუქციეთ ბოშა ვაჭრებს – ქოქოლა დაგვაყარეს, როცა მათი ქალიშვილები შევათვალიერეთ, ოლივერს მივუბრუნდი და მთელ ხმაზე მივაძახე: „თუ გავჩერდი, მომკალი“.
As we sped downhill past my spot, past the olive groves and the sunflowers that turned their startled faces to us as we glided past the marine pines, past the two old train cars that had lost their wheels generations ago but still bore the royal insignia of the House of Savoy, past the string of gypsy vendors screaming murder at us for almost grazing their daughters with our bikes, I turned to him and yelled, “Kill me if I stop.”
173476.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ვამბობდი, რომ მისი სიტყვები პირში გამომევლო, გემო შემეგრძნო, ვიდრე განვმარტოვდებოდი, როგორც მეცხვარე, ფარას მზეზე გასათბობად მთის ფერდობზე რომ გარეკავს, საღამო ხანს კი ბაგაში აბრუნებს.
I had said it to put his words in my mouth, to savor them awhile longer before squirreling them back in my hideaway, the way shepherds take their sheep out uphill when it’s warm but rush them back indoors when the weather cools.
173477.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
მისი სიტყვების გამოყენებით, სიცოცხლეს ვუხანგრძლივებდი, თითქოს ეს ფრაზაც ცოცხალი იყო, გრძელი და ხმამაღალი ბგერა, იმ კლდეს შეხეთქებული დაუმორჩილებელი ტალღების მსგავსად, შელის ნავი რომ ჩაძირეს.
By shouting his words I was fleshing them out and giving them longer life, as though they had a life of their own now, a longer and louder life that no one could govern, like the life of echoes once they’ve bounced off the cliffs of B. and gone to dive by the distant shoals where Shelley’s boat slammed into the squall.
173478.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ოლივერს თავის ქონებას ვუბრუნებდი და ვანიშნებდი, ერთხელ შენც უნდა გაიმეორო-მეთქი, როგორც სიზმრებში იცი, რადგან ახლა შენი ჯერია.
I was returning to Oliver what was his, giving him back his words with the implicit wish that he repeat them back to me again, as in my dream, because now it was his turn to say them.
173479.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
სადილზე სიტყვაც არ დასცდენია.
At lunch, not a word.
173480.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ჭამის შემდეგ ბაღში გავიდა, ჩრდილში წამოგორდა და განაცხადა, ორი დღის საქმე უნდა დავასრულოო.
After lunch he sat in the shade in the garden doing, as he announced before coffee, two days’ work.
წინა შემდეგი