მოიძებნა 669201 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
174441.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ხმას ვერ ვიღებდი, როცა მკითხა, ამდენი საიდან იციო; მარტივად მოვიშორე და ვუპასუხე, პროფესორის ვაჟი ვარ-მეთქი.
I was struggling to say something, and when he asked how I knew so many things, I had the presence of mind to say something about being a professor’s son.
174442.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
საკუთარი ცოდნის გამომჟღავნება არასდროს მსიამოვნებდა, განსაკუთრებით იმ ხალხთან, ჩემზე განსწავლულად რომ მიმაჩნდა.
I was not always eager to show off my knowledge, especially with someone who could so easily intimidate me.
174443.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ვერაფრით შევერკინებოდი, ვერაფერს დავამატებდი, ვერც მეგობრობის წყლებს ავუმღვრევდი, ვერც მოვერიდებოდი ან გავექცეოდი.
I had nothing to fight back with, nothing to add, nothing to throw in to muddy the waters between us, nowhere to hide or run for cover.
174444.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
თავი ისე მარტოსულად ვიგრძენი, როგორც სერენგეტის ხრიოკ მინდვრებზე დაკარგულმა ცხვარმა.
I felt as exposed as a stranded lamb on the dry, waterless plains of the Serengeti.
174445.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
მისმა მზერამ საუბარი და ლექსის თარგმნა დაგვავიწყა; დამოუკიდებელ არსებად იქცა, რომელზეც ვერც ერთი ვერ ჩამოვაგდებდით სიტყვას.
The staring was no longer part of the conversation, or even of the fooling around with translation; it had superseded it and become its own subject, except that neither dared nor wanted to bring it up.
174446.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
დიახ, თვალები ისე უბრწყინავდა, სახე ავარიდე, და როცა შევხედე, იგივე დამიხვდა, თითქოს ამბობდა, მერე რა, რომ გაიხედე, უკან დამიბრუნდი, ისევ გამექცევიო?
And yes, there was such a luster in his eyes that I had to look away, and when I looked back at him, his gaze hadn’t moved and was still focused on my face, as if to say, So you looked away and you’ve come back, will you be looking away again soon?
174447.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
სწორედ ამიტომ, სახე მეორედ მოვაცილე, სიტყვებს ვეძებდი, როგორც პირდაფჩენილი თევზი ტალახიან გუბეში, მზის სხივებზე სწრაფად რომ შრება.
Which was why I had to look away once more, as if immersed in thought, yet all the while scrambling for something to say, the way a fish struggles for water in a muddied pond that’s fast drying up in the heat.
174448.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ზუსტად იცოდა, რას განვიცდიდი.
He must have known exactly what I was feeling.
174449.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
სირცხვილისგან არ გავწითლებულვარ... მთრთოლარე იმედმა ამიტანა, დაუჯერებელმა შესაძლებლობამ, რომ ოლივერს მართლა მოვწონდი! მოვწონდი ისე, როგორც მე მომწონდა.
What made me blush in the end was not the natural embarrassment of the moment when I could tell he’d caught me trying to hold his gaze only then to let mine scamper to safety; what made me blush was the thrilling possibility, unbelievable as I wanted it to remain, that he might actually like me, and that he liked me in just the way I liked him.
174450.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
რამდენიმე კვირის განმავლობაში მის მზერას მტრობასა და უკმაყოფილებას მივაწერდი.
For weeks I had mistaken his stare for barefaced hostility.
174451.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
რა სულელი ვიყავი!
I was wide of the mark.
174452.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
მახეში გაბმული მოკრძალებული კაცის თვალებით მიყურებდა... აღმოვაჩინე, რომ სამყაროში ორი ყველაზე მორცხვი ადამიანი გახლდით.
It was simply a shy man’s way of holding someone else’s gaze. We were, it finally dawned on me, the two shyest persons in the world.
174453.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ოლივერის თვისება მხოლოდ მამაჩემმა ამოიცნო: – ლეოპარდი მოგწონს? – დუმილი დავარღვიე, თითქოს გონება პოეტზე ფიქრში გამექცა.
My father was the only one who had seen through him from the very start. “Do you like Leopardi?” I asked, to break the silence, but also to suggest that it was the topic of Leopardi that had caused me to seem somewhat distracted during a pause in our conversation.
174454.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
– ძალიან. – მეც ძალიან მომწონს.
“Yes, very much.” “I like him very much too.”
174455.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ყველაფერი მისი ჩამოსვლიდან რამდენიმე დღეში დაწყებულა.
In other words, it had started just days after his arrival.
174456.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
მერე რა მოხდა? თავს ვიკატუნებდით?
Had everything since been pretense, then?
174457.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
მეგობრული დამოკიდებულებიდან გულცივობაში რატომ გადავდიოდით?
And all these swings between friendship and indifference—what were they?
174458.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
ფარული ომი გავაჩაღეთ, რომ სახე არ დაგვეკარგა?
His and my ways of keeping stealthy tabs on each other while disclaiming that we were?
174459.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
იქნებ ერთმანეთს თავიდან ვიშორებდით, რადგან სინამდვილეში არაფერი გვიზიდავდა?
Or were they simply as cunning a way as any to stave each other off, hoping that what we felt was indeed genuine indifference?
174460.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი II
– რატომ არ მანიშნე? – ვკითხე მე.
“Why didn’t you give me a sign?” I said.
წინა შემდეგი