მოიძებნა 669201 ჩანაწერი
წინა შემდეგი
174781.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
ჩიყვიანი ჩიტუნა გვერდით მდგომ ქალს მიუბრუნდა, რომელიც პოეტის ყველა მარცვალზე თავს აქნევდა, ახლა კი გაუთავებლად იმეორებდა: Straordinario-fanstatico.
The goitered toucan turned to another woman who had never stopped nodding at almost every syllable spoken by the poet and who now kept repeating, Straordinario-fantastico.
174782.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
მგოსანი სცენიდან ჩამოვიდა, წყლის ჭიქა აიღო და ღრმად ჩაისუნთქა.
The poet stepped down, took a glass of water, and held his breath for a while—to get rid of a bad case of hiccups.
174783.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
როგორც ჩანს, სლოკინი აუვარდა, მე კი მეგონა, ეტირება-მეთქი.
I had mistaken his hiccups for suppressed sobs.
174784.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
მერე ჯიბეები მოიჩხრიკა, ხელცარიელი დარჩა, საჩვენებელი და შუა თითი შეაერთა და ტუჩებთან მიტანით მაღაზიის მეპატრონეს ანიშნა, მოწევა და შესვენება მინდაო.
The poet, looking into all the pockets of his sports jacket and coming out empty, joined his index and middle fingers tightly together and, waving both fingers next to his mouth, signaled to the bookstore owner that he wanted to smoke and maybe mingle for a couple of minutes.
174785.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
Straordinario-fanstatico-მ სიგარეტის კოლოფი ამოიღო და სასწრაფოდ გაუწოდა.
Straordinario-fantastico, who intercepted his signal, instantly produced her cigarette case.
174786.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
– Stasera non dormo, ამაღამ ვერ დავიძინებ! პოეზიას ფასს ვერ დაადებ, – თქვა ქალმა და თავისი უძილობის პრობლემა პოეტს გადააბრალა.
“Stasera non dormo, tonight I won’t be able to sleep, the wages of poetry,” she said,blaming his poetry for what was sure to be a night of throbbing insomnia.
174787.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
ყველა ოფლში იხვითქებოდა. წიგნის მაღაზიაში ისე აუტანლად ჩამოცხა, როგორც სათბურში.
By now everyone was sweating, and the greenhouse atmosphere both inside and outside the bookstore had become unbearably sticky.
174788.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
– ღვთის გულისათვის, კარი გააღე, – მიაძახა მგოსანმა მეპატრონეს, – ვიხრჩობით!
“For the love of God, open the door,” cried the poet to the owner of the bookstore. “We’re suffocating in here.”
174789.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
მისტერ ვენგამ პატარა ფიცარი აიღო, კარი გააღო და ხის ნაჭერი კედელსა და ბრინჯაოს ჩარჩოს შორის შეჩურთა.
Mr. Venga took out a tiny wedge of wood, opened the door, and prodded it in between the wall and the bronze frame.
174790.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
– ასე ჯობია? – მოკრძალებით იკითხა მან.
“Better?” he asked deferentially.
174791.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
– არა, მაგრამ გვეცოდინება, რომ ჰაერი მოძრაობს.
“No. But at least we know the door is open.”
174792.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
ოლივერმა მზერით მკითხა, მოგეწონაო?
Oliver looked at me, meaning, Did you like it?
174793.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
მხრები ავიჩეჩე, სხვა დროს გავარჩიოთ-მეთქი.
I shrugged my shoulders, like someone reserving judgment for later.
174794.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
ვატყუებდი; ძალიან მომეწონა!
But I was not being sincere; I liked it a lot.
174795.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
შეიძლება საღამო მომეწონა.
Perhaps what I liked far more was the evening.
174796.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
გული ამიფრიალდა.
Everything about it thrilled me.
174797.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
უცნობების მზერას კომპლიმენტად ვიღებდი; დაპირებად და სურვილად, რომელიც მე და სამყაროს შორის გამოეკიდა.
Every glance that crossed my own came like a compliment, or like an asking and a promise that simply lingered in midair between me and the world around me.
174798.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
მაგიჟებდა გაუთავებელი დაცინვა, გათამაშება, ირონია, მზერა; კმაყოფილი ღიმილი, რომ მათთან ვიყავი; პლასტმასის ჭიქებსა და ფრანგულ დესერტში აზელილი მხიარულება; ოქროსფრად მოკამკამე ვისკი და სკოჩი; მისტერ ვენგას აკეცილი სახელოები და პოეტი; ხვეული კიბე, სადაც ახალგაზრდა დების მეზობლად შევიყუჟეთ. ყველაფერი მათრობელა ფერებით ბზრიალებდა და აღმაგზნებდა.
I was electrified—by the chaffing, the irony, the glances, the smiles that seemed pleased I existed, by the buoyant air in the shop that graced everything from the glass door to the petits fours, to the golden ochre spell of plastic glasses filled with scotch whiskey, to Mr. Venga’s rolled-up sleeves, to the poet himself, down to the spiral staircase where we had congregated with the babe sisters—all seemed to glow with a luster at once spellbound and aroused.
174799.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
მშურდა მათი ცხოვრების და ჩემი მშობლების გაცრეცილი ცხოვრება მახსენდებოდა გაჭიანურებული სადილებითა და კატორღით. თოჯინების სახლში თოჯინები ცხოვრობენ. სკოლაში გამოსაშვები წელი მელოდა, მაგრამ ყველაფერი ბავშვურ თავშესაქცევად მეჩვენებოდა.
I envied these lives and thought back to the thoroughly delibidinized lives of my parents with their stultifying lunches and dinner drudges, our dollhouse lives in our dollhouse home, and of my senior year looming ahead. Everything appeared like child’s play compared to this.
174800.
შენი სახელი დამიძახე | ნაწილი III
ამერიკაში რატომ გავემგზავრო, თუ შემიძლია ოთხი წელი ასეთ შეხვედრებზე, წიგნის კითხვასა და საუბრებში გავატარო?
Why go away to America in a year when I could just as easily spend the rest of my four years away coming to readings like this and sit and talk as some were already doing right now?
წინა შემდეგი