მოიძებნა 669201 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
173981.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
უხამსად ავლაპარაკდი, ის კი ნაზად მიმეორებდა, ვიდრე არ მითხრა: „შენი სახელი დამიძახე და მე ჩემსას დაგიძახებ“, რაც ცხოვრებაში არ გამიკეთებია, მაგრამ როგორც კი ჩემი სახელით მივმართე, იმ სამყაროში გადავინაცვლე, ცხოვრებაში არავისთან რომ არ გამიზიარებია.
Which was when I must have begun using obscenities that he repeated after me, softly at first, till he said, “Call me by your name and I’ll call you by mine,” which I’d never done in my life before and which, as soon as I said my own name as though it were his, took me to a realm I never shared with anyone in my life before, or since.
173982.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
გაიღიმა.
He smiled.
173983.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ამაზე ნუ ინერვიულებო.
Nothing to worry about.
173984.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ზუსტად ვერ გეტყვით, შეიძლება ვიტირე კიდეც.
I think I might have sobbed even, but I wasn’t sure.
173985.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
პერანგი აიღო და გამწმინდა.
He took his shirt and cleaned me with it.
173986.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
მაფალდა ყველაფერს მიხვდება-მეთქი.
Mafalda always looks for signs.
173987.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ვერა, ვერ მიხვდებაო.
She won’t find any, he said.
173988.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ამ პერანგს „ფრიალა“ შევარქვი, პირველ დღეს გეცვა, შენი კვალი ემჩნევა-მეთქი.
I call this shirt “Billowy,” you wore it on your first day here, it has more of you than me.
173989.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ეჭვი მეპარებაო.
I doubt it, he said.
173990.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
არ მიშვებდა, მაგრამ როცა ტანი მოვარიდე, გამახსენდა, რომ რამდენიმე წუთის წინ წიგნი გვერდით მოვისროლე. ოლივერი ჩემში იყო, ის კი ზურგში მესობოდა. იატაკზე ეგდო.
He wouldn’t let go of me yet, but as our bodies separated I seemed to remember, though ever so distantly, that a while back I had absentmindedly shoved away a book which had ended up under my back while he was still inside me. Now it was on the floor.
173991.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ვნებაში ჩაძირულმა, როგორ მოვახერხე იმაზე ფიქრი, მარციასთან ერთად წიგნის მაღაზიაში წვეულებაზე რომ ვიყავი, მანამდე ოლივერიც შეივლიდა-მეთქი?
Where had I found time in the heat of passion even to wonder whether he’d been to the book party on the same night I’d gone there with Marzia?
173992.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ძველისძველმა აზრებმა შემაწუხა.
Strange thoughts that seemed to drift in from long, long ago, no more than half an hour later.
173993.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ალბათ მის მკლავებში მივხვდი.
It must have come to me a while later when I was still in his arms.
173994.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
გამოვფხიზლდი და მივხვდი, ჩამძინებოდა. წარმოუდგენლად დავფრთხი და ავღელდი.
It woke me up before I even realized I had dozed off, filling me with a sense of dread and anxiety I couldn’t begin to fathom.
173995.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
გული მერეოდა, თითქოს ავად გავხდი და ჭუჭყი ნიჟარაში უნდა ჩამომებანა.
I felt queasy, as if I had been sick and needed not just many showers to wash everything off but a bath in mouthwash.
173996.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
უნდა მოვშორებოდი მას, მის ოთახს, ჩვენს თავგადასავალს.
I needed to be far away—from him, from this room, from what we’d done together.
173997.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს საზარელი კოშმარიდან გავიღვიძე, მაგრამ თვალები ბოლომდე არ გამეხილა და ვხვდებოდი, უარეს სამყაროში შევდიოდი, სინანულისა და საკუთარი თავის ზიზღით სავსე დიდებულ, მიუკარებელ რეალობაში.
It was as though I were slowly landing from an awful nightmare but wasn’t quite touching the ground yet and wasn’t sure I wanted to, because what awaited was not going to be much better, though I knew I couldn’t go on hanging on to that giant, amorphous blob of a nightmare that felt like the biggest cloud of self-loathing and remorse that had ever wafted into my life.
173998.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ძველ სახეს ვეღარ დავიბრუნებ.
I would never be the same.
173999.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
როგორ მივეცი უფლება, ასე მომქცეოდა, მარტივად დავყოლოდი, წამეხალისებინა და მუდარით მეთქვა: გთხოვ, არ გაჩერდე.
How had I let him do these things to me, and how eagerly had I participated in them, and spurred them on, and then waited for him, begging him, Please don’t stop.
174000.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
მკერდზე მისი წვენი შემრჩენოდა, როგორც მტკიცებულება, რომ საშინელ საზღვარს გადავაბიჯე: არა საყვარელ ადამიანებთან, ან საკუთარ თავთან, ან რამე სიწმინდესთან, ან საერთო წარმომავლობასთან, არც მარციასთან, რომელიც ტალღებში ჩაკარგული რიფების კივილად იქცა, შორეული და უადგილო, ზაფხულის თბილი წყლით გადარეცხილი, რომლისკენაც მივცურავდი, შფოთვის მორევში ვიძირებოდი და მჯეროდა, მხოლოდ მის ხატებასთან შეერთებით დავიბრუნებდი ძველებურ სახეს.
Now his goo was matted on my chest as proof that I had crossed a terrible line, not vis-à-vis those I held dearest, not even vis-à-vis myself, or anything sacred, or the race itself that had brought us this close, not even vis à-vis Marzia, who stood now like a far-flung siren on a sinking reef, distant and irrelevant, cleansed by lapping summer waves while I struggled to swim out to her, clamoring from a whirlpool of anxiety in the hope that she’d be part of the collection of images to help me rebuild myself by daybreak.
წინა შემდეგი